‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «
‫خوبه، بازم بریز.
‫هی، بخور.
‫اینطوری نه.
‫هی، بیا اینجا.
‫تو هم می‌خوای؟
‫می‌تونی بخوری.
‫نوش جان.
‫چرا؟ هی، با تو هستم.
‫چیه؟ موضوع چیه؟
‫ازم خوشت نمیاد؟
‫کاری که میگم رو بکن.
‫چیه؟
‫مشکلی براتون پیش آورده؟
‫پس مادام که میگن تو هستی؟
‫گوش نمیده، انگار دارم با دیوار حرف می‌زنم.
‫خوب کُره‌ای صحبت می‌کنین.
‫بخاطر اینکه سال‌های زیادی ‫توی چوسان بودم.
‫و این امشبم رو خراب کرد.
‫اون یکم کم‌تجربه‌س.
‫از هنرمندهای جوان‌مونه.
‫وقتی اینجا کلی پول خرج می‌کنم،
‫انتظار برخورد و پذیرایی بهتری دارم.
‫برخورد بدی باهاتون شده؟
‫اگه سرعقل نیاد، یه گلوله توی سرش خالی می‌کنم.
‫ببر برام نوشیدنی بیاره.
‫چشم، قربان.
‫فقط یه شرط داره.
‫شرط؟
‫اگه بتونی توی مسابقه نوشیدن منو شکست بدی،
‫تمام پذیرایی امشب رایگانه.
‫زن جالبی هستی. ‫اگه برنده بشم
‫مُچ این دختره رو می‌زنم.
‫- هر طور شما مایلین، قربان. ‫- یه شرط داره.
‫من قوانین رو تعیین می‌کنم.
‫خدای من، آروم بخور.
‫[فصل دوم: قسمت سوم]
‫زندگی رنگارنگی داشتیا، نه؟
‫تازه به این دوران اومدی و ‫هیچی نشده زندانی ارتش شدی و کار پیدا کردی،
‫و حتی ازت دزدی شد؟
‫لطفا یه اسحله برام بخر.
‫برای چی؟ همیشه از اسلحه می‌ترسیدی.
‫می‌خوام برای استقلال کشورم بجنگم.
‫ماموریت ما در اینجا
‫اینکه از دورانی که اومدیم محافظت کنیم.
‫ماسک‌زن قرمز-سفید رو دستگیر کنیم،
‫سنگ نگهبان رو پیدا کنیم، ‫و در سلامت کامل برگردیم.
‫- این ماموریت ماست. ‫- ولی آخه بازم
‫اگه خیلی به جنگیدن علاقه داری، ‫پس فکر برگشت به خونه رو از سرت بنداز.
‫همینجا بمون و مسئولیت کارت رو برعهده بگیر.
‫آدمای این دوران زندگی‌شون رو برای ‫جنگیدن به خطر می‌اندازن.
‫مطمئنی که می‌تونیم برگردیم؟
‫باید برگردیم.
‫اینجا حتی وای‌فای ندارن.
‫شکلات نعنایی هم ندارن.
‫و نه جی‌آه اینجا هست.
‫ولی ارباب لی رانگ رو داری.
‫هی، به محض رسیدن به اینجا، ‫چیزی نمونده بود که بمیره.
‫فکر کردم قلبم از تپش می‌افته.
‫ولی نجاتش دادی.
‫اُمیدوارم بدون من مشکلی پیش نیاد.
‫اون رئیس یه گروه راهزنه.
‫مطمئن نیستم که بتونم همینجا ولش کنم.
‫پس کِی بهش میگی؟
‫چیو بهش بگم؟
‫اینکه بعد یه ماه غیب میشم؟
‫باید بهش فرصت بدی که بپذیره ‫قرار نیست اینجا بمونی.
‫وای دختر.
‫- بخور. ‫- اگه مادام ببازه، چی؟
‫- خدایا، چیکار کنیم؟ ‫- وای نه. خیلی بد میشه.
‫رانگ.
‫خدای من، چیکار کنیم؟
‫بهتر نیست جلوشو بگیریم؟
‫شروع می‌کنیم.
‫وای نه.
‫ممکنه اینطوری بمیره.
‫چیکار کنیم؟
‫احمق‌های بی‌عرضه.
‫خوبم. می‌تونم ادامه بدم.
‫یه شیشه بیار.
‫هی! برامون یه شیشه بیار.
‫خدای من! وای!
‫آره. ریو هونگ‌جوی سابقه.
‫این عوضی کجا رفت؟ ‫رانگ؟ رانگ؟
‫افرادتون خیلی ضعیف هستن.
‫حتی نمی‌تونن مثل یه مَرد کاری رو درست انجام بدن؟
‫زنیکه‌ی پست.
‫شکسته!
‫بهم قرضش میدی؟
‫خدایا.
‫عوضی، دفعه‌ی بعد حتما
‫تو کی هستی؟
‫«گایاگوم» دوست داری، نه؟ ‫[همین سازی که شکسته بود]
‫تو زنده‌ای. ‫توی این دوره تو زنده‌ای.
‫هرگز ازت دست نمی‌کشم.
‫بعلاوه، جواب سوالتم ‫می‌تونی داخل این پیدا کنی.
‫اون لی یونه
‫و درعین‌حال لی یون نیست.
‫پس کیه؟
‫پری دریایی؟
‫بهتون یاد می‌دم چطور ببندید.
‫این چیه؟ مگه سیرکه؟
‫اون دُم چیه؟
‫خفه‌شو!
‫گوش کن!
‫برو!
‫بذار ببینم اون دُم واقعیه؟!
‫- چیکار کرد؟ ‫- میشه خفه بشی؟
‫لعنتی.
‫- تو پری‌دریایی واقعی هستی، مگه نه؟ ‫- دو رگه‌م. پدرم یه انسان ماهیگیره.
‫- و اینجا اومدی که؟ ‫- می‌خوام خواننده بشم.
‫چه خواننده بشی چه مضحکه بقیه،
‫فقط سعی کن یکیش باشی.
‫وایسا.
‫این پولک منه.
‫- اگه بهم نیاز داشتی... ‫- نیاز ندارم.
‫بگیرش.
‫گفتم نیازی ندارم.
‫خداحافظ.
‫کراوات بهت میاد.
‫چرا واسه آدمی مثل من، ‫همچین محبتی کردین؟
‫چون من دنیا رو فقط به دو بخش تقسیم می‌کنم.
‫اونایی که طرف من هستن و ‫اونایی که طرفم نیستن.
‫یا زندگیم رو برای محافظت ازشون ‫به خطر می‌اندازم یا برای نابودی‌شون.
‫شما اولین نفر هستین.
‫اولین نفری که با من مثل یه انسان برخورد کرد.
‫جلوش گریه کردی؟
‫نه. تا آخرش گریه نکردم.
‫درست همونطور که بهم یاد دادید، مادام.
‫آفرین.
‫- نوشیدنی بیارم؟ ‫- نه.
‫اونقدر چای خوردم که دیگه شکمم جا نداره.
‫براتون کباب آماده کنم؟
‫این ساعت کجا می‌تونه رفته باشه؟
‫خدایا، ازدست این عوضی.
‫نخوابیدی، نه؟
‫- کجا بودی؟ ‫- قدم‌زنی.
‫از فردا ساعت ده خاموشیه.
‫احمق.
‫بهت اعتماد ندارم.
‫کی اونجاست؟
‫تو باید دربان باشی.
‫بوی خون میدی.
‫بعنوان یکی از نوادگان ببر سیبری،
‫چطور می‌تونی به همچین چیز پستی طمع کنی؟
‫چون خودمم پست هستم.
‫برگرد.
‫تمام چیزی که توی اون شیشه مونده،
‫رنجش و پشیمونیه.
‫و همینطور توی وجود من.
‫این مهر و موم بیش از پانصد ساله که شکسته نشده.
‫ولی امروز
‫شکسته میشه.
‫بگیر که اومد!
‫کافیه، قربان.
‫غذام روی گاز داره می‌سوزه، ‫پس بهتره زودتر برگردم.
‫حالت حمله بگیرید.
‫آتش!
‫پسرک بیچاره.
‫برو.
‫برو چشمای قشنگت رو به لی یون نشون بده.
‫چی می‌خوای؟
‫اینو؟
‫حتما برات چیز خاصیه.
‫کجایی؟
‫پیدات کردم.
‫نگام کن.
‫چرا اونکار رو کردی؟ ‫چرا قول خودت رو شکوندی؟ چرا؟
‫- چی؟ چی شده؟ ‫- یکی توی اتاق‌‎مونه.
‫من کسی رو ندیدم. ‫نکنه خواب دیدی.
‫مطمئنم یکی اینجا بود.
‫چی؟ کی اینجا بود؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونم چیه، ولی
‫حس می‌کنم یه چیزی دیدم که نباید می‌دیدم.
‫خدایا.
‫ببین کی اینجاست.
‫ارباب، شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫من صاحب اینجام.
‫پس تعجبی نداره که دیشب ‫نتونستم خوب بخوابم.
‫چطور جرئت کردی از پیش من فرار کنی ‫و به لی یون خدمت کنی؟
‫چون سعی کردی منو بکشی.
‫بهت گفتم دیگه جلوی ‫چشمای من پیدات نشه، نه؟
‫بیا اینجا، کو شین‌جو!
‫نه. هرچیزی که به جنگل من بیاد، مال من میشه.
‫کو شین‌جو.
‫این خط، این نشون.
‫دفعه‌ی بعد که ببینمت،
‫بدون که دست و پاهات قطع میشه.
‫لطفا بهم رحم کنین!
‫بیا با کمی کتک شروع کنیم.
‫نه! نه!
‫شین‌جو، اونجایی؟
‫ارباب لی یون!
‫- هی. ‫- چقدر از دیدنت خوشحالم، شین‌جو.
‫خدایا، چه بانمک‌تر شدی.
‫شما همدیگه رو می‌شناسین؟
‫وای، درسته!
‫یکم دیگه بخور.
‫نمی‌خوام. سیر شدم.
‫خدایا، لاغر و ضعیف شدی.
‫- بخور. باید دوباره به وزن سابق برسی. ‫- تو کی هستی که بهم میگی چیکار کنم؟
‫- دست از بازی بردار وگرنه... ‫- وگرنه چی؟ چیکار می‌کنی؟
‫هواپیما رفت به آشیونه!
‫لعنتی، ازدست کارهای بچگونه‌ی تو.
‫پس خودت مثل آدم بخور.
‫بچه‌‎، بزودی برمی‌گردم.
‫- خدایا. فقط تیکه می‌اندازه. ‫- هی، قضیه ماسک قرمز-سفید چی شد؟
‫- ای احمق. ‫- پیداش کردی؟
‫مطمئن نیستم.
‫- اگه باهام خوش‌رفتاری کنی، بهت میگم. ‫- خدایا، هی!
‫ولی فعلا یکم سرم شلوغه.
‫- این یعنی پیدا کرده یا نه؟ ‫- خدا می‌دونه توی سرش چی می‌گذره.
‫کنجکاو شدم.
‫دقیقا رابطه‌ی بین تو و اون زن دیوونه چیه؟
‫بیا قسم بخوریم به هر قیمتی ‫از همدیگه محافظت کنیم.
‫بیا خدایان کوهستان بشیم و دوباره متحد بشیم.
‫هی، چئون مویونگ!
‫قول!
‫قول.
‫خب، بگو دیگه.
‫یه چیزی درحد سوگند شکسته.
‫بخور. بخور.
‫یه نفر برای دیدن شما اومده.
‫کیه؟
‫تادا.
‫این گلا برای چیه؟
‫خب،
‫این گل‌های موردعلاقه‌ی توئه.
‫اینم یادته؟
‫همون چئون مویونگی هستی که می‌شناسم.
‫هزارتا سوال دارم.
‫شایعات میگه که تالوپا تو رو از جایگاهت برداشت
‫و به یک سنگ تبدیل کرد.
‫حقیقت داره.
‫ولی اون پیرزن تو رو ‫بیشتر از همه دوست داشت.
‫پس چرا؟
‫- کاری کردم که لایقش بودم. ‫- برای صدها سال مجازات شدی؟
‫تبدیل به سنگ شدم و گیر افتادم.
‫با فکر تو زنده موندم.
‫با فکر هونگ‎‌جوی زیبامون.
‫اُمیدوار بودم که زندگی خوب و خوشی ‫با هفت برادر کوچک‎‌ترت داشته باشی.
‫احتمالا خبر نداری.
‫پدر و مادر و برادرهام
‫همگی از گشنگی مُردن.
‫وقتی به خونه رسیدم، نفسی براشون نمونده بود.
‫برای حمایت از اونا، کلی سختی کشیدم ‫تا خدای کوهستان بشم
‫ولی در نهایت آدمای ضعیف و فقیر و درعین‌حال خوب، ‫حتی نمی‌تونن از خودشون محافظت کنن.
‫متاسفم.
‫بعنوان دوستت، در کنارت نبودم.
‫دلیلی برای تاسف خوردن نیست.
‫بذار یه چیزی رو ازت بپرسم.
‫بین تو ولی یون چه اتفاقی افتاده؟
‫چطور تو، توئی که حتی نمی‌تونستی یه مورچه رو بکشی،
‫از پُشت به برادر یون چاقو زدی؟
‫چون می‌خوام یون دردی که من کشیدم رو حس کنه.
‫دردی که زمان ازدست دادن برادرم داشتم.
‫قضیه‌ش چیه؟
‫یون داره میاد.
‫هویتت یه رازه، مگه نه؟
‫می‌خوام یه چیزی رو بررسی کنم.
‫تو می‌خواستی منو ببینی؟
‫یکم پیش از کنارم رد شدی.
‫حالا قضیه گل‌ها چیه، هان؟
‫یعنی چی؟
‫یهو همه جا تاریک شد.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌تونم
‫هونگ‌جو؟ کجایی، هونگ‌جو؟
‫چش شد؟
‫یون.
‫یون، چته؟ خوبی؟
‫هونگ‌جو، چرا اینطوری شدم؟
‫چه اتفاقی داره برام می‌افته.
‫قضیه چیه؟
‫اتفاقی افتاد؟
‫یه نفر اینجاس.
‫کیه؟
‫تاجر گل.
‫هونگ‌جو.
‫چه بلایی داره سرم میاد؟
‫بریم. می‌برمت خونه.
‫هنوزم
‫لی یون رو دوست داری.
‫درست مثل قدیما.
‫هنوزم بهش حس داری.
‫شاید باید اینم بررسی می‌کردم.
‫چشمام...چشمام چش شده؟
‫ارباب لی یون، یه نفس عمیق بکش.
‫چشماتو باز کن.
‫چیزی می‌بینی؟
‫نه، ندیدم.
‫لطفا فندک بده.
‫بذار مردمک چشمت رو ببینم.
‫خب
‫هیچ واکنشی نشون نمیده.
‫منظورت چیه؟
‫بگو!
‫فکر کنم بیناییت رو ازدست دادی.
‫نگام کن. نگام کن.
‫دختر دیشبی.
‫چی؟
‫خودشه.
‫همش بعد دیدن چشمای اون شروع شد.
‫قضیه زنگوله چیه؟
‫یکی بهم داد و گفت یه کار خوبی کردم.
‫قبلا انسان بودی؟
‫اسمم.
‫اسمم رو حدس بزن.
‫اسم؟
‫وقتی الان اینقدر دختر خاصی شدی، ‫اسمت چه اهمیتی داره؟
‫نه! روباه نه دُم می‎‌دونه.
‫- چی؟ ‫- چه هدفی داری؟
‫نگاه نکن! ‫نباید باهاش ارتباط چشمی برقرار کنی.
‫اون بچه کیه؟
‫من سه‌تانی هستم.
‫سه‌تانی؟
‫هیولایی که توسط آیین یئومائی بوجود اومد.
‫برو داخل.
‫[آیین یئومائی: گرسنگی دادن ‫به یک کودک برای تمرین غیب‌گویی]
‫عقلتو ازدست دای؟
‫یه هیولای نفرین شده رو وارد دنیا کردی؟
‫یون چطوره؟ نگرانه؟
‫توی تاریکی داره ول می‌خوره؟
‫این چیزیه که می‌خواستی؟
‫لی یون باید برای شکستن عهدمون مجازات میشد.
‫عهمد؟
‫ما سوگند خوردیم حتی اگه بمیریم، ‫ازهمدیگه محافظت کنیم.
‫ولی یکی‌مون عاشق یه انسان شد ‫و از وظایف‌ش دست کشید.
‫و اون یکی مرتکب جنایت میشه و به دست تالوپا،
‫کسی که مثل مادرش بود به سنگ تبدیل میشه.
‫کسی کنار من نبود.
‫حتی وقتی بهتون نیاز داشتم.
‫- هونگ‌جو... ‫- بالاخره
‫هر سه دوباره پیش هم برگشتیم.
‫ولی چرا اینطوری آخه؟
‫بیا پیش من.
‫هرچی که بخوای،
‫بهت میدم.
‫سعی کن سوزش چشمم رو به حداقل برسونی.
‫دلم می‌خواد بدونم اون دختر چی بود؟
‫اینشو نمی‌دونم، ‫ولی یه نفرین خیلی قویه.
‫فقط با نگاه بهش نفرین میشی؟ ‫هرگز چیزی درباره‌ی این شیطان نشنیدم.
‫مشکل این نیست.
‫کی به فکرش می‌رسه در سال 1938
‫دقیقا در میویونگاک منو نفرین کنه؟
‫ماسک قرمز-سفید.
‫شین‌جو، چشمامو درمان کن.
‫برای این چیزا وقت ندارم.
‫سعی می‌کنم یه راهی پیدا کنم.
‫یکم بهش آش بده. ‫باید نیروشو بدست بیاره.
‫هنوزم ازم متنفری، نه؟
‫بخاطر یه چیز خودخواهانه تو رو پیشم نگه داشتم،
‫ولی حتما کنجکاو شدی دلیلش رو بدونی،
‫و مطمئن نیستی که می‌تونی ‫بهم اعتماد کنی.
‫فکر کردی این چند روز گذشته ‫تو رو زیرنظر نداشتم؟
‫تو لی یونی نیستی که می‌شناسم.
‫فقط به همین خاطر زنده گذاشتمت.
‫نه.
‫تو نیاز به خانواده داشتی.
‫چه من واقعی باشم یا نه.
‫خفه‌شو. اگه بخوام، همین الان، ‫همینجا می‌تونم کارتو تموم کنم.
‫در طول زندگیم با هیولاهای زیادی برخورد داشتم.
‫خیلی وقتا به زور زنده موندم ‫ولی حتی یه بارم ترس به دلم راه ندادم.
‫الان یکم می‌ترسم.
‫- می‌ترسی؟ ‫- اینطوری نمی‌تونم از کسی محافظت کنم.
‫- حتی اگه اتفاقی برای تو بیفته. ‫- اینقدر ادای برادر بزرگا رو درنیار.
‫برام مهم نیست بقیه چی میگن، ‫من برادر بزرگت هستم.
‫- من بهت غذا و لباس دادم و بزرگت کردم. ‫- که چی؟
‫می‌خوای لطفت رو جبران کنم؟
‫- بدش من. خودم می‌خورم. ‫- باشه. بگیر.
‫خدایا، دیگه تحمل دیدنش رو ندارم. ‫بدش من.
‫بگو «آآآآ».
‫خدایا.
‫بازم.
‫خدایا، یکم آرومتر. ‫ناسلامتی مریضم.
‫راضی شدی؟
‫خدایا، چه طعم بدی میده.
‫- دفعه‌ی بعد آش لوبیا بیار. ‫- فکر کردی کی هستی که دستور میدی؟
‫با این وضعیت کجا میری؟
‫ماسک‌زن قرمز-سفید سراغم میاد.
‫- باشه، برو. ‫- بهش فکر کن.
‫هیچی نمی‌بینم. ‫تو بودی بیخیال این فرصت میشدی؟
‫بدون بینایی می‌خوای چیکار کنی؟
‫باید یه کاری بکنم دیگه. ‫حداقل بتونم خودم راه برم.
‫صبر کن، وایسا.
‫پنج قدم به چپ برو.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫حالا به راست بپیچ.
‫رفتی توی باغچه، احمق.
‫آهان، باغچه‌س.
‫نُه.
‫ده.
‫هفده.
‫از باغچه تا اینجا هفده قدم شد.
‫این چیه؟
‫- گانگجونگه. بخور. ‫- گانگجونگ؟
‫لعنتی...چه بوی بدی داره. ‫واقعا چیه؟
‫- پوپو سگ. ‫- ای لعنتی. خاک توی سرت.
‫کجایی؟
‫صبر کن تا دستم بهت برسه. باشه؟
‫هی، لعنتی
‫برای چی اینقدر هیجان دارن؟
‫- کجایی؟ ‫- اینجام، بیا.
‫من، شو تاوارا،
‫و همسر نجیب‌زاده‌م، سیکو.
‫امروز، ما دو هواپیما تقدیم نیروی امپراتوری کردیم
‫و قلب‌هامون پُر از حس میهن‌دوستیه.
‫آرامش 24 میلیون رعیت فقط به لطف نیروهای
‫شجاع امپراتوری،
‫و شخص اعلی‌حضرت امپراتور هست.
‫نظرت چیه؟
‫واسه وقتیه که نشان لیاقت نظامی دریافت می‌کنه.
‫خوبه، ولی آخرش
‫«زنده باد، امپراتور! ‫زنده باد امپراتور ژاپن!»
‫چطوره اینو بهش اضافه کنیم؟
‫عالیه!
‫خیلی عالیه!
‫طبیعتا کسانی که بهش گوش میدن، ‫روحیه‌ی وطن‌پرستی‌شون فوران می‌کنه.
‫- اگه دوتا هواپیماست، چقدر ارزششونه؟ ‫- ده هزار وون.
‫[ده هزار وون اون زمان]
‫[تقریبا با پنج میلیارد وون الان برابر می‌کند]
‫ژنرال پشت خطه.
‫- اوه. لطفا بریم. ‫- باشه.
‫چرا توی همچین روز خجسته‌ای خوشحال نیستی؟
‫مَردم شاید تو رو ببینن و فکر کنن ‫که از فعال‌های استقلال‌طلب هستی.
‫من فقط دختر شو تاوارا هستم، ‫کسی که از دست امپراتور جایزه می‌گیره.
‫مَردم شاید بشنون و فکر کنن ‫از این موضوع ناراحتی.
‫وقتی اینطوری نیشدار حرف می‌زنم،
‫جذاب‌تر میشی.
‫چهارچشمی مراقبش باش.
‫ببین اون قیافه‌ی زیباش داشته چیکار می‌کرده.
‫یه فکرای مبهمی توی ذهنتونه، نه؟
‫اگه قراره به شکل انسان بودم ‫و چوسان رو ببلعم،
‫نیاز به خانواده دارم.
‫و دوست دارم که کسی پُشت سر ‫عروس جدیدم حرف بدی نزنه.
‫- دستاتو بالا ببر. ‫- خدای من.
‫- اینم از این. ‫- این چیه؟
‫لعنتی عوضی. ‫انگاری جدا می‌خوای بمیری.
‫- بیا جن‌گیری کنیم. ‫- چی؟
‫جن‌گیری؟ آخه جواب میده؟
‫خب، یه روش سنتیه ولی میشه باهاش ‫از شر اکثر نفرین‌ها خلاص شد.
‫چشم‌بندت رو بده. ‫یه چیزی می‌خوام که برای تو باشه.
‫باشه.
‫- بزودی برمی‌گردیم. ‫- مراقب باش.
‫خدای من.
‫انگوره؟
‫هروقت به دوران بچگیم فکر می‌کنم، ‫بوی انگور به مشامم می‌‎خوره.
‫خدایا، اون معبد لعنتی.
‫ازبس انگور توش بود، ‫اسمشو معبد انگوری گذاشته بودن.
‫اونجا برامون زادگاه و یتیم‌خونمه.
‫آخه خدای کوهستان بودن چه خوبی داره؟
‫زندگی‌مون رو بخاطرش به خطر انداختیم.
‫گاهی‌وقتا دلم می‌خواد در زمان به عقب برگردم.
‫تا انسانی نباشه که نتونی ازش دل بکنی.
‫به اون زمان که تو شین‌جو یا برادرت رو نداشتی.
‫زمانی که ما فقط
‫به همدیگه تکیه می‌کردیم.
‫ولی ما دیگه اون بچه‌ها نیستیم.
‫اُمیدوارم هیچوقت چشمات خوب نشه.
‫یهو چی شد نفرین می‌کنی؟
‫اینکه من فقط با رویای گذشته ‫زندگی می‌کنم، آزارم میده.
‫خیلی دلم می‌خواد ببینم بدون من درمونده شدی.
‫می‌دونی که من اینطوری نیستم.
‫یون.
‫همین الان بهت یه فرصت میدم.
‫فرصت؟
‫وقتی چشماتو می‌بندی، بیشتر از اونی ‫که فکر می‌کنی، می‌بینی.
‫خودت باید بفهمی چی میگم.
‫باید دنبال چی باشی.
‫چیو با چشمان باز ندیدی.
‫تو دیدیش.
‫تو قیافه‌ی پُشت ماسک قرمز-سفید رو دیدی، مگه نه؟
‫- تو هم اونو دیدی. ‫- چی؟
‫لب تر کن،
‫تا طرف تو باشم.
‫[امروز تعطیل هستیم]
‫از آخرین تعطیلی‌مون خیلی گذشته.
‫می‌خوام برم کلی خرید کنم و خوش بگذرونم.
‫واقعا؟
‫ولی مشکلی نداره؟
‫واقعا لازمه تعطیل کنیم؟
‫دستور مادام هست. ‫و برای ما دستور ایشون، قانونه.
‫لعنتی.
‫کسی اون بیرونه؟
‫میشه یکم آب بدید؟
‫بله، قربان. چیزی لازم داشتین؟
‫تو کی هستی؟ ‫تا حالا صداتو نشنیدم.
‫من هیزم میارم و اسمم سودول هست.
‫- تمام دخترا برای خرید به بازار رفتن. ‫- که اینطور
‫- تنهایی؟ ‫- بله.
‫- دستت رو بده بهم. ‫- چشم.
‫جایی میرین؟
‫اسمت سودول بود، درسته؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من برای اینجا هیزم میارم.
‫واقعا؟
‫چه عجیب.
‫منظورتون چیه، قربان؟
‫چون دستای یه شمشیرزن رو داری.
‫حدس می‌زنم حدود پانزده نفر باشین. ‫شماها کی هستین؟
‫می‌دونی از زمانی که برای تالوپا کار کردی، ‫چندتا شیطان کشتی؟
‫فکر کردی تعدادشون رو توی ‫دفتر خاطراتم می‌نویسیم؟
‫واسه آدمی که هیچی نمی‌بینه، ‫زیادی وراجی می‌کنی.
‫فکر کردی روباه‌ها فقط از چشماشون ‫برای شکار استفاده می‌کنن؟
‫جن‌گیری یا هرچی که اسمش هست، ‫لازمه اینجا انجام بدیم؟
‫باید در مسیر عبور و مرور انسان‌ها باشه.
‫- لوبیاهای قرمز برای چیه؟ ‫- ارواح رو فراری میدن.
‫می‌دونی که اونا عاشق کیک برنجی هستن.
‫برید پی کارتون!
‫ساعت چنده؟
‫- پنج دقیقه به نیمه‌شب. ‫- دیگه وقتشه. لطفا بیا داخل دایره.
‫- موی ارباب لی یون. ‫- بیا.
‫لطفا نمیه‌شب بسوزونش.
‫یادتون نره به شمال، جنوب، شرق و غرق ‫آب بپاشین.
‫باشه. برای هزارمین بار متوجه شدم.
‫از اینجا دیگه فقط خودتون هستین.
‫به محض تموم شدن کارت، برو.
‫تا رسیدن یا تموم شدن کارت، ‫با کسی حرف نزن.
‫- به پُشت سرتم نگاه نکن. ‫- باشه.
‫- بگیرینش. ‫- چرا تو
‫جه‌یو.
‫شنوایی یون رو ضعیف کن.
‫بله، خانم.
‫لعنتی
‫چقدر شرم‌آور شد. ‫داری فرار می‌کنی؟
‫بگیر!
‫بگیریدش.
‫صبر کن. پنج قدم به چپ برو.
‫یک، دو، سه، چهار
‫پنج!
‫همینجاس.
‫حالا دیگه بقیه مهمونی رو در تاریکی ادامه میدیم.
‫خب، اصلا جالب نبود.
‫میری بیرون؟
‫تالوپا منو احضار کرده. ‫دیروز یه انسان رو کُشتم.
‫مطمئنی که اگه یون رو تنها بذاری، ‫مشکلی پیش نمیاد؟
‫هرکاری خواستی باهاش انجام بده.
‫بذار ببینیم چیا بلدی.
‫اگه حس کردی چیزی در تعقیبته، ‫احتمالا همون موجوده.
‫هرگز به پُشت سرت نگاه کن. ‫اصلا و ابدا.
‫از چیزی که فکر می‌کردم خطرناک‌تره.
‫یه حس بدی دارم.
‫با این سرعت، بهم می‌رسه.
‫رئیس، کجا میری؟ ‫بیا باهم بریم.
‫چیه؟ وانمود می‌کنی که منو نمی‌شناسی؟
‫محاله که
‫یعنی خجالت می‌کشی که دارم ‫کالکسه می‌رونم؟
‫خدایا، پس چرا حرف نمی‌زنی؟
‫چی؟
‫یعنی باید بری؟
‫پس بشین.
‫[میویونگاک]
‫تادا!
‫چرا اینقدر زیاد خریدی؟
‫خیلی وقته به غذای دریایی لب نزدی؟ ‫امتحانش کن.
‫- مزه‌ش خوبه؟ ‫- حتی بهتر از ماهی کپوره.
‫صبر کن. اینا چیه؟
‫هدیه‌س.
‫اون برادرهایی که گفتم رو یادته؟
‫اوه، برادر بزرگتر؟ لی یون؟
‫نه، کوچکتره.
‫لی رانگ؟
‫پس اسمش رانگه.
‫نباید از اینکارا بکنی، یوهی. ‫نباید نزدیکش بشی.
‫- آدم بدیه؟ ‫- خیلی
‫زخم‌های زیادی خورده.
‫مثل خودت، یکی از والدین اونم انسانه.
‫خودت دورگه‌ها رو خیلی خوب می‌شناسی،
‫و مسیری که آخرسر انتخاب می‌کنن.
‫ولی برای من عشق در نگاه اول بود.
‫من
‫عاشق اون می‌مونم.
‫خانم.
‫بزودی از شانگهای یه بمب می‌رسه.
‫در پُشتی رو باز می‌ذارم.
‫اوه، رمزعبور چیه؟
‫دو-ری-می-ری-دو.
‫- مراقب باش. ‫- همینطور، خانم.
‫[بوتیک اوبوک]
‫جن‌گیری موفقیت‌آمیز بود؟
‫بالاخره
‫یون تک و تنها شد.
‫هی، این چیه؟
‫وای!
‫این همون خوراکی «جینگوگه» نیست ‫که سریع فروخته میشه؟
‫وای! جونمی.
‫نون مثل پشمک نرم و لطیفه.
‫هی، هونگ‌‎جو. ‫چرا چپ و راست آدم می‌کشی؟
‫چرا نمی‌تونم بکشم‌شون؟ ‫بهرحال که می‌میرن.
‫- ناسلامتی یه زمان خدای کوهستان بودی! ‫- چرا اینقدر بهم سخت می‌گیرین؟
‫یون هزارتا سرباز کشت ولی چرا ‫بهش چیزی نگفتین؟
‫بخاطر اینکه اون یونی که در میویونگاک
‫هی!
‫یون چیه؟
‫چیه؟ چرا بهم نمیگین؟
‫واسه کسی که بخاطر قتل باید مجازات بشه، ‫زیادی سوال می‌کنی.
‫به جهنم یخی بفرستش.
‫هونگ‌جو هم ازش سنی گذشته. ‫چرا یه جای گرم نمی‌فرستیش؟
‫بریم.
‫اوه، راستی.
‫- می‌دونین مویونگ اینجاست دیگه، درسته؟ ‫- چی؟
‫منظورت چیه؟ مویونگ زنده‌س؟
‫- مگه شما اونو نجات ندادین؟ ‫- هونگ‌جو.
‫بنظرت چرا من کسی که مثل پسرم بود رو ‫به سنگ تبدیل کردم؟
‫اون کوهستانی که بهش حکمرانی می‌کرد رو
‫با دستای خودش نابود کرد.
‫امکان نداره.
‫چرا بایدهمچین کاری بکنه؟
‫فکر کردی بعد اون کاری که کرده، بخشیدمش؟
‫نه.
‫هرگز نمی‌بخشیش.
‫ببرش.
‫کی اونو نجات داده؟
‫و برای چی؟
‫رانگ.
‫شین‌جو!
‫کسی نیست؟
‫ساعت جیبی رانگ.
‫و دستمال شین‌جو.
‫لعنتی.
‫محض رضای خدا.
‫کسی اینجا هست؟
‫هرکی که هست، ‫لطفا بهم کمک کنه.
‫خواهش می‌کنم.
‫لطفا.
‫تو کی هستی؟
‫بچه‌ای؟
‫می‌تونی این نامه رو برام بخونی؟
‫«برادرت و شین‌جو درحال مرگ هستن.
‫اگه می‌خوای نجات‌شون بدی،
‫به کلبه‌ی بغل کوه بوخان بیا.
‫یک ساعت بهت فرصت میدم.
‫می‌دونی من کی هستم، مگه نه؟»
‫ماسک‌زن قرمز-سفید عوضی.
‫هی، بچه. بهم کمک کن.
‫- کولم کن. ‫- باشه.
‫- این طرف. ‫- این طرفه؟
‫کمک!
‫لطفا نجات‌مون بده.
‫کسی صدامو می‌شنوه؟
‫لطفا نجات‌مون بده.
‫اگه می‌خواستن نجات‌مون بدن، ‫چرا باید اینجا می‌انداختنمون؟
‫داریم می‌میمیرم. ‫حداقل باید سعی خودمو بکنم.
‫اول طناب رو باز کن.
‫به زور باز نمیشه.
‫ارباب لی یون ‫برای نجات‌مون میاد.
‫اون که اصلا جلوی خودشم ‫نمی‌بینه. چه خوش خیال.
‫ارباب لی یون حتی اگه دست و پاهاشو ‫ازدست بده، بازم برای نجات‌مون میاد.
‫و تو هم همینکارو براش می‌کنی.
‫از کجا اینقدر مطمئنی؟
‫یجور حرف نزن که انگار منو می‌شناسی.
‫نمی‌تونم توضیح بدم، ولی مطمئنم. ‫می‌دونم چقدر مهربونی.
‫حتی واسم کیمچی یخ‌زده خریدی.
‫شماها کی هستین؟ ‫اینم یه رازه؟
‫بعد اینکه صدها سال مثل غریبه‌ها ‫زندگی کردیم،
‫یهویی شما وارد زندگیم شدین ‫و ادای آدم مهربونا رو درمیارین.
‫بس کنین. حالمو بهم می‌زنه.
‫فکر کنم سطح آب داره بالا میاد.
‫ارباب لی یون!
‫مرسی دخترجون.
‫صدای موک‌تاکه.
‫این طرفه.
‫صدای گام یه آدم بزرگساله.
‫آدم نیست. خودشه.
‫لعنتی.
‫از قصد بهم نمی‌زنه.
‫انگار داره با شکارش بازی می‌کنه.
‫لعنتی.
‫اگه می‌دیدمت
‫کاش می‌تونستم ببینمت!
‫منو می‌شناسی، مگه نه؟
‫از کجا منو می‌شناسی؟
‫چرا داری اینکارو باهام می‌کنی؟
‫بگیر.
‫نمی‌دونم قضیه چیه، ولی همش تقصیر منه.
‫من قصد ندارم باهات بجنگم. ‫ولی
‫لطفا از جون رانگ و شین‌جو بگذر.
‫اینم یه رعد و برق برای گوشمالی تو.
‫لعنتی.
‫یکم دیگه!
‫موفق شدیم! موفق شدیم.
‫موفق شدیم.
‫چی؟
‫اون طناب چیه؟
‫نه، نه، نه!
‫اینطوری هر دو می‌میریم.
‫چیکار کنیم؟
‫ارباب لی رانگ!
‫رانگ!
‫شین‌جو!
‫لطفا چشمامو بهم برگردون.
‫لطفا بینایی‌مو بهم برگردون. ‫خواهش می‌کنم.
‫حدس بزن کی هستم.
‫صدا رو می‌شناسم. ‫همون دختره یکم پیش هستی؟
‫- محاله. تو... ‫- سه‌تانی.
‫تو بودی. ‫تو چشامو ازم گرفتی.
‫- پسش بده. ‫- اول تو عهد خودتو بشکن.
‫اسمم رو حدس بزن.
‫اسمت؟ من از کجا باید بدونم؟
‫- بمیر. ‫- کجایی؟
‫اینجایی.
‫صدای زنگوله.
‫این صدا
‫این جنگلیه که بهش حکمرانی می‌کردم.
‫این ماهی که الان نجات دادی، ‫از نوادگان صاحب این برکه‌س.
‫بعنوان پاداش اینو بهت میدم.
‫این چیه؟
‫همین یه بار آرزوت رو برآورده می‌کنم.
‫اسمت چیه؟
‫اسم
‫من
‫بگو.
‫بگو. اسمت چیه؟
‫بگو. زودباش بگو.
‫بگو!
‫گرسنمه.
‫- دیگه رسیدیم. تحمل کن. ‫- باشه.
‫من با این بچه میرم.
‫نمی‌خوام برم، خواهر.
‫می‌ترسم.
‫بیا لباس‌هامونو عوض کنیم.
‫نرو.
‫خواهر
‫می‌خوام برم خونه.
‫من تشنمه.
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫لطفا نجاتم بده، خدای کوهستان.
‫نباید لباسم رو باهاش عوض می‌کردم.
‫از همه‌تون متنفرم.
‫از پدرم، خواهرم، همه‌تون.
‫می‌خوام برم خونه.
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫خدای کوهستان.
‫کمکم کن. لطفا کمکم کن.
‫لطفا نجاتم بده. ‫لطفا نجاتم بده.
‫خدای کوهستان، لطفا نجاتم بده.
‫لطفا نجاتم بده.
‫لطفا نجاتم بده. ‫لطفا نجاتم بده.
‫پس چرا نیومدی؟
‫اون موقع، من دیگه
‫خدای کوهستان نبودم.
‫کوهستان رو برای نجات یک زن رها کردم.
‫الان دیگه نمی‌تونی کسی رو نجات بدی.
‫متاسفم
‫که دیر کردم.
‫خیلی متاسفم.
‫اسم من
‫اسمتو یادم اومد.
‫اسمم؟
‫اسم تو
‫آزالیا هست، مثل گل آزالیا.
‫...آزالیاس.
‫مثل گل آزالیا.
‫اسم من
‫آزالیاس.
‫الان دیگه چیزی نمی‌تونه زندانیت کنه.
‫دیگه لازم نیست بعنوان سه‌تانی زندگی کنی.
‫من سه‌تانی نیستم.
‫من آزالیا هستم.
‫درسته، تو آزالیا هستی.
‫ترسیده بودی، مگه نه؟ ‫که تنهایی اونجا بمیری؟
‫در زندگی بعدیت،
‫بعوان یه بچه‌ی عادی بدنیا بیا.
‫چه شمن باشی، چه سه‌تانی،
‫بیا دیگه بعنوان هدف زندگی کَس دیگه نباشیم.
‫کارت خوب بود.
‫خوب تونستی با این جثه کوچک تحمل کنی.
‫مرسی که آرزوم رو برآورده کردی.
‫برادرت توی چاه غربیه.
‫شین‌جو.
‫دیگه بالا اومدی.
‫شین‌جو.
‫خوبی؟ رانگ کو؟
‫هنوز زیر آبه.
‫[جهنم یخی]
‫پس جادوگر پیر مویونگ رو نجات نداده.
‫ولی مویونگ و یون توی یه روز ‫سر و کله‌شون در گیونگ‌سونگ پیدا شد.
‫شما دوتا
‫چی هستین؟
‫رانگ، منو می‌شناسی؟
‫وای، خیالم راحت شد.
‫هنوزم سر به سر یون گذاشتن حال میده.
‫یون.
‫تا ابد توی گذشته گیر می‌کنی
‫و می‌بینی تمام چیزهایی که برات اهمیت داشت، ‫جلوی چشمات می‌میره.
‫اون روز، اولین لیست آرزوهام رو درست کردم.
‫حتی اگه مجبور به ترک اینجا بودم، ‫خیلی دوست داشتم رانگ یکی رو کنارش داشته باشه.
‫و در نهایت،
‫اجازه نمیدم کسی مثل ماسک‌زن قرمز و سفید
‫در جایی که اونجا زندگی می‌کنن، زنده بمونه.
‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫ماسک‌زن قرمز-سفید کیه؟
‫منو می‌شناسه، مگه نه؟
‫شما منم وارد دعوای خودتون کردین.
‫وقتی با این شی
‫طول و عرض جسد رو اندازه بگیری، ‫مُرده رو زنده می‌کنه.
‫- بچه‌ رو ببین. ‫- بیا شرش رو کم کنیم.
‫هی، خرابکاری کرده.
‫- اون انسانه؟ ‫- بگیریدش.
‫شیطانی نیست که تغییرقیافه داده؟
‫- چه‌جور دختری دوست داری؟ ‫- یکی که از خودم قوی‌تر باشه.
‫چرا به این دوره اومدی؟
‫فکر می‌کنی واقعی نیستم؟
‫ممکنه مجبور بشم یکی از اونا رو ‫با دستای خودم بکشم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «