‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫[سال 1938]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «
‫توئی.
‫همون کُره‌ای که توی اداره گیونگ‌سونگ بمب انداخت.
‫کدوم سازمان تو رو فرستاده؟
‫فرمانده‌مون مُرده.
‫لعنتی.
‫خدای من.
‫امون از این زنگ لعنتی. ‫حتی در دهه‌های گذشته هم زنگ می‌زنه.
‫دیدیش؟
‫از اون جعبه شبیه قوطی‌کبریت صدای موسیقی بیرون اومد.
‫- اون ماسماسک چیه؟ ‫- خدای من!
‫جوابم رو بده!
‫میرم به مدرسه
‫جعبه حرف زد
‫چیزی توشه؟
‫این اطراف رستوران خوبی وجود دارد؟
‫خدای من. فراموشش کن.
‫تکون نخور!
‫یه کلمه از غر زدن‌هات رو متوجه نمیشم.
‫سوادم کمه. حتی دبیرستان نرفتم.
‫بگذریم، شما وسایل منو ندیدین؟
‫شبیه یه سنگ کوچولو هست، ‫ولی برام خیلی مهمه.
‫گفتم تکون نخور!
‫لعنتی.
‫اینجاشو سوراخ کردی.
‫الان برای مسافرت اومدم، ‫همین یدونه لباس رو دارم.
‫- تو چی هستی؟ ‫- به زبون من حرف بزن.
‫تو..کی هستی؟
‫من؟
‫من جوسئون روباه نُه دم هستم.
‫[لی یون: روباه نُه دُم که عاشق یک انسان شد]
‫[خدای سابق کوهستان بائک‌دودگان]
‫[علایق: بستنی شکلاتی نعنایی ‫عدم علاقه: دندان‌پزشک]
‫شلیک کنین! ‫بکشیدش!
‫اسلحه‌ت رو بده من.
‫گفتم بدش به من.
‫تکون نخور.
‫حتی نفس نکش.
‫سیگار رو ترک کن دیگه، لعنتی.
‫من برادر بزرگش هستم. ‫سیگار واسه سلامتی ضرر داره، درسته؟
‫صبر کن.
‫برادر، هنوز زنده‌ای؟
‫[لی رانگ : نیمه روباه، نیمه انسان]
‫[علایق: برادرش ‫عدم علاقه: برادرش]
‫[در سال 2020 برای نجات برادرش کشته شد]
‫[برادر ناتنی اینه]
‫- تو ارتش ژاپن رو سراغم فرستادی؟ ‫- آره.
‫«بمب‌گذار اداره گیونگ‌سونگ برادرمه.»
‫بنظرت من شبیه بمب‌گذارها هستم؟
‫تو خودت بمب متحرکی.
‫خدایا، دیدن صورتت آدمو آزار میده.
‫پس برادرم توی دوره‌ی استعمار ژاپن هم ‫عوضی بازی درمیاره، هان؟
‫همش به لطف ترتیب داغونمه.
‫گیج شدین؟ درک می‌کنم.
‫چون دقیقا الان خودمم همچین حسی دارم.
‫چرا به دوره‌ی استعمار ژاپن در چوسان برگشتم
‫و دارم یه فیلم وسترن الکی ضبط می‌کنم؟
‫علاوه‌براین، چرا برادرم اینقدر به سیگار معتاد شده
‫و در زمین‌های گیونگ‌سونگ چیکار می‌کنه؟
‫میگن برادری مثل فیلم نوآر هست. ‫[اصطلاح سینمایی برای توصیف فیلم‌های درام جنایی]
‫ولی پُشت داغون بودن خانواده‌ی ما، ‫داستان پیچیده‌تری وجود داره.
‫[سال 2020]
‫من روباه نُه دُمی هستم که ‫عاشق یه انسان شد.
‫و تاوان سختی بابتش دادم.
‫تو از وظیفه‌ت بعنوان خدای کوهستان قصور کردی
‫و کوهستان رو بخاطر یه انسان ترک کردی و...
‫آره.
‫تو رو ترک کردم.
‫برای مدت طولانی،
‫ما دشمن همدیگه بودیم.
‫- دلت برام تنگ شده؟ ‫- می‌خوای بمیری، برادر؟
‫بعد گذر از مرز زندگی و مرگ...
‫من هیچوقت تو رو رها نکردم.
‫دوباره مثل دوتا برادر آشتی کردیم.
‫بهتره زمونی بمونی.
‫در سال 2020، من یکبار مُردم.
‫ولی تناسخ پیدا کردم،
‫و به آرزوی دیرینه‌م برای انسان شدن رسیدم، ولی...
‫سال‌ها بهت سخت گرفتم و عذابت دادم
‫و از این بابت عذرخواهی نمی‌کنم.
‫ولی بازم، اگه تونستی...
‫بیا دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫برادرم.
‫برادر کوچکترم، لی رانگ،
‫خودشو برای نجات من فدا کرد ‫و برای همیشه از پیشم رفت.
‫[چهار ماه بعد]
‫چرا لی رانگ نمی‌تونه تناسخ پیدا کنه؟
‫[پیرزن حاکم رودخانه مردگان]
‫این قانون دنیای پس از مرگه. ‫قانونه، قانون.
‫پسر، لعنت به قانون.
‫[فصل دوم: قسمت اول]
‫اون برای نجات من مُرد، می‌شنوی؟
‫درسته تو رو نجات داد، ولی خودت می‌دونی ‫چندتا آدم کشت، درسته؟
‫فهمیدم.
‫از حق حضانتم می‌گذرم، ‫پس برش گردون.
‫حق حضانت و مرض.
‫هی، فکر کردی دوست دارم پوشک ‫یه پیرمرد هزار و ششصد ساله رو عوض کنم؟
‫جادوگر پیر، هرچی بگی قبول می‌کنم.
‫می‌بینم که جایگاه خودتو فهمیدی.
‫لعنت بهت.
‫از روزی که بهترین کارمندم بازنشسته شد، ‫کلی سختی کشیدم.
‫«به شرط تناسخ یافتن لی رانگ،
‫لی یون باید تمام کسانی رو که ‫مزاحم حیات هستن مجازات کند
‫و لطفی که درحقش شده را جبران کند.»
‫- امضاءش کن. ‫- وایسا.
‫اینجا چی نوشته؟ خیلی ریزه.
‫«شرایط روباه نُه دُم تا زمانی که پیرزن بگه، پابرجاست»
‫قرارداد نامحدود؟
‫حتی قراردادهای بیمه بخاطر همچین شرایط ‫مشکوکی زیر ذره‌بین میرن.
‫تو..تو...
‫مطمئنی بخاطر پیری ضعف بینایی پیدا نکردی؟
‫باشه. می‌تونی منو داشته باشی.
‫ولی من جاودانگی یا قراردادهای نامحدود نمی‌خوام.
‫بذار همون روز که جی‌آه می‌میره، منم بمیرم.
‫این تنها شرط منه.
‫میگن یه روباه تا روز مرگش ‫هرگز جفت خودشو ول نمی‌کنه.
‫می‌بینم که عشقت بهش عوض نشده.
‫[شرایط شما بعنوان روباه نُه دُم ‫با مرگ همسرت تموم میشه]
‫[لی یون]
‫بنظر می‌رسید که این داستان پایان خوشی داشته باشه.
‫با اینحال...
‫[اداره مهاجرت به دنیای پَس ‌از مرگ]
‫بخاطر ماه گرفتگی بود؟
‫یا...
‫بخاطر مهمون ناخونده‌ای که ‫در ماه گرفتگی پیداش شد؟
‫از زمان اون فاجعه در رودخانه مردگان،
‫مرز بین زندگی و مردگان،
‫هر چیزی که به زندگیم مربوط میشد ‫شروع به خراب شدن کرد.
‫شکلات نعنایی، درسته؟ ‫می‌برین؟
‫اینجا می‌خورم. ‫امروز دوتا می‌خوام.
‫دومی واسه همسرتونه، درسته؟
‫- یون! یون! ‫- سکته‌م دادی!
‫- توی دردسر افتادیم. ‫- چی شده اینجا اومدی؟
‫خدای من. یه نفر با ماسک قرمز/سفید...
‫[پیرمرد لباس‌آویزان کُن]
‫اومد و سنگ نگهبان رو دزدید!
‫- اون دیگه چیه؟ ‫- سنگ با ارزشی که روی پُشت‌بام بود.
‫پادشاه مردگان شخصا اونو
‫برای محافظت از مرز بین زندگی و مرگ ساخته بود.
‫اگه اینقدر خاص بود، پس چرا بجای اینکه ‫جای اَمنی بذاری، روی پُشت‌بام گذاشته بودی؟
‫واسه تعیین حد و مرز رودخانه مردگان.
‫حد و مرز؟
‫پس این یعنی...
‫درسته، ارواح شیطانی دارن هجوم میارن.
‫خدای من. پاشو فورا بریم.
‫عزیزم، نیا. ‫آره، آره.
‫فقط کافیه سنگ نگهبان رو پیدا کنم، درسته؟
‫دزد باهاش کجا فرار کرده؟
‫از بین این همه جا...
‫اینجا؟
‫این مستقیم به جهنم میره، درسته؟
‫جهنم آتشی؟ جهنم یخی؟
‫به جهنم نمیره...
‫مدتی میشه ندیدمت، پیرزن.
‫خدای من، خیلی وقته که رودخانه مردگان رو غصب کردی.
‫چه جمعیتی هم جمع کرده.
‫قرار بود وقتی شرایطت تموم شد، اینو بهت بدم.
‫- یه ساعت؟ ‫- آخرش کر و کور میشی.
‫صدامو نمی‌شنوه؟
‫پیرزن!
‫وقتی این اتفاق افتاد، به این ساعت نگاه کن. ‫یادت نره که با زمان قرضی اونجا هستی.
‫- چشم، قربان. ‫- ای پیرزن...
‫- آفرین. ‫- حمله.
‫خدای من.
‫برو!
‫قبل از تموم شدن ساعت ببر، ‫اون سنگ رو پیدا کن و بیار.
‫ساعت ببر... پس میشه درست ساعت پنج صبح، ‫قبل از طلوع آفتاب.
‫راستی، چطور برگردم؟
‫از همون کابینت.
‫یادت باشه، دروازه بعد اتمام ساعت ببر بسته میشه.
‫کجا داره میره؟
‫جلوش رو بگیرین!
‫برو!
‫برمی‌گردم.
‫ارباب لی یون!
‫- خدای من. ‫- شین‌جو؟
‫ارباب لی یون کجاست؟
‫- عجله کن. ‫- چشم، خانم.
‫یه لحظه...
‫خیلی نورانیه.
‫این چیه؟ اینجا کدوم جهنم دره‌ای هست؟
‫چی...
‫چی؟
‫اینجا چه خبره؟
‫صبر کن...
‫- به میتسوکشی بریم؟ ‫- باشه.
‫پودر صورتم تموم شده. ‫تو می‌خوای چی بخری؟
‫خبر فوق‌العاده! خبر فوق‌العاده!
‫خبر فوق‌العاده!
‫سال سیزده از دوره شووا...
‫سال 1938؟
‫دوره‌ی استعمار ژاپن؟
‫خدایا، باورم نمیشه.
‫وای خدایا.
‫[زمان باقیمانده: شانزده ساعت]
‫[تا بسته شدن دروازه زمان رودخانه مردگان]
‫ارباب لی یون؟
‫عروس حلزون آبی؟
‫چرا به یانجا اومدین؟ ‫مدتی میشه اینجا نیومدین.
‫نیومدم؟
‫مگه سال پیش با شین‌جو به گونسان نرفتی؟
‫- محض رضای خدا، اونجا چیکار می‌کردی؟ ‫- خب.
‫تازه از گونسان برگشتم.
‫من که رستوران ندارم. ‫فقط یه سری کارها رو سر و سامان میدم...
‫ساعت چنده؟
‫ساعت 1:10 بعد از ظهر.
‫وای، چه جادوگر پیر دقیقی. ‫حتی تفاوت زمانی رو درست کرده.
‫- تفاوت زمانی؟ ‫- هیچی.
‫خدای بزرگ.
‫یکی اونجا...
‫اون مَرد ماسکی بهمون خیره شده.
‫تو کی هستی؟
‫[اداره گیونگ‌سونگ]
‫آب‌نبات!
‫قبل خوردن باید پولش رو بدی. ‫موش کثیف.
‫متاسفم.
‫دزد! دزد!
‫حرکت کن!
‫این آدما کی هستن؟
‫از فرمانده محافظت کنین.
‫بی‌حرکت!
‫لعنتی.
‫چی؟
‫کی یوری؟
‫چیوریکا؟ چیوریکا!
‫برای استقلال کره!
‫هورا!
‫اون کثافتی که بمب انداخت، کجاست؟ ‫پیداش کنین!
‫هورا!
‫برای استقلال کره! ‫هورا! هورا!
‫لعنتی.
‫لعنت بهت.
‫هی.
‫- هی! هی! هی! هی! ‫- بهشون شلیک کنین.
‫زنده‌باد کره.
‫هورا!
‫جاسوس! فرار کنین!
‫- مخفی شو. مخفی شو. ‫- از اینجا برید! فرار کنین!
‫اسب!
‫یک، دو، بپر بالا.
‫چه غلطا؟
‫اونا انسان نیستن.
‫بدو.
‫وایسا عوضی.
‫نزدیک نیا!
‫رئیس!
‫رئیس! رئیس!
‫رئیس!
‫چطور جرئت کردی به وسایلم دست بزنی؟
‫اوه، رئیس...
‫- رانگ. ‫- لی یون؟
‫تو زنده‌ای.
‫توی این دوره...
‫تو زنده‌ای.
‫بمیر!
‫خدا رو شکر.
‫قلبت می‌زنه و نفس می‌کشی.
‫تو زنده‌ای، برادرم.
‫- خیلی خوشحالم. ‫- گمشو، عوضی.
‫انگار یه چیزی زدیا.
‫متاسفم.
‫رانگ، وقت زیادی نداریم.
‫ردش کن بیاد.
‫بیا.
‫درست همینجاست.
‫اوه..خدای من.
‫پسر، حالم بهم خورد.
‫ارباب لی یون!
‫پس چرا هیشکی از اینجا رد نمیشه؟
‫چند ساعته دارم راه میرم؟
‫عذر می‌خوام! نگه دارین.
‫وایسا، وایسا!
‫- میشه سوار بشم؟ ‫- بپر بالا.
‫سوارم بشم؟ ‫باشه، مرسی.
‫[کو شین‌جو - روباه مادرزادی ‫روباه دست‌راست لی یون]
‫[تخصص: توانایی درک و فهم حیوانات]
‫- موهات چرا اینجوریه؟ ‫- به من دست نزن وگرنه می‌کشمت.
‫باورم نمیشه رئیس راهزن‌هایی.
‫سی سال به این کار مشغول بودی؟
‫آره. راهزنی، غارت و کشتار.
‫تقصیر منه.
‫بعد ازدست دادن عشقم، ‫نتونستم به درستی مراقبت باشم.
‫می‌دونی که حالمو بهم می‌زنی، درسته؟
‫می‌دونم، ولی...
‫بهرحال دلم می‌خواست اینو بهت بگم.
‫من...
‫اشتباه کردم.
‫آزادم کن.
‫نمی‌بینی که سعی دارم مضخرفاتت رو باور کنم؟
‫مطمئن هستین مشکلی نداره، رئیس؟
‫از افراد خانواده‌س.
‫وای. تعجبی نداره. ‫قربان، خیلی قوی هستین.
‫ولم کن بابا!
‫اونا چی هستن؟ ‫اگه انسان نیستن، پس چی هستن؟
‫- یه گله گرگ. ‫- که اینطور.
‫قبلا یه رئیس دیگه داشتیم،
‫ولی ارباب لی رانگ در یه حرکت ‫گلوش رو پاره کرد...
‫- جناح‌تون عوض شد؟ ‫- شخصا رئیس رانگ رو ترجیح میدم.
‫رانگ باهات خوب رفتار می‌کنه؟
‫نه.
‫ولی بازم، هزار نفر صف می‌بندن ‫و می‌خوان به گروه ما ملحق بشن.
‫چرا؟
‫رئیس همیشه اشیای دزدیده شده رو ‫به طور مساوی بین همه تقسیم می‌کنه.
‫- اصلا کار آسونی نیست، می‌دونی؟ ‫- پرت و پلا نگو و برو بیرون.
‫چشم، قربان.
‫بس کن.
‫بریم.
‫بخور.
‫من فقط یکی می‌خورم.
‫حالا اون چی هست؟
‫یه چیزی که نباید توی این دوره باشه. ‫باید به جای درستش برگردونم.
‫روحتم خبر نداره
‫چقدر خودمو کشتم تا دوباره ببینمت
‫و چقدر دلم برات تنگ شده بود.
‫بخور.
‫یه چیزی داشتم که بهت بگم.
‫ولی الان، همینکه می‌بینم نفس می‌کشی، ‫منو خوشحال کرد.
‫یه چیزی بگو.
‫بعد امروز، ممکنه تا مدتی منو نبینی.
‫هرچی توی فکرته، بهم بگو.
‫بذار صداتو بشنوم.
‫وایسا.
‫اون چیه توی دهنت؟
‫یه چیزی توی دهنته.
‫ای آشغال.
‫بدو، بدو، بدو.
‫- بدو! بدو! ‫- برو کنار.
‫برو! بگیرش!
‫بیارینش.
‫آبجوم...
‫عوضی، نوشیدنیم رو ریختی! ‫نوشیدنی منو پس بده! نوشیدنیم رو می‌خوام.
‫دردم گرفت. دردم گرفت.
‫مراقب آتش باش.
‫آتش، آتش...مراقب آتش باش.
‫این عوضی دیوونه چی داره میگه؟
‫گفتم «مراقب آتش باش».
‫آتش!
‫سوختم!
‫بیدار شدی.
‫تو کی هستی؟
‫«تو کی هستی؟»
‫همونی که بهش پول بدهکاری. ‫باید پول نوشیدنیم رو بدی.
‫الان هیچ پولی همراهم نیست، ‫ولی بدهیم رو باهاتون صاف می‌کنم.
‫من سانوو یون‌هو هستم، ‫گزارشگر روزنامه سنوو دیلی.
‫اگه تو گزارشگری،
‫چرا توی روز روشن توسط مامورین مسلح ‫تعقیب میشدی؟
‫بوی باروت هم میدی.
‫پس خودتو وسط نجات زنی که بوی باروت میده، ننداز.
‫میشه منم بخورم؟
‫صبر کن.
‫اسمت چیه؟
‫حداقل نباید بدونم به کی بدهکار هستم؟
‫مویونگ. چئون مویونگ.
‫دکتری؟
‫مثل حرفه‌ای‌ها زخمم رو مداوا کردی.
‫خب، تمام تلاشمو کردم.
‫تا بتونم از مجروحان پول نوشیدنیام دربیارم.
‫بعنوان گزارشگر، کلی کلاهبردار دیدیم.
‫ولی تو از اونا نیستی.
‫خب، پس چی هستم؟
‫یا خیلی مهربونی
‫یا یه مجرم خرده‌پا که اصلا نمیشه ‫جزو کلاهبردارها حساب کرد،
‫یه آدم خطرناک.
‫چه فیلمی بازی می‌کنین؟
‫شما سیاهی‌لشکر هستین؟ ‫منم یکی دو بار به صورت پاره‌وقت کار کردم.
‫این کامیون کجا میره؟
‫- معلومه، به معدن. ‫- معدن؟
‫قطعا به معدن نمیریم.
‫از آدمایی که برای پول درآوردن ‫به معدن رفتن، حتی یه کلمه نشنیدم.
‫همگی بدون هیچ ردی ناپدید شدن.
‫سرت چی شده؟
‫اینو میگی؟ بخاطر اینکه گفتم ‫می‌خوام برم خونه با قنداق به سرم زد.
‫قنداق؟
‫به سیاهی‌لشکر حمله کردن؟ ‫باید گزارشون رو می‌دادی!
‫به کمیسیون حقوق بشر گزارش بده. ‫یا که دادخواست...
‫ساکت شو!
‫لعنتی، دستم کرخت شد.
‫چی...
‫خدایا، ازدست این عوضی.
‫وایسا.
‫ساعت پنج شده؟ ‫سه ساعت بیهوش بودم.
‫این همون صحنه‌ی ابتداییه که همه‌تون دیدین.
‫توئی.
‫بزن جلو!
‫[جلو زدن]
‫می‌تونستی جاخالی بدی، درسته؟ ‫چرا جاخالی ندادی؟
‫فقط اینطوری حرفم رو باور می‌کردی.
‫درباره‌ی اینکه چقدر متاسفم.
‫حالا که شکستم دادی، ‫بیا درنظر بگیریم که بی‌حساب شدیم.
‫پس وقت ارزشمندت رو پای دلخوری از من هدر نده.
‫از این راهزنی هم دست بردار.
‫یکم شادی برای خودت پیدا کن، باشه؟
‫یجور حرف می‌زنی که انگار بزودی قراره بمیرم.
‫- تو که با این چیزا نمی‌میری، نه؟ ‫- من قرار نیست بمیرم.
‫ولی باید برم.
‫کجا؟
‫زندگی خوبی داشته باش، عوضی.
‫نشونم بده چند مَرده حلاجی.
‫هی، عوضی آشغال.
‫پس فقط تنها نکته‌ی حرفت اینه باز می‌خوای بری؟
‫چرا یهو پیدات شد تا تظاهر به مهربونی کنی ‫و هروقت خواستی ترکم کنی؟
‫کی گفته دارم ترکت می‌کنم؟
‫رانگ!
‫خوبی؟
‫تو. خوب به حرفم گوش کن.
‫تحت هر شرایطی، روباه ‌ها همیشه ‫محبت رو جبران و دشمنی رو جواب میدن.
‫نه، رانگ. ‫بیدار شو.
‫میویونگاک.
‫منو به میویونگاک ببر...
‫رانگ...رانگ!
‫[زمان باقیمانده: یازده ساعت]
‫کارت شناسایی.
‫رد شو.
‫تو همون دختره عوضی صبح نیستی؟
‫آدم اشتباهی رو گرفتی.
‫هیچکس نمی‌تونه منو خر کنه. باشه؟
‫کارت شناسایی من قانونیه.
‫برای من خودت اهمیتی نداری.
‫من جونگ دائه‌سونگ از جونگنو هستم.
‫منو می‌شناسی؟
‫جونگ دائه‌سونگ...
‫شنیدی با آدمایی مثل تو چیکار می‌کنم؟
‫زردپی‌شون رو می‌بُری...
‫تازه واسه مهارت‌های شکنجه‌م بهم مدال دادن.
‫لطفا ازم بگذر.
‫واقعا من نبودم.
‫به جون پدر و مادر مرحومم قسم می‌خورم ‫که روی شونه‌ت جای زخم گلوله هست.
‫عوضی لعنتی!
‫- تکون نخور! ‫- نه، نه!
‫چیه؟
‫ریوهی کاتو،
‫ژنرال کمیسر ارشد کره.
‫چیکار می‌کنی؟
‫برای حادثه‌ی بمب‌گذاری از مظنون پرس و جو می‌کنم.
‫و این دختره کیه؟
‫میگه گزارشکر روزنامه‌ی سنوو دیلی هست.
‫می‌فهمم افسارش دست کیه.
‫این دختر از سنوو دیلی هست.
‫- چی؟ ‫- پدرش رئیس سنوو دیلی هست.
‫شو تاوارا.
‫مادرش از اشراف امپراتوری ژاپنه.
‫شو تاوارا؟
‫منظورتون سئون ووچانگ، ‫پولدارترین مَرد گیونگ‌سونگه؟
‫اینم دخترش، گینکو تاوارا هست.
‫اون همینطور...
‫خواهرزن منه.
‫عذر می‌خوام، قربان. ‫حتما عقلمو ازدست داده بودم.
‫- لطفا منو ببخشید، بانو. ‫- بلند شو.
‫- دلیل اقدامات منو درک می‌کنین؟ ‫- البته که درک می‌کنم.
‫ولی حیف شد. ‫عادت دارم دینم رو ادا کنم.
‫لطفا زردپی‌ش رو بِبُر.
‫پای راستش.
‫خدانگه‌دار، قربان.
‫بهم خوش گذشت.
‫[میویونگاک]
‫کجاست؟ ‫کجا برم، لعنتی؟
‫عذر می‌خوام.
‫خدایا.
‫چه شب قشنگی.
‫باید فکر کنم.
‫چرا رانگ خواست به اینجا بیاد.
‫عذر می‌خوام.
‫- دکتر خبر کنم؟ ‫- اینجا چه‌جور جاییه؟
‫اینجا بعد از میونگ‌ولگوان، ‫بهترین رستوران گیونگ‌سونگه،
‫- همین؟ ‫- چی؟
‫یه لحظه حواست بهش باشه.
‫خدای من.
‫هی.
‫همین یه دقیقه پیش یه پیرمرد بودی، درسته؟
‫عذر می‌خوام.
‫نوشته «خانواده».
‫اگه دخترم رو قربانی کنم، ‫بیشتر زنده می‌مونم، درسته؟
‫پدر...
‫زندگی طولانی‌تری داشتن...
‫ارزش اینو داره که درعوض از دخترت دست بکشی؟
‫ببرش.
‫پس...
‫تصمیم با خودته.
‫ممنونم، قربان.
‫مرسی.
‫پدر! پدر!
‫پدر!
‫پدر...
‫گریه نکن. فقط پیوند دنیایی شما قطع شده.
‫الان دیگه لازم نیست هیچوقت گریه کنی.
‫تو کی هستی؟
‫مَردم منو اینطوری صدا می‌زن...
‫دونگ بانگ‌سک عمر طولانی!
‫دونگ بانگ‌ساک...
‫همون که در داستان‌های شرقی ‫طولانی‌ترین عمر رو داره.
‫پس چرا رانگ...
‫هی، خوشحالم می‌بینمت. ‫بذار یکم از طول عمرت قرض بگیرم.
‫چرا کسی که فانی نیست، ‫دنبال طول عمر منه؟
‫برادرم داره می‌میره.
‫جناب، باید بدونی، معامله با شیطان بهایی داره.
‫- برای همین این قوانین رو وضع کردی؟ ‫- نباید راحت به زندگی طمع کرد.
‫اغلب خودم قوانین وضع می‌کنم.
‫- درعوض برادرم رو نجات بده. ‫- بهم حمله کن.
‫اگه حمله کنی، می‌تونی از عمرم داشته باشی.
‫- این چه کلکیه؟ ‫- من حتی بخوامم، نمی‌تونم بمیرم.
‫تو کی هستی؟ لی یون کجاست؟
‫صدامو نمی‌شنوی؟
‫چی؟
‫من مُردم؟
‫هی! هی! هی!
‫چه خبره؟
‫باید لی یون رو پیدا کنم.
‫لی یون.
‫هی!
‫پس ازم می‌خوای یه توپ ازش دربیارم؟
‫اگه چیزی که برداشتی رو برام بیاری، ‫در عوض با طول عمرم باهات مبادله می‌کنم.
‫- چیا از توش درمیاد؟ ‫- چیزایی که در حد زندگی یه انسان ارزشمند هستن.
‫پول، شهرت، خانواده، شانس،
‫و شمشیر اوتوروی.
‫اوتوری؟
‫[اوتوری : نوزاد ژنرال افسانه‌ای]
‫چرا شمشیر ژنرال نوزاد؟
‫چون تنها چیزیه که می‌تونه منو بکشه.
‫تو احیانا...
‫می‌خوای بمیری؟
‫بی‌کسی تنها چیزیه که برام مونده.
‫من هزاران سال زندگی کردم.
‫هرچیزی که برام اهمیت داشت ‫و هرکسی که اهمیتی بهم می‌‎داد
‫مثل گرد و غبار محو شدن.
‫بسیارخوب.
‫بیا انجامش بدیم.
‫چی درمیاد؟
‫چقدر دیگه می‌خوای طولش بدی؟
‫لعنتی.
‫بیا.
‫[شمشیر اوتوری]
‫- شمشیر اوتوری. ‫- خدای من.
‫هی، نمیشه با یه چیز دیگه مبادله کنیم؟
‫مطمئنم الان در بدترین جای این عصره.
‫اگه طول عمرم رو نمی‌خوای، ‫می‌تونی بیخیال بشی.
‫باشه.
‫اگه شمشیر رو برات بیارم، ‫قول میدی برادرم رو نجات بدی؟
‫البته.
‫باشه، برات میارمش.
‫اگه احیانا
‫قبل از برگشتم، برادرم بمیره،
‫سرتو قطع می‌کنم.
‫هی، صدام رو نمی‌شنوی؟
‫همینجام. درست پشت سرتم.
‫خدای من.
‫لعنتی.
‫خدای من.
‫- وایسا ببینم. ‫- آفرین.
‫نکنه سرما خوردم؟
‫وای، چه احمقی هستی.
‫چرا تو...
‫بچگیاتم همیشه مریض میشدی.
‫فقط واسه شکنجه‌ی من بدنیا اومدی؟
‫عوضی رو ببین.
‫آدم به برادر درحال مرگش اینو میگه؟
‫لطفا تا وقتی برمی‌گردم تحمل کن.
‫من...
‫هرگز ازت دست نمی‌کشم.
‫این چیه؟
‫[زمان باقیمانده: نه ساعت و بیست دقیقه]
‫می‌تونم به موقع رانگ رو نجات بدم؟
‫[گونسان]
‫مشکل اینه که:
‫ازقضا در این دوران موجودی که ‫شمشیر اوتوری رو صاحب بود،
‫خودم بودم.
‫آه‌اوم.
‫کجای این دنیا هستی؟
‫چرا نمی‌تونی تناسخ کنی؟
‫چش شده؟
‫خب، خیلی خجالت‌آوره.
‫ارباب لی یون! ‫ارباب لی یون!
‫جلوش زانو بزنین. ‫پیداشون کردم، قربان.
‫کثافت‌های عوضی.
‫گناهان شما رو می‌دونم.
‫- منظورت از «گناهان» چیه؟ ‫- اسم همسرت...اسمت چیه؟
‫- اسمم بئه‌ آه‌اوم هست. ‫- آه‌اوم.
‫آه‌اوم.
‫کی بهت گفته می‌تونی ‫از این اسم استفاده کنی؟
‫صبر کن، صبر کن، قربان.
‫این اسم عاشق اول ارباب لی یون هست ‫که در گذشته فوت شده.
‫- ما از کجا باید می‌دونستیم؟ ‫- اسمش رو عوض می‌کنه.
‫لازم نیست با ارباب لی یون مشاجره کنی.
‫چی گفتی؟
‫الان چی گفتی؟ ‫مسخره کردی؟
‫- مسخره کردی؟ ‫- نه، قربان، گفتم مشاجره نکنه.
‫بیا اینجا. بیا اینجا.
‫هی، تو...
‫چی؟ مسخره کردی؟
‫- چطور جرئت کردی؟ ‫- ارباب لی یون، کافیه!
‫- بس کنین. ‫- مسخره می‌کنی؟
‫- برو، برو. ‫- چش شده؟
‫- دیگه نبینم مسخره کنی. ‫- چشم، قربان.
‫همه‌مون یه وقتایی حس بدی داریم.
‫این یکی از بدترین لحظات منه.
‫یعنی چی؟ ‫اینم که تموم شد.
‫ارباب لی یون، لطفا دست از کشیدن این آشغال‌ها بردارین. ‫دیگه دارین معتادش میشین.
‫هی.
‫اگه اینو نکشم...
‫نمی‌تونم جلوی گریه‌م رو بگیرم.
‫باشه، یکم بخواب. ‫من براتون می‌خرم.
‫این چیه؟
‫چرا همیشه جلوم یه آینه هست؟
‫پسر، چرا شین‌جو اینجا آینه گذاشته؟
‫هی!
‫- بمیر، مرتیکه معتاد! ‫- اومدم انتقامم رو بگیرم.
‫- شماها دیگه کی هستین؟ ‫- منو با صاعقه زدی.
‫چطور تونستی فقط بخاطر اینکه از ‫قیافم خوشت نیومد، پامو بشکنی؟
‫واقعا متاسفم، باشه؟
‫- فعلا سرم شلوغه. باید برم. ‫- تو هیچ جایی نمیری.
‫هی، تو!
‫هی، عقب‌نشینی کنین.
‫- بازم کتک می‌خواین؟ ‫- صبر کن و ببین چیکارت می‌کنیم.
‫لعنتی، باید یکم بهتر زندگی می‌کردم.
‫ارباب لی یون؟
‫شین‌جو.
‫[زمان باقیمانده: شش ساعت]
‫چرا اینکارو می‌کنین؟
‫چه خبره؟
‫فکر کردین دارین چیکار می‌کنین؟
‫اگه خفه‌ش می‌کردین چی؟
‫نباید اجازه بدید غذای با ارزشم بیخودی هدر بره.
‫چی؟
‫پس طول عمر به کسی نمیده.
‫داشت عمر اونا رو می‌گرفت.
‫باید به لی یون بگم.
‫صبر کن ببینم...
‫- می‌تونی منو ببینی؟ ‫- سرجات وایسا....
‫نمی‌تونه منو ببینه. ‫صدامو می‌شنوه.
‫لعنتی. ‫گمش کردم.
‫بدنش رو برام بیارید.
‫بله، قربان.
‫جایی میری؟
‫می‌رم قدم بزنم و خیابون‌گردی بکنم.
‫- پس همراهی‌تون می‌کنم. ‫- نه.
‫باید خودم برم...
‫یکم مستقل بشم...
‫- تو برو داخل. برو تو. ‫- چی؟
‫ارباب لی یون، بیدار شو! ‫ارباب لی یون!
‫بنظرت اون صاعقه روی دُم ‫یکم زیاده‌روی نیست؟
‫چطور جرئت می‌کنی خودتو ‫به شکل و قیافه‌ی من دربیاری؟
‫درضمن، اونم مال منه.
‫خب، آره. مال توئه.
‫دقیق بگیم، هرچی که مال توئه، مال منم هست...
‫خفه شو.
‫تا حالا کسی نبوده که به وسایلم دست زده باشه
‫و زنده بمونه.
‫می‌دونم. از هر کسی بهتر می‌دونم.
‫ولی الان یکم سرش شلوغه.
‫- لعنتی! اوه، سرم. ‫- سرم.
‫چی؟ لعنتی!
‫بیا...
‫لعنتی!
‫هی، عوضی. به این فن قفل جفت پا میگن.
‫چطوره؟ اینو بلد نبودی، نه؟
‫هی، بس کن. تو...
‫عوضی.
‫آه‌اوم.
‫آه‌اوم دوباره بدنیا اومد.
‫کجا؟ کجاست؟
‫فکر کنم توی...
‫مانچوریا؟ ‫[در شمال شرقی چین]
‫پیدات می‌کنم.
‫آه‌اوم...
‫از اینکار خسته شدم.
‫[زمان باقیمانده: چهار ساعت و پنجاه دقیقه]
‫رانگ حالش خوبه؟
‫لطفا خوب باش.
‫چی؟ بدنم رو کجا بردن؟
‫هرطور شده پیداش کنین.
‫کسی اینجاس؟
‫چه کمکی ازم برمیاد؟
‫دارم دنبال یکی می‌گردم و ‫فقط همین یه اتاق رو نگشتم.
‫اینجا اتاق بانوانه. ‫لطفا برید.
‫حیف شد، چون باید این اتاق رو بگردم.
‫مطمئنی؟
‫حتی اگه بانو رو صدا بزنم؟
‫همه‌جا رو محاصره کنین. ‫یقین دارم...
‫هنوز توی میویونگاک هست.
‫چرا بدنم رو اینجا آوردن؟
‫مطمئنی که می‌تونیم اینکارو بکنیم؟
‫درخواست مشتریه. ‫و بانو اجازه‌ش رو صادر کرده.
‫اگه تا نیمه‌شب برنگشتم، ‫میشه لطفا برادرم رو به یک اتاق دیگه ببری؟
‫میشه دلیلش رو بپرسم؟
‫سخت به بقیه اعتماد می‌کنم.
‫عوضی بی‌مروت.
‫می‌دونستم.
‫[زمان باقیمانده: یک ساعت]
‫- اتفاقی افتاد؟ ‫- بله.
‫اصلا...
‫اتفاقی نیفتاد.
‫- حقیقت رو بهش بگو. ‫- ممنونم.
‫نه! گول حرفاشو نخور.
‫چیکار کنم؟ چیکار...
‫لعنتی...
‫می‌تونی منو ببینی، نه؟
‫واقعا؟ منو می‌بینی؟
‫آقا، شما روح هستین؟
‫- چطور فقط تو منو می‌بینی؟ ‫- مادربزرگم یه شمن هست.
‫[زمان حال]
‫- یون برگشت؟ ‫- هنوز نه.
‫زمانش داره تموم میشه.
‫پس کدوم جهنمی مونده؟
‫عجله کن.
‫یون، باید عجله کنی.
‫در رو باز کن!
‫لعنتی!
‫- شمشیر کجاست؟ ‫- بگیر.
‫- قرارمون ردیفه. ‫- صبر کن.
‫- تقلب کردی، درسته؟ ‫- منظورت چیه؟
‫این جعبه‌ی شانس.
‫- دستکاریش کردی. ‫- عمرا.
‫توش جمعا چهل و چهار توپ بود.
‫ولی روی همه‌شون ‫«شمشیر اوتوری» نوشته شده بود.
‫بنظرت من شبیه احمق‌‎هام؟
‫اگه می‌دونستی، پس چرا شمشیر رو آوردی؟
‫به همون دلیلی که تو می‌خوایش.
‫چون فقط با این میشه منو کُشت؟
‫درباره‌ی مُردن هم دروغ گفتی، درسته؟
‫می‌خواستی این شمشیر رو نابود کنی.
‫سال‌هاس که دارم با طول عمر ‫انسان‌ها زندگی می‌کنم.
‫اونایی که جوان‌تر کردی چی؟
‫ساده‌س. سه روز دیگه برمی‌گردن به حالت قبل.
‫ولی تا اون موقع، من دیگه اینجا نیستم.
‫ای عوضی.
‫- ولی بازم نمی‌تونی منو بکشی. ‫- چرا؟
‫چون برادرت گروگان منه.
‫چیکار کنم؟
‫[زمان باقی‌مانده: بیست و پنج دقیقه]
‫وقت زیادی ندارم.
‫اگه الان نکشمش و بپرم توی کابینت...
‫خیلی‌خوب. بذار ببینیم اول کی می‌میره.
‫اوه، لعنتی.
‫پس چی شد؟
‫یه دلیلی داره که بیشتر از تو عمر کردم.
‫اون یکی از ده نماد طول عمره. ‫لاک‌پشت چرمی هست.
‫مسخره نشو.
‫فکر کردی نمی‌دونم اونا باهاش همکاری می‌کنن؟
‫من لی رانگ هستم. ‫این بدن رو قرض گرفتم.
‫چرت و پرت نگو.
‫چطور بهش بگم که روحم وارد بدن این دختر شده؟
‫برای اونایی که تلاشی برای نجات ‫خودشون نمی‌کنن، رستگاری وجود نداره.
‫اینکه بعنوان انسان زندگی کنی یا روباه، ‫تصمیم خودته.
‫ولی یه چیزی رو یادت باشه، پسرجون،
‫برای اونایی که تلاشی برای نجات ‫خودشون نمی‌کنن، رستگاری وجود نداره.
‫لاک‌پشت، لاک‌پشت،
‫سرت رو بهم بده.
‫اگه ندی، می‌پزم و می‌خورمت.
‫لاک‌پشت، لاک‌پشت،
‫سرت رو بهم بده. ‫اگه ندی، می‌پزم و می‌خورمت.
‫لاک‌پشت، لاک‌پشت،
‫سرت رو بهم بده.
‫اگه ندی، می‌پزم و می‌خورمت.
‫لاک‌پشت، لاک‌پشت، ‫سرت رو بهم بده.
‫اگه ندی، می‌پزم و می‌خورمت.
‫بکشیدش.
‫- خدای من. ‫- خدای بزرگ.
‫- وای، شونه‌م. ‫- پاهام درد می‌کنه.
‫- خدای من. ‫- خدایا.
‫[دروازه‌ی زمان بسته شد]
‫یادت باشه، دروازه بعد اتمام ساعت ببر بسته میشه. ‫قبل بسته شدن، برگرد.
‫جی‌آه حتما منتظره.
‫دونگ بانگ‌ساک مُرده؟
‫حیف شد. ‫پول خوبی درمی‌آورد.
‫- فعلا بذاریم برای بعد. ‫- بله، خانم.
‫راستی، لی یون هنوزم به خوشتیپی قبله؟
‫صدها سال دنبالش بودم.
‫می‌‎فهمی چی میگم؟
‫متوجهم، خانم.
‫پس...
‫بزرگ‌ترین و زیباترینش رو برام بیار.
‫خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم.
‫یه نفر منو توی گذشته زندانی کرد.
‫با اینحال، اونا هیچی نمی‌دونن.
‫در دوره‌ای که زنی برای محافظت وجود نداره،
‫روباه نه دُم بی‌رحم‌تر از اونی میشه ‫که انتظارش رو دارن.
‫وقت شکاره.
‫افسانه روباه نه دُم
‫خیلی وقته ندیدمت، روباه.
‫دقیقا رابطه‌ی تو با این زن دیوونه چیه؟
‫تو مال من بشو.
‫حتی اگه مجبور بشم بکشمش و ‫تاکسیدرمیش کنم، بازم مال خودم می‌کنمش.
‫فقط زنان خوش چهره هدف قرار می‌گیرن.
‫وقتی اینو حل کنیم، می‌تونیم اونی که ‫بهت چاقو زد رو بگیریم.
‫دنبال انتقامی؟
‫مطمئن نیستم. ‫باید به لی یون یا اون کمک کنم؟
‫ما کی هستیم؟
‫یه روباه همیشه بدهیش رو صاف می‌کنه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «