ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫هیچوقت نمی‌ذاشت بترسم. یا نگران بشم.
‫همیشه زندگی در جریان بود.
‫به همه چی رسیدگی می‌کرد.
‫اونم تنهایی.
‫با همه مهربون بود.
‫بامزه بود.
‫وقتی بچه بودم می‌ذاشت فیلم‌های ‫مثبت هجده سال ببینم.
‫مثلاً...
‫می‌ذاشت فیلم پلیس آهنی رو ببینم.
‫آشپز خوبی بود.
‫بچه بودم، زیاد با هم شام می‌خوردیم.
‫خوشم میومد تو آشپزخونه باشم.
‫دوست داشتم شام آماده کردنش رو تماشا کنم.
‫خیلی خلاق بود.
‫زیاد چیز میز می‌دوخت.
‫و عاشق گل‌ها بود.
‫عاشقشون بود.
‫خیلی باهوش بود.
‫و همه رو دوست داشت.
‫فکر کنم از تعداد آدم‌هایی که اومدن ‫مشخص باشه.
‫همیشه احساس دوست داشته شدن می‌کردم.
‫مهم نبود چه خبره،
‫یا تو دردسر افتادم یا نه.
‫می‌دونستم گوشش با منه.
‫اونم می‌دونست همیشه به حرفش گوش میدم.
‫مریض بود.
‫و با اینکه نمی‌تونست صحبت کنه،
‫گاهی اوقات حس می‌کردم ارتباط بدون کلاممون ‫بهتر بود.
‫چون مجبور بودیم به همدیگه دقت کنیم.
‫و از نزدیک همدیگه رو بپاییم.
‫من نمی‌دونم مادر و پدر بودن چه حسی داره.
‫ولی می‌دونم فرزند بودن یعنی چی.
‫و اینکه یکی رو داشته باشی که اینقدر ‫دوستت داشته باشه.
‫حس...
‫حس خیلی خاصی داشت.
‫دوستان، ممنون که اومدین.
‫- سرآشپز. ‫- هوم.
‫اینا... متفاوت به نظر میان.
‫آره. حاشیه صفحه رو بزرگتر کردم.
‫- چرا؟ ‫- چون کلاً تو حاشیه صفحه می‌نویسی.
‫اوه. آخه...
‫لطف کردی. ممنون.
‫قربانت.
‫خوبی؟
‫ببینیم چی میشه. تو خوبی؟
‫آره، ببینیم چی میشه.
‫- نوشابه؟ ‫- داریم.
‫- برگه سفارشات داریم؟ ‫- آره. داریم.
‫- خودکار؟ ‫- آره.
‫اوضاع ردیفه. خوبی؟
‫- خوبم. ‫- خیلی خب.
‫رستوران بازه.
‫- صدا میزنی؟ ‫- نوبت خودته، سرآشپز.
‫سر حال باشید، مارمولک‌ها. ‫رستوران بازه.
‫- در رو باز کنید! ‫- در رو باز کنید!
‫مارچوبه با تخم اردک و سیب زمینی.
‫راویولی با لوبیا و موس پارمزان.
‫هاماچی با گریپ‌فروت، گل کلم و چغندر سوئیسی داریم.
‫و گوشت گاو با قارچ و آب گیلاس.
‫خوبید؟
‫- سرآشپز. ‫- عالیه. بزنید بریم. ممنون.
‫خیلی خب. به خودتون بیاید، عزیزان.
‫- چهارشنبه بخیر. ‫- چهارشنبه بخیر.
‫اه، امشب سرمون خیلی شلوغه رفقا. ‫تا بیخ پریم.
‫چندتا مراسم داریم.
‫ساعت هفت غروب یه تولد چهل و هفت ‫سالگی داریم.
‫ساعت ۷:۴۵، کارمند شهرداری می‌خواد ‫یه سالگرد رو جشن بگیره.
‫اه، می‌خوام دقیق باشیم.
‫می‌خوام روراست باشیم. می‌خوام ‫خوش بگذرونیم، خب؟
‫محض اطلاعتون مارچوبه هم داریم، ‫که عالی به نظر میاد.
‫اه، همراه تخم بلدرچین و پوره شلغم سرو میشه.
‫- سیب‌زمینی. ‫- و... اوه، باشه.
‫اه، با سیب‌زمینی و پوره شلغم سرو میشه...
‫تخم بلدرچین و سیب‌زمینی.
‫مارچوبه همراه تخم بلدرچین و پوره سیب‌زمینی.
‫شف مارکوس، از دسر چه خبر؟
‫کیک پرنسس، ژلاتو نارگیل و بستنی خاویار.
‫ایول. عالیه.
‫- خوبید؟ ‫- بله.
‫- خیلی خب. بزنید بریم سر کار. شروع کنید. ‫- سرآشپز.
‫- درها رو باز کنید. ‫- درها رو باز کنید!
‫خوش اومدین.
‫امشب براتون یه منوی فوق‌العاده آماده کردیم.
‫ولی محض احتیاط، به چیزی حساسیت یا ‫ممنوعیت غذایی دارید؟
‫یا غذایی که میلش رو نداشته باشید؟
‫میز دو نفره. حساسیت به صدف و گلوتن.
‫ممنون.
‫خیلی خب. سفارش جدید، میز دو نفره. ‫بدون صدف و گلوتن.
‫- سرآشپز. ‫- سبزیجات استاک رو بذار رو گاز.
‫سرآشپز.
‫- سفارش برای میز چهار نفره. ‫- سرآشپز.
‫سبزیجات استاک رو بذار روی گاز.
‫سرآشپز.
‫آماده‌ست.
‫خوبی؟
‫اوه، لعنتی.
‫اه، گندش بزنه.
‫- لطفاً دوتا راویولی آماده کنید. ‫- سرآشپز.
‫- کارمی، هاماچی رو بپا. ‫- بیاید ببرید.
‫هی، شف سید، گوشت واگیو رو آماده کن.
‫اینا نیم ساعته منتظرن.
‫- ایناها، آچپز. ‫- ممنون، شف تینا.
‫- ممنون. ‫- نه، تی. بی‌زحمت دوباره بپزش.
‫- عجله نکنید دوستان. ‫- یعنی چی؟ نه، تی، دوباره نپزش.
‫- بذارش تو بشقاب. سروش کن. ‫- چشه مگه؟
‫- یه جوریه. ‫- شوخی می‌کنی؟ عالیه که.
‫پختش مشکل داره.
‫از اول.
‫عجب آشغالیه.
‫- بدبخت شدم. ‫- بسه.
‫اگه عالی نباشه نمیره رو میز مشتری، خب؟
‫چرا شجاعت به خرج نمیدی بری این رو به ‫میز هفده بگی؟
‫- بدبخت شدم. ‫- ریچی.
‫- نه، شماها من رو مسخره خودتون کردین. جدی.
‫- دارن می‌نوشن؟ ‫- آره.
‫خیلی خب. یه لیوان هم مهمون ما باشن.
‫یا هر چندتا که لازمه.
‫- مارکوس. ‫- سرآشپز.
‫میشه یه گلابی و پنیر بری واسه من بیاری؟
‫چشم، سرآشپز.
‫- بدبخت شدم. ‫- می‌دونم.
‫- بدبختم کردین. ‫- شرمنده، آچپز.
‫عذرخواهی نکن، ادامه بده.
‫واگیو رو آماده کنید.
‫- دارم آماده می‌کنم، آچپز. ‫- ممنون.
‫بیاید ببرید.
‫آماده شد.
‫آماده‌ست.
‫سفارش رو ببرید.
‫سفارش رو ببرید، لطفاً.
‫ممنون.
‫- لعنتی. ‫- به بیف خوش اومدید. یه لحظه.
‫لعنتی.
‫یه قبض ۱۱,۲۶۸ دلاری واسه کره برام اومده.
‫رفیق، چه خبره؟
‫مگه کره‌ی بز خاص ترانسیلوانیاییه؟
‫با این وضع نمیشه.
‫- بز اورولیه. ‫- کره آوارشهری؟
‫- چی؟ ‫- چی داری میگی؟
‫- نه، نه. اورول، تو ورمانت. ‫- اورول، ورمانت.
‫- آره. ‫- البته.
‫پس براشون بیست هزار دلار می‌فرستم.
‫- بهترین کره بازاره. ‫- گمشو بابا.
‫چرا قاشق‌های چای‌خوریمون تموم شدن؟
‫- درها رو باز کنید. ‫- درها رو باز کنید.
‫دوشنبه بخیر.
‫- ببخشید. ‫- بله، یه لحظه لطفاً.
‫- ریچی، برو اونور لطفاً. ‫- باشه، یه لحظه...
‫- برو کنار، یالا، برو اونور. ‫- ای خدا.
‫می‌خوای یه شلیک هم بکن.
‫می‌خوام لیست بنویسم.
‫- لیست چی؟ ‫- یه سری مسائل غیرقابل بحث.
‫- نه، ریچی. ‫- چرا.
‫- نه، نه، ریچی، نه. ‫- آره. آره.
‫خودمون لیست داریم. نه.
‫هزار بار یه چیز رو باید بهشون بگم.
‫یه سری نکات غیرقابل بحث رو می‌نویسم.
‫«یه بازه زمانی اطلاع‌رسانی برای تغییر منو. ‫هشت ساعت خوبه.
‫- ده ساعت ایده‌آله. ناخن‌های کوتاه.» ‫- اینا تو لیست هستن.
‫«آمادگی برای هماهنگ کردن غذا با ممنوعیت‌های ‫غذاییِ مشتری.»
‫این تو لیست نیست. چیز مهمیه.
‫«شادی.» در کل.
‫میشه اجراشون کرد. خیلی آسونن.
‫- وقت تلف کنیه. ‫- نیست.
‫- چرا. وقتم تلف میشه. ‫- نمیشه.
‫- نه، نمیشه. ‫- چرا.
‫«قلب و ذهنت رو باز کن.»
‫واسه تو که مهمه.
‫لیست رو بده به شوگر. ‫چاپش کنه.
‫- «شعور و ادب اولیه.» ‫- خواهش می‌کنم. بده دست شوگر.
‫«محیط کاری که زرق و برق
‫و رویا بافی رو می‌پذیره و تشویق می‌کنه.»
‫ریچی، کافیه.
‫- خواهش می‌کنم برگرد سر کارت. ممنون. ‫- چی گفتم؟
‫- ممنون. ‫- لیست ادامه داره.
‫- خیلی خب. تایپش می‌کنیم. ‫- ممنون.
‫- خیلی میری تو گارد دفاعی. می‌بینمت. ‫- ممنون. ممنون.
‫آشغال.
‫- درها رو باز کنید. ‫- درها رو باز کنید.
‫چهارشنبه بخیر.
‫نه، ازش متنفرم.
‫- واسه یه سورپرایز؟ ‫- نه، گور بابای سورپرایز.
‫- چرا؟ ‫- مردشور سورپرایز رو ببره.
‫- من که عاشق سورپرایزم. تو چی؟ ‫- نه. نه.
‫- عاشق سورپرایز میشی. ‫- درود بر سورپرایز!
‫- ریچی، سورپرایز نکنید. گندش بزنه. ‫- نه، من دوست دارم.
‫تو رویا بافی دخالت نکن، کارمن.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫یک، دو، سه.
‫لعنتی.
‫اه...
‫اه، مراقب باشید. الان برمی‌گردم تمیزش کنم.
‫خیلی خب. پاستا رو بریز تو قابلمه.
‫خب. سس رو بریز تو تابه.
‫آره. آره.
‫- خیلی خب، حالا آبش رو غلیظ کن. ‫- بیاید سفارش رو ببرید.
‫چشم، سرآشپز.
‫آره، خوبه.
‫عجله نکن، سرآشپز.
‫چشم، سرآشپز.
‫همون بار اول عالی پختیش.
‫ممنون، سرآشپز.
‫- درها رو باز کنید. ‫- درها رو باز کنید.
‫بیاید. لطفاً بیاید سفارش‌ها رو ببرید.
‫من می‌تونم ببرمش.
‫- مطمئنی؟ ‫- سرآشپز.
‫- بلدی؟ ‫- بله فکر کنم.
‫ببرش سر میز.
‫آب گوشت رو بریز تو پیاله.
‫نفری یه پیاله بهشون بده. ‫بگو، «این آب سبزیجات استاک ماست،» خب؟
‫- فهمیدی؟ ‫- بله، سرآشپز.
‫- خوبه. برو. مراقب باش. ‫- چشم.
‫- ممنون، سرآشپز. ‫- ممنون.
‫سلام، خوش اومدین.
‫ام، این آب گوشت از خلاقیت‌های شف کارمنه.
‫سبزیجات استاک و آب گوشت.
‫جلوی خودتون می‌ریزم.
‫نوش جان.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- جلوشون ریختم.
‫پس چرا آوردیش اینجا؟
‫- خب... ‫- ما رستورانیم، فک.
‫- من دیدم. خودم می‌برمش. ‫- ما غذا سرو می‌کنیم. چه خبره؟
‫- بریم. ‫- این چه کاریه؟
‫- شرمنده. ‫- باید مرتب باشیم.
‫یه کلوم از کسی که هر ده ثانیه همه چی ‫رو تغییر میده.
‫با کارمندت صحبت کن و حلش کن.
‫اسم کارمند من رو به زبون نیار.
‫تو با لیست هماهنگ نشدی.
‫تا هماهنگ نشدی با من حرف نزن، آشغال.
‫نه سرو می‌کنی. نه کاری از دستت برمیاد.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- گفتی از پسش برمیام.
‫می‌دونم. الانم می‌دونم دارم چی میگم.
‫دیگه تکرار نشه. هرگز.
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
‫خیلی خب. کاواتالی رو بذارید بپزه.
‫کاواتالی رو آماده کنید. کاواتالی رو بذارید رو گاز. ‫کاواتالی رو بپزید.
‫گوشت اردک رو بذارید بپزه. گوشت اردک.
‫منتظر سفارش دو و سه هستم. ‫چهار رو ول کنید.
‫سفارش پنج هم همینطور. سفارش شش رو ‫آماده کنید، سرآشپزها.
‫آنیولوتی رو آماده کنید. ‫آنیولوتی رو بپزید.
‫واگیو رو بذارید روی گاز. واگیو رو آماده کنید. ‫واگیو.
‫راویولی می‌خوام. با گوشت دنده. ‫دنده کو؟
‫دوستان، لطفاً. سرآشپزها، حرف بزنید. ‫اوضاع به کجا رسیده؟
‫- اینجایی. ‫- روز کاری تموم شد، عزیزم.
‫- باید مشتری‌هامون رو بیشتر کنیم. ‫- می‌دونم، آره.
‫پرنسس، چرا اینجا یه میز گنده نداریم؟
‫- یه میز دوازده نفره؟ ‫- داشتیم، دیگه نداریم.
‫یا می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫یا می‌تونیم اسم رستوران رو
‫بزنیم بیرون رستوران.
‫جدی؟ باشه. بهش فکر می‌کنم.
‫عزیزم، مطمئنی دستشویی نداری؟
‫- مسیر طولانیه. محض احتیاط می‌پرسم. ‫- خوبم، عمو!
‫کمرون. کمرون.
‫لعنتی. دست خط خودمم نمی‌تونم بخونم.
‫جینا! پیت! جان اچ!
‫مایک جی!
‫یه لحظه. وایسید.
‫جان اچ!
‫لعنتی. اه.
‫تد، یه سطل آشغال می‌خوام!
‫جان اچ کدوم گوریه؟
‫باید یه نوبت اضافه کنیم.
‫- چی؟ ‫- باید یه نوبت اضافه کنیم.
‫- یعنی مشتری‌های جدید؟ ‫- آره.
‫الان دوتا نوبت رستورانی داریم. ‫یکیش ساعت پنج و نیم، اون یکی ۷:۴۵.
‫نوبت میز دو نفره دو ساعت و ربعه.
‫میز چهار نفره دو ساعت و چهل و پنج دقیقه. ‫میز شش نفره...
‫- سه ساعت و ربع. باشه، فهمیدم. ‫- یه ربع.
‫- میشه نوبتشون رو نصف کنیم؟ ‫- مجبوریم.
‫شصت‌تا صندلی در ازای پنج شب هفته داریم ‫که میشه سالی پنجاه و دو هفته.
‫در ازای هر دو و نیم نوبت میز، هر صندلی میشه
‫- ۱۱۳,۷۵۰ دلار. ‫- صد و سیزده... پنجاه دلار.
‫- آره. ‫- اول باید از منو سر دربیاریم.
‫- هر ده دقیقه دستکاریش می‌کنن. ‫- خیلی خب.
‫آره، خب، بعضی از بهترین رستوران‌های دنیا
‫هم هر روز منوشون رو تغییر میدن. پس...
‫رستوران‌های اورلئان و هورون چی؟
‫اونا یاد می‌گیرن چطوری باید یه نصف نوبت ‫به رستوران اضافه کنن.
‫- آچپز، هر شب باید این کار رو بکنیم؟ ‫- بله، سرآشپز.
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
‫آنیولوتی. هنوز منتظر آماده شدن سفارش میز دو هستم.
‫لطفاً، سرآشپزها.
‫تی، اوضاع چطوره؟
‫- سرآشپز؟ ‫- داره آماده میشه، سرآشپز. آخراشه.
‫- گندش بزنه. خودم میرم. ‫- نه. وایسا.
‫دوتا لوزی‌ماهی آماده کنین!
‫- شرمنده، آچپز. من... ‫- نفس بکش. کارت خوبه.
‫- میز دو، منتظر صدف اسکالوپ هستن. ‫- فکر نکن. فقط گوش بده.
‫- از اول شروع می‌کنیم، خب؟ ‫- بله، سرآشپز.
‫لوزی‌ماهی چی شد؟
‫پاستا رو بریز.
‫- منتظر پیازچه هستم! ‫- سس رو بریز تو تابه.
‫یه کم نمک بریز. پاستا.
‫منتظر بوتارگا هستم.
‫یه کم پنیر.
‫و سرو کن.
‫هی، بیاید سفارش رو ببرید.
‫هی، سفارش آماده‌ست.
‫- دوتا پیازچه، سرآشپزها. ‫- سرآشپز.
‫خب دوستان، گوش بدید.
‫خیلی خب، از امشب،
‫ساعت نه و نیم که شد نصف رستوران رو ‫واسه مشتری‌های جدید خالی می‌کنیم.
‫- بیخیال. ‫- می‌دونم. سخته.
‫فقط کافیه واسه میزهای دو نفره ساعت هفت و نیم
‫خیلی سریع غذا سرو کنیم. ما می‌تونیم.
‫خیلی خب. ممنون رفقا. برگردید سر کارتون.
‫آره.
‫- خوبی. عالی هستی. ‫- ممنون.
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
‫- سلام. ‫- ساعت ده و بیست دقیقه شد؟
‫آره، باید اون میز رو خالی کنیم.
‫خیلی خب. خودم میرم.
‫اوه. خیلی ممنون که صبوری کردید.
‫یه لحظه دیگه صبر کنید.
‫ممنون.
‫خیلی خب، چه خبر؟
‫امیدوارم شب فوق‌العاده‌ای داشته باشید.
‫ام، می‌خواید از آشپزخونه دیدن کنید؟
‫- البته! ایول. ‫- آره؟
‫- خیلی خب، بزنید بریم. ‫- هی.
‫خیلی خب. این کار رو...
‫راستش، فکر کنم تا حالا همچین حرکتی ‫نزده بودیم.
‫ولی حواسم به میز جالب و زیبای شما بود.
‫گفتم این بچه‌ها،
‫حقشونه پشت صحنه رو ببینن.
‫خب، تو آشپزخونه‌مون،
‫دوست داریم یه محیطی بسازیم
‫که اسمش رو گذاشتیم همکاری پر جنب و جوش.
‫پس وقتی وارد آشپزخونه میشیم به همین فکر کنین.
‫مشکل اینه که باید از اول...
‫پونزده بار مجبور شدم از نو بپزمش، سرآشپز!
‫پونزده... چیه؟
‫اینجا آشپزخونه‌ست. ‫همونطور که می‌بینید، سرشار از انرژی.
‫ممنون، سرآشپزها.
‫ممنون.
‫گوشت دنده، نوشیدنی قرمز.
‫واگیو با سس بوردوله.
‫گوشت بره با ماست.
‫گوشت اردک با زردآلو.
‫گوشت اردک با گیلاس.
‫اه، گوشت دنده با سس بوردوله.
‫گوشت بره با آب گوشت.
‫اه، گوشت اردک با پرتقال.
‫پس گوشت اردک داریم با ادویه زردآلو... ‫لعنتی، نه.
‫شرمنده. آب گیلاس با نوشیدنی قرمز.
‫جدی؟
‫خیلی خب، اونقدرا هم فکر بدی نیست.
‫تا وقتی رستوران بازه گوشیتون رو بذارید ‫تو کمد.
‫اه، جمعه بخیر.
‫- جمعه بخیر. ‫- جمعه بخیر.
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
‫دوستان، این پیاله‌ها اشتباهی هستن.
‫- نه، نیستن. ‫- چرا.
‫- هی، شوگی. عزیزدلم. ‫- بله. هوم.
‫- من دیگه دارم سکته می‌کنم. ‫- حداقل داریم یه کم پول درمیاریم.
‫مستقیم هم خرج می‌کنیم.
‫آخه رستوران؟ خاک بر سرم.
‫- این چه کاری بود کردم؟ دارم خل میشم. ‫- خیلی خب.
‫فکر کنم باز برگشتیم سر خونه اولمون.
‫هر سه این پیاله‌ها اندازه‌های مختلف دارن. ‫خاک بر سرم.
‫- رستوران پر نیست؟ ‫- چرا. پره.
‫- چشمام که گولم نمیزنن؟ پره. ‫- گولت نمیزنن.
‫هر شب کلی آدم میان اینجا غذا می‌خورن.
‫- آره. ‫- درسته؟
‫- درسته. ‫- پس پول کدوم گوریه؟
‫- پیاله‌ش فرق داره. ‫- چیزی نیست.
‫چرا هست، ریچی. گندش بزنه.
‫هزینه‌هامون خیلی زیادن.
‫- من دوستت دارم. ‫- عمو، دارم تلاشم رو می‌کنم.
‫- دوستت دارم. دوستت دارم. ‫- به خدا قسم،
‫- دارم زورم رو میزنم. ‫- مشکل از منوئه.
‫- می‌دونم. می‌دونم. ‫- مشکل از منوی کوفتیه!
‫-این ظرف سفالی دست سازه. ‫- ببینش.
‫فرقش رو نمی‌بینی؟ ببین!
‫چی بهش بگم؟
‫شبیه بچه‌های سه ساله‌ست که یه عالمه ‫مداد رنگی گذاشتی جلو دستش.
‫- خیلی خب. ‫- تقصیر تو نیست.
‫- ممنون. ‫- خاک بر سر من.
‫رفقا، گوشت اردک رو همین الان می‌خوام.
‫کارم، به کجا رسیدی؟
‫و تی، میشه آنیولوتی یا کاواتلی رو بپزی؟
‫- فکر کردم خودت داری می‌پزی. ‫- نمی‌تونم هم آشپزی کنم هم سفارشات رو بخونم.
‫لعنتی، نه. خودم آماده می‌کنم.
‫شف سید، دنده رو بذار بپزه.
‫- میز سه، قارچ نمی‌خوان. ‫- باشه. آره. وایسا.
‫- داری سفارش رو اصلاح می‌کنی یا... ‫- سفارش حاضره!
‫نه. نه، نه، نه.
‫مشتری گفت قارچ نمی‌خواد.
‫می‌خواد غذا رو اصلاح کنه یا حساسیت داره؟
‫- مهم نیست. ‫- میگه قارچ دوست نداره.
‫- مهم نیست. ‫- از قارچ متنفره.
‫خب قارچ نخوره. یعنی چی.
‫بحث مشتریه!
‫سید. خودت بهش رسیدگی کن.
‫من براش غذا رو نمی‌برم.
‫طرف از قارچ متنفره!
‫بسه. هر شب نمی‌تونم باهاتون دعوا کنم.
‫خسته‌م کردی.
‫گمشو، ریچی. برو بیرون.
‫نه، خودت گمشو بیرون.
‫گمشو بیرون، ریچی.
‫می‌فرستمت خونه!
‫من می‌فرستمت خونه.
‫دستت به من نخوره.
‫- بچه ننه. ‫- جمعشون کن.
‫- خودت جمع کن. ‫- جمعش کن! جمعش کن، ریچی!
‫- خودت جمع کن. ‫- خیلی خب. آروم باش.
‫ببخشید. شرمنده.
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
‫اوه، گندش بزنه. لعنتی.
‫قبلاً رفتین نیویورک؟ ‫کارمی رفته.
‫تا حالا رفتین کپنهاگ؟
‫لعنتی!
‫لعنتی.
‫مردشور این شیشه رو ببره. لعنتی.
‫- هزینه‌های منو سر به فلک گذاشته. ‫- نت، خودت حلش کن.
‫اوه. اوه.
‫- حلش کنم؟ واو. ‫- حلش کن.
‫- خودت چرا حلش نمی‌کنی؟ ‫- من دارم سعی می‌کنم از وسایل کمتر استفاده کنم.
‫خیلی خب، هر کاری می‌کنی،
‫بخش تحقیق و توسعه‌ش داره بدبختمون می‌کنه.
‫خب، داریم از بهترین وسایل بازار استفاده می‌کنیم.
‫- معلومه. خب، معلومه. ‫- معلومه؟ زهرمار.
‫مزخرفات گرون نخر که آخر فقط یه بار ‫ازشون استفاده کنی، کارم.
‫اصرافه. معلومه! خب معلومه، داداش.
‫کدوم خری سوپر سوکرز خرید؟
‫ریچی. ریچی. احمق. احمق. ریچی.
‫واسه سورپرایز سه‌شنبه‌ست.
‫سورپرایز سه‌شنبه چیه؟
‫چیز باحالیه.
‫پس اینجوری رستوران‌ها ستاره می‌گیرن؟
‫با خرید تفنگ آب‌پاش؟
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
‫راویولی رو بذار روی گاز.
‫گوشت اردک رو آماده کن.
‫بیاید سفارش‌ها رو ببرید.
‫کجایید پس؟
‫کثافت...
‫بیاید ببریدشون، لطفاً.
‫سفارش‌ها رو ببرید.
‫- لعنتی. ‫- هی.
‫لطف کن آروم بگیر.
‫- خیلی کُندن! ‫- ازت خواهش نکردم.
‫باید آروم بگیری.
‫من پرستارت نیستم.
‫- سرآشپز. ‫- عالیه. ممنون.
‫میشه سفارشات رو ببرید؟
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
‫- حله. ‫- لعنتی.
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
‫لعنتی!
‫- درها رو باز کنید! ‫- درها رو باز کنید!
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.