‫دارم میام.
‫لعنتی. گندش بزنه.
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫- صبح بخیر، سرآشپزها. ‫- سرآشپز.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- صبح بخیر، سرآشپز.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- سرآشپز.
‫- سرآشپز، خوبی؟ ‫- عالی هستم، سرآشپز.
‫ممنون. دستت درد نکنه.
‫- صبح بخیر، سرآشپز. ‫- صبح بخیر، سرآشپز.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم، سرآشپز.
‫- خوبی؟ ‫- بله.
‫- اولین هفته‌ی کاریته؟ ‫- اولین روزمه.
‫- جدی؟ ‫- بله، سرآشپز.
‫کمک آشپزها گفتن غذای کارمندان رو آماده کنی؟
‫بله، سرآشپز.
‫اه، فشار خیلی زیادی به آدم میاد، ‫مخصوصاً سر مرغ بریونی.
‫- بله. فشار زیادیه. ‫- بله، عاشق این فشاریم.
‫می‌خوای... می‌تونم کمکت کنم؟ ‫یه چندتا چیز نشونت بدم و شروع کنی؟
‫- لطفاً. ‫- خوبه.
‫اول باید یاد بگیری چطوری استخوان جناغ ‫رو برداری.
‫- بله. ‫- حسش می‌کنی؟
‫- بله. ‫- هر دو طرفه.
‫- ما از بچگی باهاش خاطره داریم، نه؟ ‫- بله. باهاش آرزو می‌کنیم.
‫مرغ بریون... آره. استخوان جناغ رو برمی‌داریم ‫و یه شب
‫آویزون می‌کنیم تا خشک بشه، و بعدش ‫کنار مامان یا برادرهامون می‌شینیم
‫و سعی می‌کنیم که بشکنیمش...
‫ببینیم کی قراره شانس بیاره.
‫ولی الان فقط دارم با نوک چاقو روش خراش می‌اندازم، ‫می‌بینی؟
‫چاقو، می‌تونی... صداش میاد. ‫حسش می‌کنی، نه؟
‫لرزش چاقو صدای...
‫ام، دندونپزشکم...
‫متخصص بهداشت دندونم موقع تمیز کردن ‫دندون‌هام رو میده.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله، سرآشپز.
‫می‌کشیمش بیرون.
‫- الان می‌بینیش؟ مشخص شد. ‫- بله.
‫- بوم. ‫- اینم از این.
‫- استخوان جناغ. ‫- عالی شد.
‫نگهش دار واسه فردا.
‫- حالا به سیخ می‌کشیمش. ‫- خب.
‫با بستن زیر دماغ پاپ شروع می‌کنیم.
‫- دماغ پاپ؟ ‫- اینجاست.
‫و می‌کشیمش اونور.
‫- آها. ‫- یه عدد هشت بساز.
‫- می‌بینیش دیگه؟ ‫- بله.
‫- برش گردون و فشار بده. ‫- واو.
‫حالا دارم درست روی... مفصل بال فشار میدم.
‫برش گردون، ببرش زیر بال، خب؟
‫ببندش.
‫- می‌بینیش؟ ‫- سرآشپز.
‫ببند دور گردن.
‫خیلی ساده‌ست. حواست باشه بکشی.
‫فشار بده عقب.
‫- می‌بینی چقدر قشنگ... ‫- آره. زیباست.
‫چه پرنده قشنگیه، نه؟
‫این قضیه دماغ پاپ چیه، سرآشپز؟
‫- دماغ پاپ. ‫- آره.
‫یه چندتا داستان جالب پشتش هست،
‫ولی اونی که بیشتر از همه دوست دارم و بیشتر ‫از همه هم شنیدم،
‫یه دورانی تو زمان
‫سلطنت پادشاه انگلیس...
‫- پادشاه جیمز سوم. ‫- اوه.
‫و اه، وقتی مردم ضد
‫کلیسای کاتولیک شده بودن،
‫ام، اسم تهِ مرغ رو گذاشتن دماغ پاپ...
‫- که اینطور. ‫- می‌خواستن اینجوری پاپ رو تخریب کنن.
‫اینم از این. حالا فقط محکمش می‌کنیم.
‫زیباست.
‫شما بیست و سه ساله اینجایید؟
‫- درسته؟ ‫- درسته.
‫- جالبه، انگار همین دیروز بود. ‫- آره.
‫رفتم واسه یه سرآشپز فرانسوی به ‫اسم رولاند هنین کار کردم،
‫و آشپز کارمندان بودم، کاری که تو داری انجام میدی هم
‫- تقریباً شبیه کار من بود. ‫- درسته.
‫یه روز اومد پیشم و پرسید،
‫«توماس، می‌دونی چرا آشپزها آشپزی می‌کنن؟»
‫منم گفتم باشه، بذار فکر کنم.
‫گفت، «ما آشپزی می‌کنیم که به مردم قوت بدیم.»
‫می‌دونم مردم بهم میگن سرآشپز، ولی شغل ‫ما آشپزیه،
‫و شغل خیلی باارزشیه برام
‫چون می‌تونیم به یه شیوه مهم بخشی ‫از زندگی مردم باشیم.
‫- بله. ‫- هیچوقت فراموشش نکن، خب؟
‫ما امروز به لطف آشپزهای قبلی اینجاییم.
‫- امروز روز اولته. ‫- سرآشپز.
‫بعد رفتنت از این رستوران
‫اینجا یه میراثی
‫باقی می‌ذاری.
‫پس همیشه یادت باشه، هر روز که میای
‫سعی کن از روز قبلیت یه مقدار بهتر باشی.
‫- یه کم بهتر. یه کم بیشتر تلاش کن. ‫- بله.
‫این تلاش‌ها طی سال‌ها که اینجایی روی ‫هم جمع میشن،
‫و با علم،
‫تمرین، مهارت و یه آینده روشن از اینجا میری.
‫داری خودت رو پرورش میدی.
‫داری تیمی که براشون آشپزی می‌کنی ‫رو پرورش میدی.
‫داری مهمون‌هامون رو پرورش میدی.
‫حتی کشاورزها، ماهی‌گیرها، غذایاب‌هامون،
‫باغبان‌هامون، که برامون این لوازم خوراکی ‫عالی رو میارن رو پرورش میدی.
‫- البته. ‫- فقط یادت باشه، خب؟
‫- همه چی به پرورش دادن بستگی داره. ‫- سرآشپز.
‫من برم به کارت برسی.
‫- ممنون، سرآشپز. ‫- ممنونم، سرآشپز.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫[آلینا تحت مدیریت شف گرنت آشاتز سه ستاره می‌شود]
‫[کریستینا توسی، با مغز متفکر دسر خوشمزه کافه میلک آشنا شوید]
‫[کوین بوهم]
‫[آنا پوزی، دسرهاش اینقدر زیبا هستند که نمی‌خواید بخوریدشون]
‫[روزیو سانچز، آشپز سابق نوما تاکوخوری باکلاسی را افتتاح می‌کند]
‫[مالکوم لیوینگستون دوم، کیک‌پزی که از کپنهاگ تا برانکس ‫سر و صدا کرد]
‫[یک روز در زندگی ویل گایدارا]
‫[جینی وون کاساما اولین سرآشپز فیلیپینی که ‫ستاره آشپزی دریافت کرد]
‫سرآشپز.
‫- خب، خب، خب. ببین کی اینجاست. ‫- رفیق خودم! داداش.
‫اوه، لعنتی.
‫برگشتیم به همونجایی که ازش شروع کردیم.
‫دیدی پیراهنت رو اونجا آویزون کردیم؟
‫- بازنشسته شدم، ها؟ ‫- آره. سریع‌ترین بازنشستگی تاریخ.
‫- باعث افتخارمه. ممنونم. ‫- نه پسر، باعث افتخار ماست.
‫لعنتی. پس چی.
‫- من یه اسطوره‌م. ‫- رفیق اسطوره‌ای خودمه.
‫- و چهار روز اسطوره‌ایش. ‫- پنج روز.
‫و دوست دارم اینجوری فکر کنم ‫که اگه می‌موندم،
‫استعدادم شکوفا میشد.
‫آره، داری میگی بهرحال پیراهنت رو ‫اونجا آویزون می‌کردیم.
‫دقیقاً. درسته.
‫در واقع، تو برامون بیشتر وقت خریدی.
‫آره، چون هر لحظه اهمیت زیادی داره، عوضی.
‫خوشم اومد.
‫میشه درباره بالون بپرسم؟
‫از اول قرار بود طعمش سیبی باشه یا...
‫- بله، چند بار عوضش کردیم ولی بله. ‫- درسته.
‫چون موتزارلا هم داشت، نه؟
‫- درسته. ‫- بله.
‫آره، من... استعفا دادم.
‫آره پسر. دیگه وقتش بود.
‫مطمئنم حس چشاییت ازت ممنونه.
‫نمی‌دونم. فرقی نکرده.
‫مالکوم چشه؟ ‫موهاش چرا اونجوریه؟
‫اگه می‌دونستم قراره همچین مدل مویی بزنه،
‫خودم موهاش رو کوتاه می‌کردم.
‫چه خبر دوستان؟ می‌دونید قراره برید ‫کجا کار کنید؟
‫- فکر کنم هنوز نتونستیم باور کنیم. ‫- چه... آره. آره.
‫- آره، چیزی نمیشه. ‫- آره، می‌دونم.
‫خب، موافقم.
‫هی، میشه موقع سرو غذا اینجا بمونم؟
‫نمی‌خوای بیرون بشینی؟
‫نه. عمراً.
‫البته.
‫- بالشت، ام... ‫- بالشت سنبل.
‫- بله. ‫- بله. بالشت سنبل.
‫اون چطوریه؟ یعنی...
‫از قبل سوراخه یا خودتون سوراخش می‌کنید؟
‫- بعدش سوراخش می‌کنیم. ‫- درسته.
‫راستش، صحبت از سوراخ کردن که شد،
‫چون داشتم به
‫سوزن فکر می‌کردم...
‫مثلاً موقع باد کردن قارچ هستا،
‫از قبل دستکاریش می‌کنید یا موقع آماده کردن ‫پاستا درستش می‌کنید؟
‫نه، خودمون درستش می‌کنیم.
‫- باشه. ‫- خودمون درستش می‌کنیم.
‫اوه. چون... ‫خیلی می‌ترکه.
‫- گفتم شاید... ‫- درسته.
‫بله. دستکاریش می‌کنید.
‫از رستوران چه خبر؟ چی شده؟
‫- ام، می‌دونی، طبق معمول دارم پدر خودم رو درمیارم. ‫- آره.
‫می‌دونی، کل عمرم دنبال هیجان بودم،
‫ولی این مدل هیجانات هم تقاص بزرگی داره،
‫و نمی‌خوام به خاطرش از سلامت روانیم بگذرم.
‫آره. آره، متوجهم.
‫پذیرایی آخر. وقتشه.
‫می‌خوای تو ببری؟
‫نه، ممنون. من بازنشسته شدم.
‫میشه من ببرم؟
‫بفرما، شف جس.
‫می‌دونین، باز صحبت سوزن شد،
‫سیب‌زمینی داغ و سرد، چون اونا هم ‫توشون سوزن دارن.
‫- بله. ‫- آره.
‫- خب... ‫- پوستش رو بکن، سرآشپز.
‫آره. چه ایده‌ای پشتش بود؟
‫چطوری اون غذا به ذهنتون رسید؟
‫چون تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫آره. می‌دونی چیه؟ من باید برم.
‫باشه.
‫چرا اینقدر اسم سوزن آوردم؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- هی، چطوری؟ ‫- خوبم.
‫تو خوبی؟ ‫فکر کنم...
‫- آره، جامون اونجاست. ‫- آره.
‫دوستان. ایشون شف سیدنیه.
‫- بله. ‫- سلام.
‫ایشون لوکاست، سید.
‫- سلام. ‫- سلام، سرآشپز. حال شما؟
‫- ویل، سید. ‫- خوبم. خوشبختم.
‫سلام.
‫سلام رفقا.
‫بیست و دو، ببرش.
‫بیست و سه، ببرش!
‫- بیست و چهار، ببرش! ‫- سرآشپز!
‫سفارش نوزده، چهار دقیقه دیگه ببرش.
‫- میز سیصد و پنج، سفارششون رو ببرید. ‫- سرآشپز!
‫یکی از اولین غذاهاییه که روش کار کردم،
‫و اه، سرو کردنش براتون خیلی ‫سخته.
‫پس خواهش می‌کنم بهم رحم کنید.
‫زیاد غر نزنید. نوش جان.
‫لکه نندازی.
‫دفعه بعدی که پونزده ثانیه وقت داشتی، ‫دکمه رو فشار بده.
‫توافقنامه رو امضا کن، سید.
‫اولین باری که داد زدم «سفارش حاضره»
‫واسه اولین غذایی که خودم پختم رو یادمه،
‫و همزمان شادترین،
‫و وحشتناک‌ترین لحظه زندگیم بود.
‫از کنارش بهش زل زدم
‫تا برسه به سالن،
‫منتظر بودم سقف رو سرم خراب بشه.
‫وحشتناک بود.
‫تو اولین غذای خودت رو یادته؟
‫- اولین غذای من؟ ‫- آره.
‫وای خدا.
‫وحشتناک بود.
‫تجربه‌ی بدی بود یا غذا بد بود؟
‫غذا.
‫من... چون دسرهایی که الان درست می‌کنم
‫خیلی سبک هستن،
‫فکر کنم اون غذا دوازده‌تا عنصر مختلف توش داشت.
‫اولین غذای من بستنی نون ذرت بود.
‫واسه ایشون کار می‌کردم. واسه ایشون.
‫خودش مرحله به مرحله گفت چیکار کنم.
‫آدم به چند روش می‌تونه کاری کنه که ‫بستنیش مزه نون ذرت بده؟
‫مشخص شد چندین ماه از
‫امتحان کردن روش‌های مختلف.
‫واسه همین اینقدر نسبت به بستنی ‫وسواس گرفتم.
‫نمی‌دونستم. چه جالب.
‫آدم وقتی با زنش میره بیرون غذا می‌خوره ‫این چیزها رو یاد می‌گیره، نه؟
‫از پسش برنمیای؟ سختته؟
‫- جواب بده. ‫- می‌تونم.
‫- «می‌تونم، سرآشپز.» ‫- می‌تونم، سرآشپز.
‫- رستوران چرا؟ ‫- چرا که نه؟
‫اگه نقدهای بدی درباره‌مون بنویسن، ‫دیگه نمی‌تونم پول بذارم.
‫اولین چیزی که من درست کردم، گاناش شکلات نرم بود.
‫و کلی وسیله گذاشتم روش.
‫به الکس نشونش دادم، اونم...
‫یه عکس گرفت،
‫بارگذاریش کرد تو توییتر
‫و نوشت، «بهترین گاناش عمرم رو دیدم.»
‫گفت، «نوآوری هنوز هم وجود داره.»
‫قلبم وایساد.
‫گفتم، «وای خدا.»
‫و اون حس
‫ساختن یه چیز جدید همیشه تو ذهنم موند.
‫و اینکه کسی که براش احترام قائلی ‫بگه...
‫- تاییدش می‌کنم. ‫- درسته.
‫- «خیلی خب، می‌تونی سروش کنی.» ‫- آره.
‫- نه اینکه فقط خودت اون حرف رو بزنی. ‫- آره.
‫سرآشپز، هنوز آماده نیست، متوجهی؟
‫تبدیل میشه به منوی ما. تاثیر ما ‫روی اون منوئه.
‫- حسی که داره. ‫- آره.
‫ولی خب پستش هم کرد و زدش به ‫اسم تو.
‫زیاد پیش نمیاد. تو...
‫جسارت نباشه ولی بزرگترین اشتباه ‫کار کردن برای یه رئیس بده.
‫چون قفل فرهنگی که دوست داری بسازی ‫رو در تو باز می‌کنه.
‫یا باید خوب بشه یا می‌ریزمش آشغالی.
‫همه چی رو از اول پختی.
‫- سید! سید! ‫- می‌خواستم...
‫حالا چون رفتی ناپا قرار نیست این کارها
‫برات آسون بشه، می‌دونی؟
‫مردم میگن من کار خودم رو تخریب می‌کنم
‫چون خوشم میاد اذیت بشم.
‫ولی خب،
‫واسه تکمیل کردن یه کار به اون ‫احساس ترس نیاز دارم.
‫به اون استرس رسیدن به فرجه نیاز دارم ‫که شروع کنم.
‫کسی هنوز از گزینه پیش‌سفارش ‫استفاده می‌کنه؟
‫- لعنتی. ‫- اینجوری نگو نه.
‫آخه همه دارن یه داستان میگن،
‫واسه‌م سوال شده بود.
‫یه بار یادمه وسط سرو غذا موهام رو کوتاه کردم.
‫و...
‫-من... نه... ‫- باورم نمیشه.
‫چه عجیب.
‫آرایشگرم نزدیک رستوران بود.
‫- گفتم خیلی خب... ‫- شیفت رو ول کردی رفتی؟
‫وسایل غذا رو آماده کردم. ‫دستیارم کنار بود.
‫گفتم، «وایسا، تا نوبتم نشده برگشتم.»
‫وقتی برگشتم،
‫وایلی گفت، «کجا بودی؟»
‫منم گفتم، «اوه، واسه این مجله نوبت مصاحبه داشتم.»
‫گفت، «اسم مجله حرفه‌ای‌های دسره.
‫رفتنت وسط کار حرفه‌ای بود؟»
‫خیلی عجیب بود.
‫بزرگترین درسی که از وایلی دوفرنس گرفتی:
‫واسه کوتاه کردن موهات، غذا رو ول نکن.
‫قبل شروع سرو غذا بود. وسطش که...
‫تازه، باز داری بهونه میاری.
‫- «قبل سرو غذا بود. قبلش بود.» ‫- همون نزدیکی بود.
‫- اشتباه هم نمی‌کرد. ‫- آره.
‫الان که فکر می‌کنم می‌بینم حق نداشته.
‫«کمک آشپزم پای غذا بود.»
‫می‌خوای یه لحظه بری بیرون؟ ‫بهت فشار اومده؟
‫به نظرم ما می‌تونیم یه رستوران بزنیم.
‫- ما کیه؟ منظورت چیه؟ ‫- من و تو، مایک.
‫دوستان، می‌خواید دست نگه دارید؟ ‫وایسید کارمی خودش رو برسونه.
‫ما قبلاً مسابقه سوپ سبزی می‌ذاشتیم،
‫که می‌دونم احمقانه به نظر میاد، احمقانه هم بود.
‫منم تازه‌وارد بودم و می‌خواستم خودم ‫رو ثابت کنم، می‌دونین؟
‫می‌خواستم واسه خودم احترام بخرم.
‫سر برش دوم سوم، دستم رو بریدم.
‫- لعنتی. ‫- همه باهام مهربون بودن.
‫خجالت آور بود ولی باحال هم بود.
‫ادامه بده.
‫یکی از مهماندارها بود،
‫هیچوقت یادم نمیره، چسب زخم برام زد
‫و من رو فرستاد بیرون، چون درست قبل ‫شروع کار رستوران بود.
‫یه جور عجیبی بهم اعتماد به نفس داد.
‫یه جور عجیبی باعث شد حس کنم که ‫حقمه اونجا باشم.
‫یا یه چیزی شبیه اعتماد به نفس.
‫خب، البته همه فکر می‌کنن،
‫الان دیگه می‌دونم که می‌تونی گلیمت رو ‫از آب بکشی بیرون.
‫قرار نیست تسلیم بشی.
‫- درسته. ‫- دیگه وارد کار شدی.
‫من که از همون اول عاشق اون هرج و مرج ‫کنترل شده شدم.
‫اون دیوانگی هماهنگ شده.
‫اینکه تمام تجربیات زندگی می‌تونستن
‫به صورت همزمان تو اون چهار دیواری اتفاق بیفتن.
‫و خودم می‌تونم کنترل این اتفاقات رو دست بگیرم.
‫دوازده سالم که بود، بابام گفت بشینم
‫اهداف زندگیم رو بنویسم که یه مقدار عجیبه.
‫ولی می‌خواستم تو نیویورک رستوران بزنم، چون گفتم،
‫«می‌خوام تا آخر عمرم هر شب
‫- مهمونی بگیرم.» ‫- واو.
‫واسه همین تنهایی. از پسش برنمیای.
‫به نظرم خیلی خاص و فوق‌العاده‌ای.
‫- پوست کلفت نیستی. بی‌عرضه‌ای. ‫- دوستت دارم.
‫- دوستت دارم. بهت افتخار می‌کنم. ‫- خیلی بی‌استعدادی.
‫-خوب فکرهات رو کردی، نه؟ ‫- دوستت دارم.
‫- بگو بیان سفارش رو ببرن. ‫- سفارش حاضره!
‫فکر کنم وقتی راهنمایی بودم فهمیدم می‌خوام ‫سرآشپز بشم،
‫سر کلاس هنر خانه‌داری بودم،
‫یه دسر درست کردم.
‫وقتی واسه همه سرو کردم،
‫وقتی همه تونستن با غذا ارتباط بگیرن
‫برام خیلی جادویی بود.
‫هیچکدوم از بچه‌های کلاس من رو نمی‌شناختن،
‫ولی از طریق غذا بهم متصل شده بودن.
‫و اون لحظه فهمیدم که می‌خوام تا آخر عمرم ‫این کار رو انجام بدم.
‫آدم می‌تونه حسش کنه.
‫- آره. ‫- من که عاشق غذام.
‫همیشه دوست داشتم با دستم یه چیزی درست کنم،
‫یه چیز عالی که بهش افتخار می‌کنم و یکی ‫دیگه توی یه لحظه گذرا
‫ازش لذت ببره. مثل موزیک.
‫دسری که تو سانچز درست کردی و روش ‫بستنی نگرونی ریختی.
‫یکی از بهترین چیزهاییه که تو زندگیم خوردم.
‫حس می‌کنم یه کلاهبردارم
‫چون اندازه بقیه عاشق آشپزی نیستم.
‫ام، همیشه می‌دونستم که دلم می‌خواد ‫برای مردم یه چیزهایی درست کنم.
‫و وقتی بزرگ شدم، می‌دونین، مامان و بابام ‫همیشه با هم دعوا داشتن،
‫ولی همیشه می‌دونستم می‌تونم یه ‫چیز خاص درست کنم که...
‫جفتشون رو خوشحال کنه، می‌دونین؟
‫به اون حس معتاد شدم،
‫و فکر کنم هر روز از زبون مردم دنبال ‫شنیدن تایید هستم.
‫و... آره.
‫تو السکه، غذا رو برای هر کسی که میاد ‫سرو می‌کنیم تا بخوره،
‫و اون یه لایه دیگه به کار مورد علاقه‌م اضافه کرده.
‫خیلی برای مردم باارزشه.
‫و اینکه مشتری ثابت آدم میشن...
‫نمی‌دونم، یه لایه دیگه به آشپزی اضافه می‌کنه.
‫منم عاشقشم.
‫- یه نجابتی توشه. ‫- آره.
‫مردم برای جشن گرفتن مهم‌ترین اتفاقات ‫زندگیشون میان پیش ما.
‫می‌تونیم برای چند ساعت که شده ‫حالشون رو خوب کنیم،
‫که لحظات سخت زندگیشون رو فراموش کنن.
‫می‌تونیم دنیا رو تبدیل به جای بهتری کنیم.
‫تمام ماهایی که توی این اتاقیم.
‫فرصت یا حتی میشه گفت مسئولیت داریم
‫که دنیای جادویی کوچولوی خودمون رو
‫تو دنیایی که همیشه به جادوی بیشتری ‫نیاز داره بسازیم.
‫و هر دفعه می‌بینم دارم خسته میشم،
‫یادم میفته که صنعت کاری ما چه ارزشی داره.
‫- ده، سی و شش. با من نشمر. ‫- روشنش کن. هشت. سیزده، سی و شش.
‫- سه، پنجاه و دو، چهارده. ‫- هشت، سیزده، بیست و نه. شرمنده، سرآشپز.
‫- اگه یه سس بدمزه سرو کنی، یعنی بی‌استعدادی؟ ‫- لعنتی!
‫من هزاران نفر رو دیدم
‫که رستوران‌ها رو دوست ندارن.
‫- ولی از رستوران ما خوششون میاد. ‫- جدی؟ چرا؟
‫چون این یکی رستوران ماست.
‫- گاهی اوقات آدم باید تسلیم بشه. ‫- تو باید مُرده باشی.
‫- بگو، «بله، سرآشپز.» بگو. ‫- بله، سرآشپز.
‫دست بجنبون، آشغال. ‫تندتر می‌تونی آماده‌ش کنی؟
‫چرا اینقدر کندی؟ چرا؟
‫- چرا داری اذیتم می‌کنی؟ ‫- داری می‌لرزی؟
‫تو باعث سرافکندگی هستی. برادرت ازت متنفره.
‫چرا بیخودی تلاش می‌کنی؟ ‫گمشو.
‫اسمش رو چی بذاریم؟
‫شرمنده، قاشقم رو جا گذاشتم. ‫از ساعتم استفاده می‌کنم.
‫از ساعت رولکسم. ام...
‫اه، کشش نمیدم.
‫می‌خواستم تشکر کنم که تشریف آوردین.
‫ام، خیلی خوشحالم که دوباره می‌بینمتون. ‫ام...
‫اه... همه‌تون تو سر پا نگه داشتن این رستوران ‫نقش مهمی داشتین،
‫و واقعاً قدردانتون هستم.
‫فکرش رو نمی‌کردم یه روز به اینجا برسم.
‫حتی تو خواب.
‫اون شب داشتم فکر می‌کردم،
‫وقتی آشپزی حرفه‌ای رو شروع کردم،
‫اه... آشپز خوراک سرد تو یه فروشگاه نوشیدنی ‫تو لندن بودم.
‫و آشپزخونه باز بود، می‌تونستم مشتری‌ها رو ببینم که میان
‫و متاسفانه اونا هم من رو می‌دیدن.
‫اه... من هفت سال اونجا کار کردم.
‫و شدم سرآشپز.
‫و با گذشت زمان، یه اتفاق زیبا افتاد. ام...
‫می‌دیدم که مشتری‌های ثابتمون با ‫بچه‌هاشون و نوجوون‌هاشون میان
‫و می‌دیدم که بچه‌هاشون دیگه نوجوون شدن.
‫اون نوجوون‌ها آدم بالغ شدن.
‫و بزرگ شدن خانواده‌ها رو می‌دیدم.
‫می‌دونین، مردم ازدواج کردن، بچه‌دار شدن،
‫تونستم بشناسمشون و باهاشون جشن بگیرم.
‫و ام، مردم معمولاً درباره رستوران‌ها صحبت می‌کنن.
‫و میگن، از تاریخچه فلان رستوران با خبری؟
‫چه تاثیری گذاشته؟
‫اه، کی...
‫کی اینجا کار کرده؟
‫چه جایزه‌ای بردن؟ سرآشپزشون کیه؟
‫و فکر کنم چیزی که
‫در طی این سال‌ها و در جاهایی که کار ‫کردم یاد گرفتم،
‫اینه که مردم غذا رو یادشون نمی‌مونه.
‫شرمنده.
‫آدم‌ها رو یادشون می‌مونه.
‫واسه همین خواستم بگم
‫خیلی خوشحالم که اومدین.
‫و... و ممنونم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خیلی ممنونم.
‫سفارش سه بره واسه میز بیست و یک.
‫سفارش نوزده رو ببرید.
‫سفارش بیست و چهار رو پنج دقیقه دیگه ببرید.
‫بجنبید. هر لحظه اهمیت داره.
‫سرآشپز!
‫هی، جس. میشه یه چیزی بپرسم؟
‫بگو.
‫هی...
‫رازی هست؟
‫واسه چی؟
‫می‌دونی، که،
‫آدم سر حال بمونه.
‫منظورت با انگیزه‌ست؟
‫آره. با انگیزه.
‫ای کاش رازی در کار بود.
‫پس رازی در کار نیست؟
‫نه که نباشه،
‫ولی خب راز نیست.
‫خب، چطوری انجامش میدی؟
‫گمونم رمز موفقیتم اینه که
‫با آدم‌های بهتر از خودم دوست میشم.
‫وقتی سر کار نیستی چی؟
‫منظورم به کار نبود.
‫- خب، شاید هم رازش همینه. ‫- درسته.
‫به کسی نگی.
‫سفارش حاضره.
‫آره.
‫یاد قدیم افتادم.
‫تو روش کار کردی؟
‫فکر کنم من و کارمی
‫پوست ده میلیون از این نخودها رو گرفتیم...
‫هر روز، عین ربات.
‫- ربات‌های پوست کن. ‫- هوم.
‫کشنده‌ترین نوعشه.
‫شبیه غذای مخصوص آسیب روانی می‌مونه.
‫آره. چه جور هم.
‫بدیش اینه که من الان دارم نسخه دسرش ‫رو درست می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫پاناکوتای نخود شیرین.
‫پس گمونم کاربرد آسیب روانیت رو تغییر دادی.
‫کار دیگه‌ای از دستمون برنمیاد، نه؟
‫کارم. خوبی، رفیق؟
‫هوم.
‫زل زدی.
‫بدجور زل زدی.
‫چی؟
‫به کی زل زدی؟
‫به اون عوضی.
‫- کدوم؟ ‫- همونی که گوشه نشسته.
‫نگاه نکن.
‫دیوید فیلدز.
‫لعنتی. از امپایر.
‫- آره. خیلی عوضیه. ‫- آره.
‫یه آدم عوضیه و یکی از بهترین سرآشپزهای ‫دنیا.
‫خب، قبلاً بود.
‫آشغال محض.
‫عوضی.
‫این طرف به من
‫بیماری روحی روانی داد.
‫از درون مُرده. سنگدله. همیشه همینجوریه.
‫موفقیت‌هاش تا ده صبح بیشتر از
‫موفقیت‌های مردم تو کل زندگیشونه.
‫فکر نکنم بخوابه.
‫فکر نکنم غذا بخوره.
‫فکر نکنم کسی رو دوست داشته باشه.
‫به دلایلی که هیچوقت نفهمیدم
‫از فلفل سیاه متنفره.
‫و داره بلند میشه.
‫- کارم. کارمی. ‫- کارم. کارمن.
‫به نظرت آخر و عاقبت خوبی داره؟
‫- فکر نکنم. ‫- آره، نه.
‫- مطمئنم اینطور نیست. ‫- آره.
‫سرآشپز.
‫- سرآشپز. ‫- سلام.
‫چطوری، برگاتزو؟
‫همیشه از خودم می‌پرسیدم اگه دوباره دیدمت ‫بهت چی میگم.
‫خب. حرفت رو بزن.
‫بعد گفتن «گور بابات» دیگه... ‫حرف خاصی برام نمی‌مونه.
‫گور بابای من؟
‫آره، درسته.
‫دلیل خاصی داری؟
‫نه، گمونم مشکل از خودته. آره.
‫فهمیدم.
‫خب، خوشحال شدم.
‫هنوز اینا رو نگه داشتن، ها؟
‫خیلی بهت فکر می‌کنم.
‫من به تو فکر نمی‌کنم.
‫چرا اینقدر عوضی هستی؟
‫چرا؟
‫نیم ساعت وقت داری کل دلایل رو بگم؟
‫قابلت رو نداشت.
‫قابلم رو نداشت؟ چرا اونوقت؟
‫وقتی کارت رو پیش من شروع کردی ‫یه سرآشپز معمولی بودی،
‫وقتی رفتی شدی یه سرآشپز عالی.
‫پس قابلت رو نداشت.
‫تو باعث شدی من زخم معده و حمله عصبی بگیرم ‫و کابوس ببینم. تو...
‫می‌دونی دیگه؟ یعنی... می‌فهمی؟
‫آره، بهت اعتماد به نفس، مدیریت و ‫توانایی دادم.
‫جواب هم داد.
‫من... من...
‫زبونم بند اومده. من...
‫پسر، خودت رو جمع کن.
‫- زندگیم متوقف شد. ‫- هدف ما هم همینه، نه؟
‫هدف همینه؟
‫تو می‌خواستی عالی بشی.
‫می‌خواستی فوق‌العاده بشی.
‫فکرهای مزخرف رو گذاشتی کنار،
‫تمرکز کردی، و عالی شدی.
‫فوق‌العاده شدی.
‫جواب داد.
‫الان اینجایی.
‫ببین.
‫من دیگه میرم دستشویی.
‫لعنتی.
‫خیلی وقته اینجایی؟
‫- چند ماهی میشه. ‫- اوه، واو.
‫آره، آبجیم اینجاست و...
‫آره، یه مدتی میشد نیومده بودم.
‫- هوم... ‫- ام...
‫- تو چی؟ خواهر و برادر داری؟ ‫- نه.
‫- اوه، واو. تک بچه. ‫- آره. درسته.
‫اه...
‫برات سخت بود؟
‫نه.
‫- جدی؟ ‫- کل توجه همه روی من بود.
‫اوه، که اینطور. باشه.
‫- می‌فهمم. خوبه. ‫- آره.
‫ولی خب اینجوری همه توجهات منفی ‫هم بهت نمی‌رسه؟
‫راستش نه.
‫- واو. ‫- شرمنده. آره.
‫- واو، چه عالی. ‫- آر.
‫آره، البته. آخه...
‫گمونم ثابت می‌کنه که تک بچه بودن
‫نیاز نیست وحشتناک باشه،
‫می‌تونه...
‫- اوف. عادی باشه؟ ‫- عادی.
‫آره. دلپذیرتر. آره.
‫- درسته. ‫- خوب به نظر میاد.
‫آره. ام...
‫از خواهر داشتن خوشت میومد؟
‫آره. آره...
‫ما معمولاً به کسایی که
‫داشتن مثل خودمون سختی می‌کشیدن ‫نگاه می‌کردیم،
‫می‌دونی، که وقتی اوضاع بیخ پیدا کرد،
‫آدم دیوونه نمیشه،
‫- اگه متوجه منظورم بشی. ‫- هوم.
‫ولی خب، اگه زندگی خوب بود، ‫یه مدرک هم داشتی
‫که بیاد بگه واقعاً همه چی خوب بود.
‫درسته. خوبه. آره.
‫با هم صمیمی هستین؟
‫آره.
‫بهترین دوستای همدیگه بودیم ولی خب ‫دیگه با هم تماس نداشتیم.
‫- آشتی حس خوبی داره. ‫- آره.
‫آره، مخصوصاً اگه طرف اون دوست صمیمی باشه
‫که هر روز می‌دیدی
‫و با هم سختی‌های زندگی رو از سر گذروندین.
‫ام...
‫آره. تو همچین آدمی تو زندگیت داری؟
‫شاید بابام.
‫بابات. جز بابات؟
‫هی، سید. اوه، هی، لوکاس.
‫هنوز مشغول آشپزی هستی؟
‫شف آدام، هنوز جای دستت روی ‫کل ظرفا می‌مونه؟
‫اوه، درباره لک انداختن شوخی کردی.
‫کسی از این شوخی‌ها نمی‌کنه. خیلی ممنون.
‫سیدنی، میشه یه لحظه بیای؟
‫حتماً.
‫- خیلی خب، سلام. ‫- هی، آدام. چی شده؟
‫سلام. ام...
‫- با کارمی صحبت کردی؟ ‫- نه هنوز.
‫خیلی خب. باشه.
‫باز خبرم کن،
‫- اگه خواستی دنبال... ‫- آره.
‫نه، نه... باشه.
‫اگه...
‫- می‌دونی. آره. ‫- باشه. خوبه.
‫ام... فقط می‌دونم که...
‫- برات تغییر بزرگیه. ‫- آره.
‫مطمئن نبودم باهاش صحبت کردی یا نه.
‫نه، من... هنوز وقت نشد.
‫- فقط... ‫- وقت درستش هیچوقت از راه نمی‌رسه.
‫- نه. ‫- آره.
‫آره.
‫- هنوز مایل هستی دیگه؟ ‫- آره.
‫باشه، خوبه.
‫چون منم دلم می‌خواد که...
‫- درسته. ‫- با هم همکاری کنیم.
‫- آره. می‌فهمم. ‫- خیلی خب. ام...
‫- دنبال رستوران جدیدم. ‫- اوه، واو.
‫آره، داره جالب میشه.
‫آره، مطمئنم همینطوره. البته، عالیه.
‫- اتفاق بزرگیه. ام... ‫- آره.
‫- خیلی خب، خوبه. ‫- آره.
‫- آره. خبرم کن دیگه. فقط... خیلی خب. ‫- باشه. البته.
‫- عالیه. بزن بریم. ‫- آره. باشه.
‫- من پشت سرت میام. آره. ممنون. ‫- خیلی خب. ممنون، سرآشپز.
‫هی، رفیق قدیمی.
‫سلام، سرآشپز.
‫خسته شدی؟
‫نه، نه. فوق‌العاده‌ست.
‫فقط اومدم هوا بخورم.
‫- آره، منم همینطور. ‫- آره.
‫اوه، بالاخره ترک کردی؟
‫آره. آره.
‫- شما چی؟ ‫- اوه. من که تازه اول کارم.
‫- اوه. منطقیه. ‫- خودمم اینطور فکر می‌کردم.
‫- چه ساکته. ‫- آره، زیباست.
‫قبلاً آخر شب که میشد، میومدم بیرون
‫و اون ساختمون رو تماشا می‌کردم.
‫ساخته شدنش رو تماشا کردم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫مثل جنگا تو زندگی واقعی.
‫- چه استرس‌آور. ‫- آره.
‫اوه، وقتی می‌دیدم جرثقیل میارن، می‌گفتم، «لعنتی!»
‫- آره. نه، واقعاً جالبه. ‫- باور نکردنیه.
‫سرآشپز، من...
‫فکر کنم هیچوقت فرصت نشد که بگم ‫چقدر از اینجا درس گرفتم.
‫چقدر؟
‫خیلی.
‫ممنونم.
‫خب، منم خیلی چیزها یاد گرفتم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫یاد گرفتم که می‌خوام بیشتر بخوابم.
‫آها.
‫- می‌خوام بیشتر برم لندن. ‫- هوم.
‫می‌خوام برم مهمونی. و می‌خوام با ‫آدم‌های بیشتر آشنا بشم.
‫هوم.
‫- زندگی کنید. ‫- دقیقاً.
‫واسه همین دارید اینجا رو می‌بندید؟
‫آره. آره.
‫ولی می‌دونی، می‌تونم کارهایی که دوست دارم رو
‫هر جور دلم می‌خواد با آدم‌هایی که ‫دوست دارم انجام بدم.
‫آدم دیگه چی می‌خواد.
‫- اه، متوجهم. ‫- هوم.
‫و الان تو داری شروع می‌کنی.
‫آره. ام...
‫حس می‌کنم یه عمره دارم شروع می‌کنم.
‫آره، خط پایان هی جابجا میشه.
‫- آره، پیش میاد، نه؟ ‫- آره.
‫ولی شنیدم رستورانت فوق‌العاده‌ست.
‫- اوه. ‫- تبریک میگم. جدی میگم، کارمن.
‫ممنونم.
‫لطف دارین.
‫آره.
‫آره. نه... وجود داشتن اینجور جاها ‫مثل معجزه می‌مونه.
‫راست میگی.
‫میشه یه چیزی بپرسم؟
‫البته.
‫وقتی جای من بودین...
‫به خودتون چی می‌گفتین؟
‫- می‌دونم. می‌دونم. ‫- اوه...
‫اوه، سوال سختیه.
‫اه...
‫فکر نکنم حرف درستی واسه گفتن باشه
‫که فرق خاصی ایجاد کنه.
‫اه، فکر کنم به خودم می‌گفتم که ‫حالیت نیست داری چیکار می‌کنی،
‫و واسه همین شکست ناپذیری.
‫هوم.
‫میشه یه چیزی ازت بخوام، کارمن؟
‫البته.
‫- دفعه بعدی که همدیگه رو دیدیم... ‫- خب؟
‫میشه آندریا صدام کنی؟
‫بله، سرآشپز.
‫ممنونم.
‫[قدر هر ثانیه رو بدون]
‫اینجا چه ساکته.
‫اوه...
‫- سرآشپز. ‫- ممنونم، سرآشپز.
‫یالا، بزنید بریم بیرون.
‫وای خدا!
‫سلام!
‫- خیلی بده. ‫- در چه حد؟
‫- اه. ‫- اوه!
‫آندریا تری در یخچال من رو باز کرده.
‫و جز وافل و پیتزا هیچی ندارم.
‫عالیه. آندریا تری عاشق این آت و آشغال‌هاست.
‫و ببین، می‌تونیم این رو بذاریم روش.
‫- بو! ‫- حرکت کردی؟
‫- بیاید سر پونصد دلار شرط ببندیم. ‫- نه!
‫وافل تخم مرغ، سرآشپز!
‫اون چه کوفتیه؟
‫میره تو آستین آدم.
‫در حال سرو، عوضی‌ها!
‫[بیف همراه با شهر پیشرفت می‌کند]
‫ام... میشه این رو بگیری؟ ‫من می‌خوام... ممنون.
‫من برم بیرون یه چیزی بیارم. بعدش...
‫[نقد رستوران - خرس]
‫[گیج کننده، فوق‌العاده، آشپزی]
‫[متفاوت، مبتکرانه، هوشمندانه، شلخته]
‫[لذیذ، ساده، پیچیده، ناامید، برزاتو، زیاده‌روی]
‫عوضی.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.