‫دیروز صبح،
‫ساعت 2:41...
‫در ستاد ژنرال آیزنهاور،
‫ژنرال یودل، رئیس فرماندهی عالی آلمان،
‫سند تسلیم شدن بدون قید و شرط...
‫تمام نیروهای زمینی، دریایی ‫و هوایی آلمان در اروپا را امضا کرد.
‫جنگ رسما یک دقیقه بعد از نیمه‌شب امروز،
‫در تاریخ سه شنبه هشتم ماه مِی پایان می‌یابد.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫می‌توانیم به خودمان اجازه دهیم که ‫مدت کوتاهی شاد باشیم.
‫امروز روز پیروزی در اروپاست.
‫زنده باد آرمان آزادی!
‫خداوند حافظ پادشاه باشد.
‫آماده‌ای؟
‫مارگارت، مطمئن نیستم که فکر خوبی باشه.
‫بیخیال، جنگ تموم شده. ‫باید جشن بگیریم.
‫اگه چیزی شد چی؟
‫پورچی و پیتر تاونسند باهامون میان.
‫آخه ممکنه چی بشه؟
‫داریم از کاخ فرار می‌کنیم!
‫زود باش! ‫باید تا کسی ندیدتمون از در مخصوص خدمتکارها بریم!
‫- نمی‌تونیم اینطوری یواشکی بریم بیرون. ‫- اوه، ساکت! زود باش.
‫زود باشین، دخترا.
‫اوه، در دماغ‌تون رو بگیرین!
‫چرا؟
‫بوی دود میاد!
‫و همینطورم عرق آدم!
‫بوی زندگی میده!
‫حالا، بریم گرین پارک یا میدان ترافالگار؟
‫من که میگم به هتل ریتز بریم. ‫باکلاس‌ترین آدم‌ها اونجا میرن.
‫- و تو رمان‌های جیوز و وستر هم اسمش اومده. ‫- برنامه‌ خوبیه. پس می‌ریم ریتز.
‫- نباید توی دید کاخ باشیم؟ ‫- چرا؟ تا واسه مامان و بابا دست تکون بدیم؟
‫واقعا چت شده؟ ‫نمیشه یه بار هم که شده بی‌مسئولیت باشی؟
‫مارگارت.
‫اوه!
‫هفته‌ی بعد...
‫هشتم ماه مِی هستش.
‫می‌دونی که بیش از 50 سال گذشته،
‫و ما هیچ کاری برای جشن گرفتنش نکردیم؟
‫چی داری میگی؟
‫من به عنوان ملکه،
‫هر سال در جشن‌های روز پیروزی در اروپا شرکت می‌کنم.
‫نه، منظورم "روز پیروزی در اروپای" ماست.
‫عجب شبی بود.
‫یادته؟
‫- معلومه که یادمه. ‫- چیزی نمونده بود گمت کنیم.
‫و بعد پیدات هم کردیم.
‫شخصیت واقعیت رو.
‫همونی که ازش گذشتی تا یه شخص دیگه بشی.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫دلت براش تنگ نشده؟ ‫اون خیلی اهل خوشگذرونی بود!
‫♪ اوه، تقصیر من نیست ♪
‫و تا جایی که یادم میاد،
‫قسم خوردیم که اتفاقات اون شب رو...
‫به کسی نگیم.
‫"جین".
‫آفرین.
‫می‌ذاری انتقام بگیرم؟
‫متاسفانه نمی‌تونم.
‫صبح زود کار دارم.
‫صبح اول وقت باید به ایستگاه کلاپهام برم.
‫واسه چی؟
‫یه ربطی به...
‫سیستم نظارت داخلی شورای محلی داره.
‫- تو فردا کاری نداری؟ ‫- نه.
‫ولی...
‫به زودی به جزیره‌ی موستیک می‌ریم.
‫آخر هفته.
‫خوبه.
‫چرا؟
‫همیشه به نظرم تو اونجا بیشتر از هر جایی خوشحالی.
‫بیاین، سگ‌ها. ‫بیاین.
‫سرشارم از عشق و بیمارم از کمرویی...
‫بذار تو رو در دلم جای بدم.
‫خدای من، والاحضرت!
‫انگشتت رو...
‫در دماغم فرو کن.
‫جان بتجمن اونقدر عاشق من بود...
‫که دوستش موریس بورا ‫این شعر ضایع رو راجع‌بهش نوشت.
‫لباسم رو با دندانت بگیر...
‫و در سرم گیاه شاهی بکار.
‫فقط تو می‌تونی خوشحالم کنی.
‫پوشک پشمی‌ای بهم ببند.
‫خانم؟
‫در...
‫در یک کالسکه مجلل...
‫با روکش طلایی،
‫منو در منطقه‌ی سنت جیمزس دور بده، خانم.
‫بذار...
‫خانم؟
‫بذار...
‫- خانم؟ ‫- حالش خوبه؟
‫کفش‌های چرمی نرم تو...
‫به پوست من میاد.
‫ول کنین!
‫[ریتز]
‫پرنسس مارگارت، علیاحضرت.
‫الو؟
‫مارگارت. ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫متاسفانه یه سکته‌ی کوچولو کردم.
‫کمی شوکه کننده‌ست.
‫یه لحظه تو خونه‌ی لارنس داشتم خوش می‌گذروندم،
‫و یه لحظه بعدش دیدم تو هلی‌کوپتر آمبولانس‌ام،
‫و نمی‌تونم دست‌ها و پاهام رو حس کنم.
‫الان کجایی؟
‫تو بیمارستان.
‫در باربادوس.
‫خیلی‌خب.
‫ای طفلکی.
‫دکترها...
‫بهم اطمینان دادن که خوب میشم.
‫چی؟ ‫درست صدات نمیاد.
‫به خاطر اینه که هنوز دهنم بی‌حسه.
‫اگه زبونم رو هم گاز بگیرم ‫هیچی حس نمی‌کنم.
‫قراره بیاریمت خونه؟
‫بله، ظاهراً فردا. ‫تا آزمایشات بیشتری ازم بگیرن.
‫و غذای قابل خوردن گیرم بیاد.
‫اگه خوش شانس باشم.
‫وقتی اینو میگم...
‫دارم لبخند می‌زنم.
‫تو که متوجه نمیشی.
‫خب، خداحافظ لیلیبت.
‫فردا می‌بینمت.
‫اوه.
‫خوشحالم که بگم سکته نسبتاً خفیف بوده، خانم،
‫و باید بتونیم به طور موثر ‫وضعیتتون رو...
‫فقط با روزی یک آسپرین ‫برای رقیق کردن خون،
‫همراه با استاتین، برای کاهش کلسترول...
‫و آتنولول برای کاهش فشار خون‌تون ‫درمان کنیم.
‫باشه.
‫ولی فقط این چیزها کافی نیست، خانم...
‫که جلوی خطر سکته‌ی دوم جدی‌تر رو بگیره.
‫باید بیشتر مراقب سبک زندگی‌تون باشید.
‫و کمی تغییرش بدین.
‫پس،
‫دیگه سیگار چسترفیلد نکشم.
‫دیگه همه‌جور نوشیدنی‌ای نخورم.
‫دیگه شیرینی‌جات هم نخوردم.
‫فقط لیموناد...
‫هوم.
‫آدامس نیکوتین،
‫و کلی...
‫"ورزش‌های توانبخشی".
‫نه، من علیل نشدم.
‫"کک و مگس در دودکش...
‫گرفتار شده بودن، پس چه کاری ازشون برمیومد"؟
‫پس پرواز کردن...
‫من هنوزم زنده‌ام!
‫خانم.
‫اوه، ایول.
‫هوم.
‫هوم. اوم. اوم.
‫اوه!
‫اوه.
‫بد موقع‌ست؟ وقت مناسبیه؟
‫هوم.
‫حقیقتش،
‫یه چرت که می‌زنم، ‫همه فکر می‌کنن دار فانی رو وداع گفتم.
‫و حالا هم تو بی‌خبر اومدی ‫و چهره‌ی دلواپس به خودت گرفتی.
‫فقط می‌خواستم ببینم حالت چطوره.
‫من خوبم.
‫ممنون.
‫معلومه که خوبی.
‫ولی امیدوارم که به خودت سخت نمی‌گیری.
‫و کارهای رسمیت رو لغو می‌کنی؟
‫بعضی‌هاشون رو آره.
‫نیازی نیست همه‌شون رو لغو کنم.
‫خودت می‌دونی که بدم میاد ‫توی دفتر روزانه‌ام چیزی ننویسم.
‫می‌بینی؟
‫دوباره چهره‌ات اینطوریه!
‫من خوبم، لیلیبت.
‫رو به بهبودی‌ام.
‫نه رو به موت.
‫- خانم. ‫- ممنون.
‫هوم.
‫ان.
‫والاحضرت.
‫با خودم گفتم که شاید...
‫بریم قدم آرومی بزنیم، ‫بعدش چرت بعد از ظهری بزنیم،
‫و بعد خودمون دوتا روی تراس شام بخوریم.
‫قدم رو هستم.
‫ولی بعد می‌خوام همگی باهم بریم لب ساحل پیک نیک،
‫بعدش هم نوشیدنی و شام در کافه‌ی کاتن،
‫در ادامه هم یه جشن در کلوپ بازیل.
‫من همش دو هفته اینجام.
‫قصد دارم نهایت بهره رو ازش ببرم.
‫خیلی‌خب.
‫رئیس تویی.
‫قطعا...
‫که رئیس منم.
‫خانم؟
‫ممنون.
‫طوری نیست.
‫بله.
‫دکتر فوراً فهمید که یه سکته‌ی دیگه زدم،
‫ولی معلوم شد که این کمترین مشکل منه.
‫چون حتی بعد از اینکه با کلی دارو ‫وضعیتم رو پایدار کرد،
‫کف‌ پاهام اونقدر سوخته بودن،
‫که یعنی نمی‌تونستم وایسم، راه رفتن که دیگه هیچی.
‫پس چرا زودتر نیومدی خونه؟
‫به خاطر تمام مقدمات تحقیرآمیزی...
‫که باید صورت می‌گرفت.
‫ماشین باید به صورت ویژه مجهز می‌شد.
‫همه‌جا نرده‌‌های دستگیره‌‌ای نصب بشن...
‫که انگار خانه‌ی سالمندانه.
‫من که هیچ‌جا نرده دستگیره‌ای ندارم.
‫حالا که برگشتم،
‫دکتر می‌خوام روی پام زالو بذارن...
‫به عنوان...
‫یه...
‫ضدانعقاد.
‫صداش یه‌کم عجیبه. ‫چی داره میگه؟
‫فکر کنم گفت "ضدانعقاد".
‫به جای کفش بهم دمپایی راحتی دادن.
‫دیگه دوران کفش پاشنه بلند پوشیدنم گذشته!
‫اصلا دوران پا داشتنم دیگه گذشته.
‫چطوره یه سری ورزش‌های ملایم انجام بدی؟
‫می‌تونی از استخر کاخ استفاده کنی. ‫ورزش می‌تونه به حال و هوای آدم هم کمک نه.
‫ترجیح میدم بمیرم تا ورزش کنم.
‫و...
‫از اونجایی که به زودی قراره بمیرم،
‫با خودم گفتم قبل مُردنم کولاک کنم.
‫امسال تولد 70 سالگیمه،
‫و تصمیم گرفتم که می‌خوام ‫یه جشن بزرگ و قشنگ بگیرم.
‫چی؟
‫در هتل ریتز.
‫چون ما عاشق هتل ریتز هستیم. ‫مگه نه، لیلیبت؟
‫واقعا؟
‫بله.
‫خاطرات خیلی خاصی داریم.
‫♪ اوه، تقصیر من نیست ♪
‫چیزی هست که من متوجهش نشدم؟
‫ببین من چطوری لباس پوشیدم. ‫به نظرت می‌ذارن بریم داخل؟
‫معلومه که می‌ذارن. ‫فقط بهشون بگو که کی هستی.
‫این تنها کاریه که نمی‌کنم.
‫پس باید یه خرده تو دل‌برو رفتار کنی.
‫برو دیگه.
‫شب بخیر، خانوم. ‫بفرما داخل!
‫- آه... ‫- اوه...
‫- من... ‫- خواستم اذیتت کنم، آقا.
‫- ممنون. ‫- برو داخل.
‫اینجا رو ببینین.
‫خب، حالا چیکار کنیم؟
‫به گمونم بریم تو.
‫- خانوم. ‫- بله، لطفا.
‫بزن روشن بشی.
‫میرم کتم رو بذارم توی رختکن.
‫- اوه، بذار همراهیت کنم. ‫- نیاز نیست.
‫سلام، خانوم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫اوه.
‫ببخشید، خانوم.
‫معذرت می‌خوام. ‫شب خوبی داشته باشی.
‫صبر کن. ‫اون بالا نرو.
‫دنبال ما بیا.
‫خیلی بیشتر خوش می‌گذره.
‫اگه من جات بودم، نمی‌رفتم اون پایین.
‫آمریکایی‌هان.
‫تا حالا اسم جیترباگ به گوشِت خورده؟
‫- خب، می‌دونم بمب دودلباگ چیه. ‫- یه اجراس.
‫اینجا ممنوعه. ‫دلیل خوبی هم داره.
‫- اصالت اجرا از هارلمـه. ‫- از کجا؟
‫یه زاغه‌نشین در نیویورک.
‫صبر کن.
‫من نمی‌شناسمت؟
‫نه، فکر نکنم.
‫خیلی‌خب.
‫من دیگه میرم.
‫- میشه از طرفم عذرخواهی کنی؟ ‫- بله.
‫و از طرفم تولدش رو کلی تبریک بگو.
‫حتما.
‫کسی رو دنبالت می‌بری؟
‫ان. ‫پورچی هم میاد.
‫آه، پورچی عزیز.
‫بله، پورچی عزیز.
‫همیشه همراه خوبیه، هیچوقت آدم رو ناامید نمی‌کنه.
‫همه‌چی روبراهه؟
‫ببخشید.
‫آخه همیشه‌ی خدا نگران مارگارت‌ام.
‫خب، مگه همیشه اینطوری نبوده؟
‫بله.
‫به گمونم همینطور بوده.
‫هوم.
‫ببخشید، خانم.
‫هوم.
‫ادامه بده.
‫مارگارت!
‫- کمک می‌خواید، خانم؟ ‫- لازم نکرده.
‫- حالا حالتون چطوره، خانم؟ ‫- بهبود پیدا کردید، والاحضرت؟
‫هنوزم سیگار می‌کشید، خانم؟
‫حالتون چطوره؟
‫- فقط کاش اونجا بودی. ‫- آره، می‌دونم.
‫از همه‌تون ممنونم که امشب اومدین.
‫همونطور که می‌دونین،
‫من اخیرا بیشتر وقتم رو روی تخت بیمارستان...
‫یا روی ویلچر گذروندم،
‫و از پنجره به...
‫لکه‌ی آبی‌رنگی که زندانی‌ها بهش آسمون میگن ‫خیره می‌شدم.
‫ولی...
‫تنها چیزی که...
‫توی این مدت کمکم کرد ادامه بدم،
‫خاطرات بود.
‫کاشف به عمل اومد که...
‫من خاطرات خوشی از چند شب‌مون ‫در هتل ریتز دارم...
‫که می‌خوام براتون تعریف کنم.
‫یه خاطره به خصوص...
‫به یادم میاد،
‫که یه وجه خیلی متفاوت...
‫پرنسس جوان الیزابت آشکار شد.
‫و مطمئنم که همه دوست دارن اینو بشنون.
‫بله که دوست دارن، لیلیبت،
‫واسه همینم می‌خوام تعریفش کنم.
‫اینطوری دلیل اصلی اینجا جمع‌ شدن‌مون ‫رو خراب می‌کنه.
‫که هدف جشن گرفتن توئه.
‫احسنت!
‫بچه که بودم، دلم برای بچه‌هایی که ‫برادر یا خواهر نداشتن می‌سوخت.
‫از روزی که به دنیا اومد،
‫مارگارت رز همراه همیشگی من بوده.
‫از اونجایی که به ندرت بچه‌های دیگه رو می‌دیدیم، ‫متکی به همدیگه بودیم و...
‫مثل قوهای جونو، جداناپذیر بودیم.
‫اتاق‌مون یکی بود،
‫یه جور لباس می‌پوشیدیم، ‫از یه جور فعالیت‌ها لذت می‌بردیم.
‫به خصوص،
‫مراقبت از مجموعه اسب‌های چوبیِ چرخ‌دارمون...
‫که شونه‌شون می‌زدیم و بهشون آب می‌دادیم ‫و باهم مسابقه‌شون می‌دادیم.
‫راست میگه.
‫و هر موقع هم که توی دردسر می‌افتادیم،
‫مارگارت همه‌چی رو می‌نداخت گردن دوست خیالیش، ‫عموزاده هلیفکس.
‫اوه آره، همین کارو می‌کردم.
‫نه، اصلا هیچ کاری نبود که عموزاده هلیفکس انجام نده.
‫به صدا در آوردن زنگونه ‫واسه بیدار کردن نگهبان‌ها.
‫قایم کردن وسایل باغبان. ‫اون واقعا خیلی شیطون بود.
‫همیشه راحت نیست...
‫تو خانواده‌ای بزرگ بشی که یه نفر ‫باید تاج رو سرش بذاره،
‫و نفر دوم باشی.
‫ولی مارگارت همیشه‌ی خدا یار و یاور من بوده.
‫و این شخصیه که امشب می‌خوام ‫راجع‌بهش بهتون بگم.
‫نه شخص خیره کننده‌ای که ‫خودتون اینو می‌دونین.
‫بلکه شخص وظیفه شناس.
‫هرگز تردید به دلش راه نداد.
‫همراه و پشتیبان همیشگی من...
‫که بدون اون،
‫خب...
‫اصلا نمیشه تصورش رو کرد.
‫مارگارت عزیزم...
‫صد سال به این سال‌ها.
‫تولدت مبارک، مارگارت.
‫نمی‌دونم باید تحت تاثیر قرار بگیرم ‫یا دلخور باشم.
‫چرا؟
‫من همیشه می‌خواستم جلوی همه ازت ستایش کنم.
‫خب،
‫تعریف و تمجیدت هم غیرضروری بود...
‫و هم هیجان انگیز.
‫همه خیلی باهم خوب رفتار می‌کنن.
‫خدایی آدم باید بیشتر مریض بشه.
‫گوش کن چطور داری سرفه می‌کنی. ‫نگو که دوباره داری سیگار می‌کشی؟
‫نه، معلومه که نه.
‫این صدای...
‫سرفه‌ی عموزاده هلیفکس بود.
‫شب بخیر، لیلیبت.
‫شب بخیر.
‫هوم.
‫اوه.
‫سلام.
‫هوم.
‫و خداحافظ.
‫بس کن.
‫چشم بهم‌بزنی بلندت کردیم ‫و از اینجا بردیمت.
‫نه.
‫متاسفانه این دفعه جدیه.
‫می‌تونم حسش کنم.
‫یا بیشتر نمی‌تونم حسش کنم.
‫نمی‌تونم چیزی رو حس کنم.
‫یا چیزی رو ببینم.
‫اعضای بدنم...
‫تک تک دارن ترکم می‌کنن.
‫دکترها بهم میگن که چیزی نمی‌خوری.
‫من...
‫واقعا گرسنه‌ام نیست.
‫خب، من اینا رو برات آوردم.
‫همونی که دوست داری.
‫تارت مربایی.
‫حالا شد یه چیزی.
‫و...
‫یه عصای...
‫خیلی قشنگ.
‫واسه موقعی که سرپا شدی.
‫ ما با پخش زنده‌ی برنامه‌ ویژه‌ای در خدمت شما هستیم...
‫ تا اخبار جدیدی از اتفاقات وحشتناک و باورنکردنی‌ای....
‫ که امروز در ایالات متحده رخ داده است ‫ رو به اطلاع شما برسانیم.
‫ روزی که تروریست‌ها به قلب...
‫ قدرتمندترین کشور دنیا حمله کردند.
‫ روزی سرشار از هرج و مرج و سردرگمی غیرقابل تصور.
‫ روزی که می‌ترسیم هزاران نفر مرده باشند.
‫ سلاح تروریست‌ها، ‫ چهار هواپیمای مسافربری ربوده شده بود.
‫ دوتا از هواپیماها با اثرات فاجعه‌باری ‫ به مرکز تجارت جهانی در نیویورک برخورد کردند،
‫ سومین هواپیما به پنتاگون در واشینگتن برخورد کرد،
‫ و چهارمین هواپیما در پنسیلوانیا سقوط کرد.
‫ آمریکا هر ساله میلیاردها دلار...
‫ برای جمع‌آوری و ارزیابی گزارشات اطلاعاتی ‫ هزینه می‌کند...
‫ تا جلوی چنین حملاتی رو بگیرد...
‫"یک شوهر اهل سان فرانسیسکو...
‫موقعی که همسرش از مرکز تجارت جهانی ‫باهاش تماس گرفت، خوابیده بود.
‫همسرش آخرین پیغامش رو روی پیغام‌گیر براش گذاشته بود.
‫فقط یه چیزی مونده بود که بتونه بگه، ‫دوستت دارم.
‫قبل از اینکه تماس قطع بشه ‫بارها و بارها اینو گفته بود.
‫و بعد...
‫نابودی".
‫چه غم‌انگیز.
‫و خبر لرد کارنارون هم خیلی ناراحت کننده‌ست.
‫پورچی؟
‫چرا؟ مگه چی شده؟
‫موقع تماشا کردن اخبار غش کرده.
‫سکته زده.
‫جین بیچاره.
‫و بیچاره تو هم دیگه.
‫اون دوست خیلی خاصی برات بود.
‫اون اخبار اسب‌ها رو بهم می‌گفت که ‫تنها اخباریه که واقعا می‌خوام بشنوم.
‫قبلا موقع شرط‌بندی روی اسب‌ها ‫گوشی همراهش رو بالا نگه می‌داشت...
‫تا بتونم غلغله رو بشنوم.
‫اون بهت وفادار بود.
‫و حالا همه کسایی که بهت نزدیکن ‫یکی یکی دارن ترکت می‌کنن.
‫چی داری میگی؟
‫پورچی.
‫بله.
‫به زودی هم مامان.
‫بله.
‫- من. ‫- زبونت رو گاز بگیر.
‫حقیقته.
‫به خاطرش هیجان که ندارم. ‫درواقع به خاطرش عصبانی‌ هم هستم.
‫آماده نیستم که این مهمونی رو ترک کنم.
‫ولی باید راجع‌بهش حرف بزنیم.
‫من برای تشییع جنازه‌ام یه برنامه خیلی دقیق نوشتم.
‫خودت که می‌دونی من چه آدم برنامه‌ریزی هستم.
‫و می‌خوام بهم اطمینان بدی که دقیقا ‫طبق خواسته‌ام انجام می‌گیره.
‫هوم.
‫می‌خوام لباس گُلی‌ام رو بپوشم،
‫نه یه لباس مشکی زشت.
‫و لطفا نذار بهم رژ لب قرمز بزنن.
‫می‌خوام کلیسا با گل‌های رز و لاله تزئین بشه،
‫و می‌خوام قطعه‌ی آخر "دریاچه قو"...
‫موقع رسیدن مردم با ارگ نواخته بشه.
‫و یه چیزِ دیگه.
‫خیلی مهمه.
‫بله، البته.
‫بهم قول بده...
‫که وقتی در تابوت رو می‌بندن ‫واقعا مُرده باشم.
‫اوه، از دست تو...
‫اوه، مارگا...
‫"یوستیس جوان گفت: برتی پیر.
‫خوشحالم اینجا می‌بینمت.
‫تنها مرد توی لندن که می‌تونه سبکی که ‫بهش عادت کردیم رو محیا کنه.
‫اوه راستی، تو تا حالا صورت‌سگی رو ندیدی، مگه نه؟
‫صورت‌سگی، این پسرعموم برتیـه".
‫هوم.
‫این مسخره‌ست؟
‫نه، عالیه. ‫ادامه بده.
‫"پرسیدم: در لندن چیکار می‌کنی؟
‫اوه، داریم می‌گردیم. ‫فقط امروز رو اینجاییم.
‫واسه یه گشت و گذار کوتاه اومدیم، ‫کاملا غیررسمیـه.
‫با قطار 3:10 برمی‌گردیم.
‫و حالا، درمورد قرار ناهاری که بسیار محترمانه ‫خواستی دعوتمون کنی،
‫کجا باشه؟ ‫هتل ریتز، ساووی، کارلتون"؟
‫ریتز، لطفا.
‫چون ما عاشق ریتز هستیم، مگه نه؟
‫خدایی میگم! ‫از دست تو و ریتز.
‫نه!
‫تو و ریتز.
‫اگه مردم درمورد اون شب ندونن، ‫هیچوقت کامل درک نمی‌کنن.
‫که من چقدر بی‌مسئولیت بودم؟
‫که چه فداکاری‌ای کردی.
‫که چقدر از شخصیت واقعیت ‫رو سرکوب کردی.
‫مخفیش کردی.
‫تو اون شب هرج و مرج به پا کردی.
‫پایان جنگ بود.
‫حالا...
‫تو استراحت کن.
‫ای آب زیرکاه.
‫کی می‌دونست که بلدی اجرا کنی؟
‫حتما 50 مَرد خواهان تو بودن.
‫- بزرگش نکن. ‫- چی؟
‫گفتم بزرگش نکن.
‫حرف زدن سخته.
‫وقتی نئشه ای؟
‫وقتی داری آدامس می‌جویی.
‫کِی آدامس دهنت کردی؟
‫خب، مطمئن نیستم.
‫فکر کنم موقعی که بهش ابراز علاقه کردم.
‫- لیلیبت! ‫- خب، خودم که قصدش رو نداشتم.
‫آخه همه داشتن این کارو می‌کردن ‫و من نمی‌خواستم بی‌ادبی کنم.
‫فکر کنم پورچی ممکنه دیده ‫و یه‌ خرده دلخور شده.
‫ای وای.
‫ببین.
‫درخت‌ها شکوفه زدن.
‫آره.
‫خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫در آینده چه چیزی در انتظار...
‫همه‌ی ماست؟
‫تو نمیای؟
‫می‌تونیم همراه مامان و بابا صبحونه بخوریم.
‫متاسفانه نمیام.
‫ولی همیشه کنارت خواهم بود.
‫تحت هر شرایطی.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از تورج پاکاری»