‫خوبی؟
‫آره، فقط... اومدم یه سیگار بکشم.
‫تو که سیگاری نیستی.
‫نمی‌دونم، پسر. فقط... ‫اومدم هوا بخورم.
‫جدی؟
‫آره.
‫از سر شب باهام حرف نزدی.
‫حواسم جمعِ کارم بود.
‫- آره، از این حرف نزدنت خوشم نمیاد. ‫- منم همینطور، پس...
‫خب، چته؟
‫چیه؟
‫با پیت صحبت کردم.
‫آره.
‫- می‌خواستم درباره‌ش باهات صحبت کنم. ‫- خب، بگو.
‫خیلی خب. ام...
‫آره، باید... باید...
‫داری میری.
‫- نه. نه... نمیرم. ‫- داری استعفا میدی...
‫- نه، نه، استعفا نمیدم. ‫- ...و داری ولم می‌کنی‌
‫- که کارها بیفتن گردن من. ‫- قرار نیست برم.
‫- و حتی نیومدی بهم بگی. ‫- نه... اینطور نیست.
‫- من از زبون پیت شنیدم. ‫- سید، میشه...
‫- خیلی خب، میشه یه لحظه وایسی؟ ‫- خب...
‫میشه وایسی؟ میشه...
‫خواهش می‌کنم. یه لحظه وایسا.
‫بهترین تصمیم برای رستورانه. خب؟
‫باید رستوران رو در اولویت قرار بدیم.
‫خوبه.
‫خوبه؟
‫آره، خوبه دیگه.
‫اگه قراره این حرفا رو تحویلم بدی، ‫منم چیز بیشتری بهت نمیگم، می‌دونی؟
‫این حرفا رو تحویلت بدم؟ یعنی چی؟
‫یعنی به اندازه کافی خوب نیست. ‫باید یه چیز دیگه بگی.
‫آره، دارم سعیم رو می‌کنم. ‫دارم فکر می‌کنم ببینم چی می‌تونم بگم.
‫بهترین تصمیم برای رستورانه؟
‫- واسه همین باید... ‫- فکر می‌کردم هیجان‌زده بشی.
‫- هیجان‌زده؟ ‫- آره!
‫هیجان‌زده واسه چی؟
‫هیجان‌زده برای رستورانی که هر ثانیه ‫داره پول از دست میده
‫- و قراره بسته بشه؟ ‫- نه، اینطور نیست، خب؟
‫- پس بگو چیه. ‫- خودمون رو از بدهی و قسط نجات میدم.
‫قبل رفتنم همه چی رو تسویه می‌کنم، خب؟
‫نمی‌دونستم. ‫خب، خیلی ممنون بابت پیشنهادت.
‫- اینجوری نکن. ‫- خودت اینجوری نکن.
‫- سیدنی، خواهش می‌کنم، فقط... ‫- ببخشید اونوقت برنامه‌ت چیه؟
‫چه برنامه پیچیده‌ای برای خلاص شدن ‫از اینهمه بدهی داری؟
‫بدهی‌ای که خودت ما رو گرفتارش کردی.
‫می‌دونم، ولی نمی‌تونی همه چی رو بندازی ‫تقصیر من، خب؟ درستش می‌کنیم.
‫همه‌ش رو ننداختم تقصیر تو. ‫ولی حدود پنجاه تا هفتاد و پنج درصدش تقصیر توئه.
‫ولی نه همه‌ش. ولی قضیه چیه؟ ‫چه فکری کردی؟
‫- برنامه چیه؟ بگو. ‫- الان تیم خوبی داریم.
‫خب؟ خب؟ تو مسیر درستی هستیم.
‫خیلی خب، وایسا، مسیر درست با ‫تیم درستی
‫که قراره خودت رو ازش جدا کنی؟ یا...
‫سیدنی، خواهش می‌کنم. ‫دارم سعی می‌کنم برات توضیحش بدم، خب؟
‫نه. نمی‌خوام... میشه یه ثانیه هم که شده
‫صدات رو نشنوم؟
‫تو... نباید اینجوری کنی.
‫پس لطف کن کمکم کن.
‫من تموم زندگیم آشپزی کردم.
‫دیگه هیچی بلد نیستم.
‫به من چه؟
‫منظورم... منظورم همینه.
‫که به من ربط داره؟
‫نه، که نباید داشته باشه.
‫توضیح بده.
‫به نظرم این کار رو کردم که مجبور نباشم ‫کار دیگه‌ای انجام بدم.
‫رستوران زدی؟
‫آشپز شدم.
‫یعنی چی؟ فرار کردی؟
‫آره.
‫خب ما هم همینیم.
‫نمی‌دونم چی بگم. تو آشپز بودن رو دوست داری.
‫دوستش داشتم، آره.
‫الان دیگه نه؟
‫نه.
‫فقط... حس می‌کنم منبع الهامی ندارم، می‌دونی؟
‫هیچی برام الهام‌بخش نیست.
‫خدای من.
‫تو عاشق این کاری.
‫آره، خاک تو سرم ولی آره. ‫عاشقشم.
‫سوال نپرسیدم.
‫اگه عاشقش نبودم که با اینهمه ‫دیوونگی سر و کله نمیزدم،
‫- از جمله کارهای الان تو. ‫- می‌فهمم.
‫- می‌فهمم. درک می‌کنم. ‫- چی رو درک می‌کنی؟
‫من فقط...
‫به نظرم... به نظرم موقع سر و کله زدن ‫با مشکلات واقعی
‫خیلی برای خودم مانع می‌تراشم و خودم ‫هم با خبرم، خب؟
‫فکر کنم سعی داشتم که... ‫یه مانع تو راهم بذارم.
‫مانع؟
‫- آره. ‫- چی مثلاً؟
‫- مثل... ‫- مثلاً اینکه هر روز منو رو عوض کنی
‫- احتمالاً. ‫- و عین آدم با ماها صحبت نکنی...
‫- آره، احتمالاً. آره فکر کنم. ‫- ...و از بقیه عذرخواهی نکنی.
‫و کلاً یه عوضی باشی.
‫- آره... آره، خب؟ ‫- خب.
‫به نظرم همینطوره. ولی تو هم...
‫نمی‌تونی یه جوری رفتار کنی انگار ‫فکر رفتن تو سرت نبود.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫- سیدنی... ‫- نه، الان نمی‌خوام درباره‌ش صحبت کنم.
‫بحث یه چیز دیگه‌ست. نمی‌خوام درباره‌ش ‫صحبت کنم.
‫نکن.
‫- من خیلی وقته آدام رو می‌شناسم. ‫- خفه شو.
‫- می‌دونی دیگه؟ ‫- آره، خب...
‫میشه بذاریش کنار؟
‫بلد نیستی سیگار بکشی.
‫یاد می‌گیرم.
‫می‌خواستم بهت بگم.
‫بعد همه چی عجیب و خراب
‫- و رو اعصاب شد و اون... ‫- می‌فهمم چرا این کار رو کردی.
‫- می‌فهمم. باور کن. ‫- نه، نه.
‫- می‌فهمم. منطقیه.
‫ولی باید بهت می‌گفتم و ببخشید که نگفتم.
‫- عیب نداره. ‫- نه، عیب داره،
‫اینا همه‌ش از علائم حرفیه که بهت نزدم.
‫و ببخشید که نگفتم، ولی اون موقع روانی ‫شده بودی.
‫- می‌دونم... ‫- نه، یه روانی به تمام معنا.
‫...دارم سعی می‌کنم همین رو بهت بگم.
‫دارم میگم که متاسفم. ‫گوش نمیدی.
‫که کسب و کارمون رو خراب کردی ‫و سر ریچی فریاد کشیدی؟
‫- و سر همه داد می‌زدی؟ ‫- می‌دونم. منم جات بودم دلم می‌خواست برم.
‫- می‌فهمم! ‫- می‌دونم که می‌دونی، ولی نه، کارمی.
‫می‌خوام بدونی چون، متاسفم که ‫کار به اینجا کشید.
‫و متاسفم که اینقدر عذاب کشیدی،
‫- و اینکه خانواده‌ت... ‫- بحث اون نیست!
‫- چرا، هست! بحث... ‫- نه، نیست. خواهش می‌کنم.
‫...چون تو رستوران تبدیل به چیزی شده که همه ‫می‌دونن ولی هیچی نمیگن، پسر.
‫و متاسفم که خانواده‌ت اینقدر ‫عذاب کشید...
‫- بسه. بس کن، سید. ‫- ...و اینکه تو
‫- و نت... ‫- خواهش می‌کنم بس کن. تمومش کن.
‫و ریچی هر روز مجبورین بیاین سر کار
‫و با کار کردن غم و غصه‌هاتون رو فراموش کنین.
‫بس نمی‌کنم. شرمنده.
‫بس نمی‌کنم چون وحشتناکه
‫و حتی همون بخش کوچیکی که ازش ‫درک می‌کنم هم شبیه یه کابوس می‌مونه.
‫و متاسفم که این اتفاق برات افتاد و داره ‫برات میفته،
‫ولی وقتی حرصت رو سر رستوران ‫و کارمندها
‫و کارمون و من خالی می‌کنی، ‫دیگه آدم...
‫می‌دونم. واسه همین باید برم. ‫منم همین رو میگم.
‫چرا؟ بری چیکار کنی؟
‫که خودم رو درست کنم.
‫چطوری؟
‫من...
‫به نظرم خیلی مانع سر راه خودم ‫گذاشتم، خب؟ در...
‫سر و کله نزدن با بقیه مسائل. خب؟
‫و به نظرم... باید... ‫دارم سعی می‌کنم اون موانع رو بردارم.
‫خب؟ که دیگه مانع من نشن.
‫دیگه نترسم. دیگه فرار نکنم.
‫هی، به نظرم عالیه.
‫- جدی؟ ‫- معلومه.
‫خیلی خب، به نظر منم عالیه که آدام ‫خواسته بری تو رستورانش کار کنی.
‫به نظرم فرصت فوق‌العاده‌ایه و...
‫و می‌دونی، به نظرم... ‫به نظرم کارش عالیه، پس...
‫- خیلی خب، آشغال بازی درنیار. ‫- آشغال بازی کجا بود.
‫حقیقته. چون... کارش خوبه.
‫که چی؟ تو بهتری؟
‫پس چی، جلوی من حرفی برای گفتن نداره.
‫باشه، تبریک میگم.
‫- تو هم ازش بهتری. ‫- بمیر بابا.
‫سید، تو تمام چیزی هستی که من هیچوقت ‫قرار نیست باشم.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫جدی میگم. تو باملاحظه‌ای.
‫به خودت اجازه میدی همه چی رو ‫حس کنی، خب؟
‫به خودت اجازه میدی که به بقیه اهمیت بدی. ‫یه رهبر ذاتی و یه معلمی.
‫و دلیل کار کردن و آشپز بودنت درسته.
‫و می‌فهمم. فرصت خوبیه، درسته؟
‫پول خوبی میده
‫و می‌تونی هر خری رو خواستی ‫استخدام کنی، درسته؟
‫ولی اینجا... الان اینجا داره جون می‌گیره.
‫داره راه میفته، درسته؟
‫و هفت نفر اینجان
‫که الان حاضرن به خاطرت خودشون رو ‫بندازن جلوی قطار.
‫و هر کاری لازم باشه رو برای موفق شدنتون ‫انجام میدم ولی...
‫احتمال موفقیت این ساختمون از وقتی شروع شد
‫که تو پا توش گذاشتی.
‫و احتمال نجات پیدا کردنش...
‫در کنار توئه.
‫چطوری می‌تونی همچین حرفی بزنی؟
‫من جوری به تو ایمان دارم که هیچوقت ‫به خودم ایمان نداشتم.
‫ای خدا.
‫چرا؟
‫چون تو خود خرسی.
‫- اگه اشتباه کنی چی؟ ‫- اشتباه نمی‌کنم.
‫- اگه اشتباه کنی؟ ‫- نمی‌کنم.
‫تو هر ده ثانیه نظرت رو عوض می‌کنی.
‫می‌دونم. ولی الان بحث اون نیست.
‫- بحث اون نیست. ‫- پس چیه؟ داری میری.
‫سید، تو به من نیاز نداری.
‫می‌دونم، ولی اینش مهم نیست.
‫تو ناسلامتی باید اینجا باشی.
‫و هر وقت همه چی میفته رو روال ‫خودت رو تخریب می‌کنی و فرار می‌کنی
‫- و انصاف نیست! ‫- می‌دونم. می‌دونم اینجوری می‌کنم
‫- و دارم سعی می‌کنم خودم رو درست کنم. ‫- پس چرا اینجوری می‌کنی؟
‫- دارم سعی می‌کنم عوض بشم، خب؟ ‫- تو همکار منی!
‫- من دوستتم! ‫- ولی شبیه یه دوست رفتار نمی‌کنی!
‫واو! واو!
‫واسه چی داد و فریاد می‌کنین؟
‫داره میره.
‫خیلی خب، عالیه. بدون اون اینجا ‫رو تمیز می‌کنیم.
‫داره از رستوران استعفا میده.
‫چی؟
‫آره.
‫داری استعفا میدی؟
‫دارم بازنشسته میشم.
‫صحیح.
‫داری بازنشسته میشی؟ دوازده سالت بیشتر نیست.
‫ریچی، من... دیگه کارم تمومه.
‫کارت با چی تمومه؟
‫رستوران‌ها.
‫مواد زدی؟
‫نه، دارم میگم... ‫من دیگه... می‌خوام برم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب. خب... ‫موفق باشی دریابد.
‫ساعتت رو برات می‌فرستیم.
‫جدی می‌گیم.
‫باشه، نه، نه. می‌دونم. ‫معلومه، معلومه. باشه، راحت باش.
‫چی معلومه؟ چی معلومه؟ ‫یعنی چی؟ منظورت چیه؟
‫نه، راحت باش، بذار برو. ‫استاد همینی دیگه؟
‫منظورت چیه؟ ‫استاد همینم؟
‫نه، یعنی بدبخت شدیم. ‫داریم به خاک سیاه می‌شینیم.
‫خلاصه، آره دیگه، خیر سرت بذار برو. ‫عیبی نداره. عیبی نداره.
‫- این‌جوری نیست! خب؟ ‫- خیلی‌خب.
‫- گریزگرایی دقیقا همینه. ‫- این‌جوری نیست. نه‌خیر، نیست.
‫- یا می‌جنگی یا فرار می‌کنی. ‫- می‌خوام منظورم رو بفهمونم، خب؟
‫- باید بجنگیم، ولی تو فرار می‌کنی. ‫- بدهیمون رو صاف می‌کنم.
‫بدهیمون رو صاف می‌کنم، خب؟
‫این‌جوری نیست. ‫رستورانمون در اولویتمه.
‫حق نداری بگی رستورانمون در اولویتته.
‫واقعا در اولویتمه!
‫آره، همون‌جوری که خانواده‌ات در اولویتته.
‫- بیا سید، بیا بزنیم به چاک. ‫- ریچی.
‫ریچی، شرمنده‌ام.
‫- ریچی، ببین چی می‌گم، خب؟ ‫- کارمن، برو بمیر.
‫می‌خوام حرف جدی بهت بزنم.
‫- کارمن، برو بمیر! ‫- می‌خوام ازت عذرخواهی کنم!
‫نمی‌خوام عذرخواهی مسخره‌ات رو بشنوم.
‫اصلا نمی‌ذاری عذرخواهی کنم!
‫ریچی، دارم سعی می‌کنم ‫یه چیزی بهت بگم. دارم سعی می‌کنم...
‫نمی‌خوام بشنوم. ‫عذرخواهی‌هات افتضاحن.
‫سرآشپز سیدنی، من می‌رم تو.
‫برنامه‌مون رو مرور می‌کنم، ‫ببینم می‌تونیم چیزی رو حذف کنیم یا نه.
‫راستش، سرآشپز کارمن ‫داره در حقمون لطف می‌کنه،
‫آخه حقوقش واقعا به دردمون می‌خوره.
‫پس مرسی.
‫من رفته بودم مراسم ختم مایکل.
‫الان چی گفتی؟
‫من می‌رم تو.
‫- گمون نکنم باید اینجا باشم... ‫- نه. بمون. لطف می‌کنی یه لحظه بمونی؟
‫چرا الان چنین حرفی زدی؟
‫بهتر بود زودتر بهت می‌گفتم. ‫الان دارم می‌گم.
‫- می‌خوای چه غلطی بکنی؟ ‫- دارم باهات روراست حرف می‌زنم.
‫- می‌خوای الان ذهنم رو خراب کنی؟ ‫- نه.
‫الان دیگه در یخچال بینمون نیست.
‫- ریچی، نمی‌خوام ذهنت رو خراب کنم. ‫- سربه‌سر من نذار.
‫- می‌خوام یه چیزی بهت بگم ریچی. ‫- نیست و نابودت می‌کنم.
‫- خواهش می‌کنم بس کن. ریچی بس کن. ‫- سربه‌سرت نمی‌ذارم.
‫- نیست و نابودت می‌کنم. ‫- ریچی، بس کن. ریچی.
‫ریچی، خواهش می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم بس کن.
‫ریچی، خواهش می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم بس کن دیگه.
‫- خواهش می‌کنم ریچی. خواهش می‌کنم بس کن. ‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫- به مراسم ختمش رفته بودی؟ ‫- آره.
‫- رفته بودم. به مراسم ختمش رفته بودم. ‫- خیلی‌خب.
‫من چی پوشیده بودم؟
‫چی؟
‫اگه به مراسم ختمش رفته بودی، ‫باید بدونی من چی پوشیده بودم.
‫اصلا نمی‌دونم تو چی پوشیده بودی ریچی.
‫اصلا نمی‌دونم.
‫یعنی همین‌جوری رفتی تو و هیچی نگفتی؟
‫هیچ‌کس رو ندیدی، ها؟
‫یه لحظه رفتم تو.
‫بعدش رفتم.
‫بعدش تو ماشینم نشستم.
‫چرا؟
‫طاقتش رو نداشتم.
‫آره، معلومه.
‫خیال کردی بقیه طاقتش رو دارن؟
‫می‌دونم. متوجهم. شرم‌آور بود ‫و من شرمگین بودم،
‫وحشتناک بود.
‫شرمنده‌ام، خب؟ عذر می‌خوام.
‫اصلا می‌دونی اون اتفاق ‫چقدر برام سخت بود؟
‫می‌دونم، آره.
‫الان...
‫الان داشت می‌گفت که چقدر...
‫داریم سعی می‌کنیم ‫باهاش کنار بیایم، خب؟
‫اما بلد نبودیم، من و تو و شوگ، ‫هر سه‌تامون...
‫وایستا ببینم. کی داشت می‌گفت؟
‫من، من داشتم می‌گفتم. ‫من داشتم...
‫- چند دقیقه قبل از اومدن تو می‌گفتم. ‫- آها، باشه. بگو.
‫وقتی برگشتم، نمی‌دونستم چیکار کنم.
‫خب؟ خیلی عصبانی بودم.
‫بدجوری گیر افتاده بودم، ‫عین سگ می‌ترسیدم و نمی‌دونستم.
‫نمی‌دونستم. بلد نبودم باهاش کنار بیام.
‫نمی‌دونستم چه غلطی بکنم.
‫نمی‌دونم اگه به گذشته برمی‌گشتم، ‫کار متفاوتی می‌کردم یا نه.
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم، ولی داشتم فکر می‌کردم و داشتم...
‫واسه اولین بار داشتم ‫به این مسئله فکر می‌کردم.
‫به روندش فکر کردم و تا حالا ‫بهش فکر نکرده بودم...
‫که واقعا چقدر شرمنده‌ام.
‫چقدر شرمنده‌ام آخه اصلا نفهمیدم که...
‫که چی؟ کی...
‫نفهمیدم که تو هم عزیزت رو از دست دادی.
‫حس می‌کردم ازم متنفری.
‫متنفر بودم.
‫چرا؟
‫آخه انگار تو...
‫انگار تو وسط خانواده‌ام بودی.
‫انگار تو واقعا خانواده‌ام می‌شناختی.
‫تونستی باهاش وقت بگذرونی.
‫تو واقعا می‌شناختیش، متوجهی؟
‫تو هم می‌شناختیش.
‫آره، ولی فرق می‌کنه. ‫من واقعا نمی‌شناختمش.
‫من عین تو نمی‌شناختمش.
‫من نتونستم بفهمم چه مرگشه.
‫منطقیه.
‫راستش...
‫سعی کردم قانعش کنم ‫بره پیش روان‌کاو و...
‫اصلا نمی...
‫خیال می‌کردم...
‫شاید اگه تو «بیف» بمونم...
‫بتونم مواظبش باشم و بعدش...
‫شکست خوردم.
‫تو شکست نخوردی ریچی.
‫احساس شکست داشت.
‫ریچی، تو... شکست نخوردی.
‫خیال می‌کردم واسه همین نیومدی.
‫خیال می‌کردی واسه همین ‫به مراسم ختم نیومدم؟
‫نه.
‫بس کن بابا. ‫تو که سیگار نمی‌کشی.
‫پسر، الان چه فرقی می‌کنه؟
‫دقیقا. بدش به من.
‫من هم ازت متنفر بودم.
‫آره، مطمئنم.
‫من خانواده‌ات رو خیلی دوست دارم.
‫اون‌ها هم خیلی دوستت دارن.
‫اون خیلی زیاد دوستت داشت.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم، تو رو هم خیلی دوست دارن. ‫خودت می‌دونی دیگه؟
‫می‌دونم، ولی فرق می‌کنه. ‫من عین پسرعموتونم، متوجهی؟
‫آره، ولی ریچی، ‫تو فراتر از این حرف‌هایی.
‫وای خدایا، واقعا خیلی خری.
‫دارم روش کار می‌کنم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫چه‌جوری؟
‫نمی‌دونم. حس می‌کنم واسه همین باید برم.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫- چی؟ ‫- یعنی...
‫اون همه مدتی که نبودی...
‫مدام با خودم می‌گفتم...
‫الان کجایی و چیکار می‌کنی.
‫چه بدونم، تجربیاتت رو تصور می‌کردم.
‫من و مایکی یه‌بار زده بودیم به دل جاده.
‫باید یه چیزی رو به جیمی می‌رسوندیم و...
‫داشتیم کنار دریاچه بیرون شهر ‫گاز می‌دادیم...
‫و آهنگ‌های خوب گوش می‌دادیم و...
‫آره. تقریبا نیم‌ساعت حس می‌کردیم...
‫چه بدونم، حس می‌کردیم بی‌نقصه، متوجهی؟
‫انگار از اون بهتر نمی‌شه، متوجهی؟ ‫انگار...
‫من و رفیقم همین‌جوری...
‫رفتیم سفر کاری ‫و عشق می‌کنیم.
‫من با خودم می‌گفتم: ‫«یا خدا، حتما...»
‫«حتما زندگی کارمن چنین حسی داره.»
‫حس می‌کردم تو...
‫چنین حسی داری.
‫نه.
‫اون‌جوری نبود.
‫حسودیم می‌شد.
‫یه کتاب آشپزی مسخره خریدم.
‫کتاب آشپزی خریدی؟
‫آره، چه بدونم. ‫می‌خواستم ببینم چرا این‌قدر مهمه.
‫چه کتاب آشپزی‌ای خریدی؟
‫«فرنچ لاندری.»
‫- خیلی مسخره است. ‫- آره.
‫حتی کتاب آشپزی هم نیست. ‫عین آزمون هوش وکسلر می‌مونه.
‫شابلون حلقوی؟ ‫برو بابا.
‫راحت نیست. ‫اصلا راحت نیست. اصلا.
‫ولی با خودم می‌گفتم ‫اگه این بچه...
‫اگه این مزخرفات رو یاد می‌گیره، ‫واقعا خیلی خفنه، متوجهی؟
‫به نظرت اشتباه نیست ‫که این چیزها رو رها کنی؟
‫من نمی‌دونم چه‌جور آدمی‌ام ریچی.
‫منظورت چیه؟
‫یعنی نمی‌دونم بیرون آشپزخونه ‫چه‌جور آدمی‌ام.
‫ولی رستوران...
‫خوب می‌شه. ‫چیزیش نمی‌شه. متوجهی؟
‫- آره. ‫- آره.
‫می‌دونم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫از کجا می‌دونم؟ ‫خب، هنوز تو رو داریم، مگه نه؟
‫خواهش می‌کنم بگو تو هم استعفا نمی‌دی.
‫بستگی داره.
‫به چی؟
‫- به شرایط قرارداد به‌روزرسانی‌شده. ‫- خیلی‌خب، هرچی باشه قبوله. چیه؟
‫- یه طرفش جیمی باشه و... ‫- باشه، ردیفه...
‫یه طرف دیگه هم...
‫من، نَت و ریچی باشیم.
‫خیلی‌خب، اگه تو می‌خوای ردیفه.
‫بهش نیاز دارم.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫ردیفه.
‫پایه‌ای؟
‫من نمی‌خوام...
‫من نمی‌خوام نماینده روز سنت پاتریک باشم.
‫- این دیگه چه حرفیه؟ ‫- این حرفت یعنی چی؟
‫از نیتت متشکرم، ولی...
‫اینجا خونه منه. ‫من جایی نمی‌رم.
‫نیت چیه بابا؟
‫واقعا می‌گی؟
‫کارمی؟
‫آره، آره، واقعا می‌گیم. ‫واقعیه.
‫بله سرآشپز سیدنی. ‫مایه افتخارمه.
‫اما حالا که رسما شریک شدم،
‫یه سوال دارم.
‫اِم...
‫دقیقا چه خاکی به سرمون بریزیم ‫که اینجا رو باز نگه داریم؟
‫وای، خاک بر سرم، ‫سوال من هم دقیقا همینه.
‫یه‌کاریش می‌کنیم.
‫جدی می‌گم.
‫چه غلطی می‌کنین بچه‌ها؟
‫چی شده؟
‫شوگر، با پیت حرف زدی؟
‫- راجع به چی؟ ‫- قرارداد.
‫نه. وکیل محرم اسرار موکلشه. ‫جریان چیه؟
‫بچه‌ها. چی...
‫- اِم... ‫- داره می‌ره.
‫داره از رستوران می‌ره. ‫کلا رستوران‌ها رو کنار می‌ذاره.
‫به مراسم ختم مایکی اومده بود.
‫کارم؟