‫من فقط می‌خوام بیدارش کنی.
‫فقط به اندازه‌ای که بتونم
‫چیزی که لازم دارم رو بردارم.
‫موضوع سر یه بچه است،
‫واسم هیچ ارزشی نداری، ‌پیم.
‫انگار اصلاً وجود نداری.
‫قبل از اینکه خیلی صمیمی بشیم...
‫کتاب رو نشونم بده. ‫صورتت توی عکس باشه. زبونت رو دربیار.
‫چشم چپت رو ببند.
‫جوی رو می‌برم خونه، ‫ولی کتاب رو بهت نمی‌دم.
‫فقط چون تو رو می‌ترسونه،
‫حق نداری این کار رو بکنی.
‫باید تو رو هم بترسونه.
‫- آره! ‫- آره! آره!
‫اگه درست انجامش بدیم،
‫پول راحت درمیاریم.
‫آیریس نیکسون افرادم رو کشت.
‫جفتشون رو می‌کشیم ‫و میندازیم گردن نیکسون.
‫اگه فقط می‌خوای کلیک جمع کنی
‫و اسمش رو بذاری روزنامه‌نگاری،
‫باشه، انجامش بده.
‫بعد از این همه مدت قایم شدن، آیریس،
‫چرا الان اومدی حرف بزنی؟
‫باید یه سندی از خودم به جا بذارم ‫که چی شد و چرا.
‫- دلت می‌خواد صبحونه بخوری؟ ‫- آره.
‫چارلی نباید بیدار بشه.
‫باورم نمی‌شه موفق شدیم.
‫هی فکر می‌کنم یه حقه‌ست.
‫هی فکر می‌کنم الان پایین نگاه کنم،
‫می‌بینم با زیرشلواری‌ام، ‫بعد یهو بیدار می‌شم
‫و چهارشنبه‌ی هفته‌ی پیش می‌شه ‫و همه‌چی هنوز افتضاحه.
‫خیلی‌خب،
‫بیاین این بخش رو تموم کنیم.
‫همونه؟ رمز عبوره؟
‫از نظر فنی فکر کنم ‫در واقع یه «توالی فعال‌سازی» باشه.
‫وقتی رمزگشایی بشه.
‫واقعا شگفت‌انگیزه، نه؟
‫همه‌ی این کارها برای یه خط کاراکتر توی
‫دفترچه‌ی یه دیوونه‌ی بزرگ و خشمگین.
‫البته یه کم بیشتر از دیوونه‌ست، نه؟
‫وگرنه هیچ‌کدوممون اینجا نبودیم.
‫می‌دونی، کاملا درست میگی.
‫و باید بگم، کمرون، ‫خیلی خوب بازی کردی.
‫خب، همه‌ش به خاطر جوی بود، واقعا.
‫نمی‌تونم بگم چه ارزشی داره.
‫برای من. برای رئیسم.
‫برای کل هیئت مدیره، واقعا.
‫یعنی «از جوی بابت خریتت عذرخواهی کن»، ‫همین معنی رو می‌ده.
‫کمرون، کِی می‌رسی؟
‫خب، فکر کنم جوی گرسنه‌ست.
‫شاید وایستیم صبحونه بخوریم.
‫عالیه. خب، وقتی نزدیک شدی خبر بده، باشه؟
‫و کمرون...
‫بازم ممنون.
‫تمام!
‫«ترجمه از خشایار»
‫فکر کنم چیزی که اتفاق افتاد ‫اینه که چند روز پیش،
‫عملا من رو دزدیدن.
‫یه مردی به اسم کمرون،
‫ما رو به یک پایگاه عظیم برد.
‫یه پلیس اونجا بود...
‫خیلی بد کتک خورده بود.
‫اسمش رو نمی‌دونم.
‫کی اینقدر کتک زده بودش؟
‫فکر کنم از نظر فنی کارآگاه بودن.
‫یهودا.
‫کجاست؟
‫اونجاست.
‫آیریس؟
‫می‌دونستی قدیمی‌ترین ‫نقاشی‌های غار دنیا تصویر یه خوکه؟
‫اه...
‫نه.
‫سی و پنج هزار سال گذشته
‫و ما هنوز داریم روی دیوارها خوک می‌کشیم.
‫انگار یه اجبار...
‫در حدِ گونه‌ی انسانی داریم
‫که باید داده‌ها رو ذخیره کنیم.
‫درست.
‫خوبی؟
‫مثلا این «مارکو و روبرتا تا ابد».
‫ولی خودشون می‌دونستن تا ابد نیست،
‫وگرنه چرا زحمت دادن که بنویسن؟
‫چیزی که در واقع نوشتن اینه:
‫مارکو و روبرتا برای مدت کوتاه.
‫مارکو و روبرتا
‫برای یه تابستون.
‫یا تا وقتی مارکو ماشینش رو بزنه به درخت
‫یا روبرتا دلش رو بشکنه و ولش کنه.
‫یعنی: مارکو و روبرتا
‫واقعا اینجا بودن.
‫تو این لحظه‌ی خاص وجود داشتن.
‫چون اگه ثبتش نکنن،
‫جریان آب اون رو تا بی‌نهایت با خودش می‌بُره
‫تا وقتی که برای همیشه ناپدید بشه.
‫این تاریک‌ترین چیزیه که تا حالا شنیدم.
‫تازه من آلبوم‌های اولیه‌ی ‫«کیور» رو گوش دادم.
‫اونا رویدادی رو ثبت کردن
‫که هیچ‌کس دیگه ازش خبر نداشت.
‫این تاریک نیست.
‫این روزنامه‌نگاریه.
‫می‌فهمی؟
‫این در واقع...
‫آره. آره، می‌فهمم. منطقیه، واقعا.
‫خوبه.
‫چون وقتشه که اثر خودت رو بذاری.
‫«دو ثانیه تا نیمه‌شب».
‫حقیقت رو پخش کن.
‫درباره‌ی کمرون.
‫درباره‌ی جنسن.
‫چارلی سیب‌زمینی ‌بزرگ.
‫درباره‌ی آدمایی که به‌خاطرش مُردن.
‫و اونایی که واسش آدم کشتن.
‫- از جمله تو؟ ‫- از جمله من.
‫کل حقیقت.
‫همه‌چی رو نابود کن.
‫توی کانالت آپلود کن.
‫مشهور شو. یه کتاب بنویس.
‫بذار یکی دیگه جلوی کمرون رو بگیره.
‫پلیس. سرویس‌های اطلاعاتی. هر کی.
‫تو چی؟
‫- من مهم نیستم. ‫- قبول ندارم.
‫- البته که مهمی. ‫- گوش کن.
‫کاری که این آدم‌ها می‌کنن،
‫فراتر از حد معمول خطرناکه...
‫باشه؟ باید جلوشون گرفته بشه.
‫ولی من دیگه اون کسی نیستم ‫که این کار رو بکنه. دیگه نه.
‫پس الان دیگه به تو بستگی داره.
‫من شکست خوردم،
‫ولی تو...
‫تصور کن.
‫آلفی اینجا بود.
‫- به درک، پس. آره. ‫- آره.
‫- آره. همین کار رو بکنیم. ‫- آره.
‫خب، این چقدر طول می‌کشه؟
‫این همون باکتریه که رمز عبور ‫روش کدگذاری شده.
‫پنج میلیون جفت‌باز توی توالی.
‫ما نقطه‌ی شروع رو نمی‌دونیم،
‫باید همه حالت‌ها رو یکی‌یکی امتحان کنیم.
‫- بهترین تخمین؟ ‫- چند دقیقه.
‫عالیه.
‫فقط اینکه...
‫یه رمز دو لایه‌ست.
‫- یعنی چی؟ ‫- باید اول لایه‌ی بالایی رو رمزگشایی کنیم.
‫بفهمیم همه‌ی دایره‌ها
‫و خط‌خطی‌ها چه معنی‌ای دارن.
‫اون چقدر طول می‌کشه؟
‫ساعت‌ها.
‫روزها. هفته‌ها؟ کی می‌دونه؟
‫باشه.
‫فکر کنم پروفسور لیند رو ببرم ‫یه هوای تازه بخوره.
‫شاید کمک کنه.
‫گندش بزنن.
‫سلام، هیولای لعنتی.
‫چیه؟
‫فکر می‌کردم گیاه‌خوار باشی.
‫چرا؟
‫چون شبیه گیاه‌خوارها به نظر میای.
‫چرا؟
‫چون شلوار گیاه‌خوارها رو پوشیدی.
‫خیلی احمقانه‌ست.
‫خودشه؟
‫می‌خوای جواب بدی؟
‫نمی‌دونم.
‫راست می‌گی، باید جواب بدم.
‫سلام، آیریس.
‫یه لحظه باش.
‫باید صبحونه بخوری.
‫راستش الان یه کم حالم بده.
‫یه طرف رو انتخاب کردی.
‫سکه‌ای نیست که بتونی دوباره برگردونی.
‫ببخشید.
‫صدام رو داری؟
‫خب، مثل یه عوضی صدا می‌دی.
‫پس صدات رو خوب می‌شنوم.
‫حالت چطوره؟ ‫صدات مثل همیشه نیست.
‫نه، قطعا خودمم.
‫راه فراری ازش نیست، واقعا.
‫جوی چطوره؟
‫اوه، حالش خیلی خوبه،
‫داره توی یه «اتوگرل» صبحونه می‌خوره. ‫[رستوران بین‌راهی]
‫اوه، چقدر معمولی و خوب به نظر میاد.
‫راستش یه کم دلم برای معمولی بودن تنگ شده.
‫منم همین‌طور. ‫هیچی جای معمولی بودن رو نمی‌گیره.
‫اگه راستش رو بگم، واقعاً دلم می‌خواست ‫اوضاع یه جور دیگه پیش می‌رفت.
‫خب، دنیا بزرگه. یه جایی اینطور شده.
‫آره، ما رو ببین،
‫اون همه بُعد واقعیت ‫و توی این یکی گیر کردیم.
‫گوش کن. دلیل زنگ زدنم.
‫سخنرانی شکست؟
‫وجه اشتراک‌مون بیشتر از اختلاف‌مونه.
‫یه چیز خیلی خیلی بهتر نسبت به اون چیز؟
‫دلت بخواد.
‫اوه، نه، فکر می‌کردم این نباشه.
‫می‌خوام یه فرصت بهت بدم.
‫چه هیجان‌انگیز. برای چی؟
‫با تبر دستگاه رو نابود کن.
‫از بین ببرش.
‫نذار بیدار بشه.
‫وگرنه چی؟ ‫نفست رو نگه می‌داری تا حالت بد شه؟
‫من نابودت می‌کنم.
‫اوه، محض رضای خدا.
‫ببین «شیوا نابودگر» چی می‌گه. ‫[ایزد نابودی هندو]
‫می‌دونی اگه ادامه بدی، چی می‌شه.
‫- بیا ببینم. ‫- و کسایی که کمکت کردن؟
‫نیکو کاسترمن؟
‫آلفی برد؟
‫آره، اسمشون رو می‌دونم.
‫اونا چی؟
‫به درک.
‫ولی می‌دونی پول با ترس می‌چرخه.
‫یعنی خیانت باید مجازات بشه.
‫همه‌چی رو نابود می‌کنن.
‫فقط یوتیوبر و اون یکی رو نمی‌کشن.
‫خانواده‌هاشون رو می‌کشن.
‫دوست‌هاشون. بچه‌هاشون.
‫سگ‌هاشون رو آتیش می‌زنن
‫و گربه‌هاشون رو روی چوب بامبو سیخ می‌کنن.
‫بذار بسوزن. تو هم همین‌طور.
‫همه‌تون به درک.
‫پس اینطوریه؟
‫حالش چطوره؟
‫اوه، آیریس آدم عجیبه.
‫مثل بقیه‌ی ما احساساتش رو تجربه نمی‌کنه.
‫می‌تونه کاری کنه باور کنی ‫احساس داره، ولی واقعا نداره.
‫پس نباید بابت ناراحت کردنش ‫حس بدی داشته باشی.
‫فکر کنم اساسا ناراحت‌نشدنیه.
‫یه جور عجیبی فکر می‌کرد خنده‌داره.
‫داشت بهش می‌خندید.
‫راستی سلام رسوند.
‫آره.
‫نمی‌دونم!
‫چیزی که توی چند روز گذشته اتفاق افتاد
‫این بود که عملا من رو دزدیدن.
‫یه مردی به اسم کمرون،
‫ما رو به یک
‫پایگاه عظیم برد.
‫یه پلیس اونجا بود...
‫خیلی بد کتک خورده بود.
‫فکر کنم...
‫از نظر فنی کارآگاه بودن.
‫ولی خب،
‫بیشتر خون مال اونا بود، پس...
‫چی؟!
‫یک محدوده‌ی حفاظتی درست کن
‫هر اطلاعاتی که می‌تونی رو جمع کن.
‫فرمانده برونی،
‫- فکر نکنم از این خوشت بیاد. ‫- خب؟
‫دوربین‌های سرعت این رو ثبت کردن.
‫کاسترمن با نیکسونه؟
‫رئیس، هیچ راهی نبود که بفهمیم.
‫باید می‌دونستم!
‫رئیس،
‫بیا اینجا!
‫پهپادها اطلاعات پرواز رو ضبط می‌کنن...
‫که شامل موقعیت جی‌پی‌اس
‫کنترل‌کننده‌ی پهپاد هم می‌شه.
‫ایناهاش.
‫آلفی برد
‫و آیریس نیکسون ‫کمتر از ۱۰ کیلومتر فاصله دارن.
‫یالا، بریم.
‫سریع برون.
‫قوانین رو بشکن.
‫بیدار شو، نیکو.
‫شنیدم چی بهش گفت.
‫«اون‌ها به درک!
‫بذار بسوزن!»
‫دروغ می‌گفته! این... کارش همینه!
‫این... روشش برای انجام کارهاست!
‫مهم نیست دروغ می‌گفت یا نه.
‫چون کمرون بک دروغ نمی‌گفت.
‫یعنی همین؟
‫آره، ما... فقط برگردیم خونه، ‫یه نودل فوری بخوریم؟
‫یادمون بره اصلاً چی اتفاق افتاد؟
‫چارلی سیب‌زمینی ‌بزرگ.
‫دانشمندهای کشته‌شده! پلیس فاسد! ‫کمرون بک لعنتی؟
‫هیچ‌کس چیزی رو فراموش نمی‌کنه.
‫چون تئو مرده...
‫و من مطمئن می‌شم ‫آدم‌های درست بابتش مجازات بشن.
‫- ولی باید درست انجامش بدیم. ‫- یعنی چی؟
‫با اینترپل تماس می‌گیریم.
‫باید مدرکی که تو لپ‌تاپته رو ارائه بدیم.
‫فیلمی از جوی بکستر ‫که درباره تئو شهادت می‌ده.
‫ربوده شدنش توسط کمرون بک.
‫این جور مدرک برامون محافظت دولتی میاره.
‫اینترپل همه‌چی رو خاک می‌کنه،
‫ما یه وظیفه‌ای داریم.
‫مردم باید بدونن!
‫می‌فهمن. به وقتش.
‫وقتی روند قانونی طی بشه.
‫و کی بهشون می‌گه؟
‫فهمیدم.
‫- همه‌اش برای کلیک‌هاست. ‫- کلیک‌ها به درک!
‫این قضیه جدیه!
‫و... و مهمه!
‫به خاطر همین می‌کشننت، آلفی.
‫در این حد مهمه؟
‫باید لپ‌تاپ رو به دست اینترپل برسونیم.
‫همین الان!
‫پس دستگاه نهایتاً یکی دو روز دیگه
‫عملیاتی می‌شه.
‫پس همه اون سکوت و فداکاری ‫برات هیچی نداشت
‫جز کلی عذاب و...
‫یه کم وقت.
‫البته می‌تونی چند ساعت ارزشمند ‫از وقتم رو صرفه‌جویی کنی.
‫کد فعال‌سازی رو بده، پروفسور لیند.
‫اون دختر کوچیک
‫داره وقتش تموم می‌شه.
‫دستگاه رو بیدار کن، جنسن.
‫کمکم کن کاری که ‫باید انجام بشه رو انجام داد.
‫فکر می‌کنی
‫بهت خدمت می‌کنه.
‫اولش این‌طور به نظر میاد.
‫با دادن چیزی که دنبالش بودی،
‫فریبت می‌ده...
‫تا اینکه روزی میاد بفهمی...
‫تو داری
‫به اون خدمت می‌کنی.
‫من دارم سعی می‌کنم...
‫ازمون محافظت کنم.
‫نه.
‫نه. نه. نه.
‫نه. نه!
‫آماده. سه، دو، یک.
‫یه چرخه دیگه می‌ریم. ‫سه، دو، یک.
‫پس حالا می‌دونی مُردن چه حسی داره.
‫چی دیدی؟
‫هیچی.
‫واقعاً؟
‫هیچ ارتباطی با مرده‌ها؟
‫هیچ زن و بچه‌ای که به اون دنیا صدات کنن؟
‫خوبه.
‫چون فقط یه بار نمی‌کشمت، جنسن.
‫بارها و بارها می‌کشمت.
‫هر روز می‌کشمت.
‫هی مدام می‌کشمت
‫و می‌کشمت و می‌کشمت
‫تا وقتی جلوی پام بیفتی
‫و التماس کنی بذارم مُرده بمونی.
‫آلفا شش، اجازه فرود روی بلو آلفا داری.
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم.
‫یعنی
‫همه‌چیز مرتبه؟
‫- فکر کنم نه. ‫- چون خوب به نظر نمیاد.
‫اوه، مسخره‌بازی درنیار.
‫این مزخرف‌بازی‌ها چیه؟
‫اوه، دستگاه مال ماست، کمرون،
‫پس اولویت من باید امنیتش باشه، نه؟
‫آره. هیچ‌کس جایی نمی‌ره ‫تا مطمئن بشیم همه‌چیز
‫همون‌طور که باید باشه. ‫اجازه می‌دی؟
‫اوهوم.
‫می‌دونی چه دردسری برامون درست کردی؟
‫مردک احمق متظاهر؟
‫راستش، می‌دونی چیه؟
‫- ولش کنین! ‫- جوی! عقب بمون.
‫ولش کنین!
‫ولش کنین.
‫جوی!
‫عذر می‌خوام!
‫فقط بس کن!
‫دیگه بس کن!
‫خب، بریم داخل، باشه؟
‫بندازینشون توی اتاق دیوونه‌ها.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫چقدر دیگه مونده پیداشون کنیم؟
‫زیاد نمونده.
‫یک کیلومتر.
‫چقدر دیگه مونده؟
‫نزدیکه.
‫- لعنت. ‫- چیه؟
‫چیه؟
‫می‌شنوی؟
‫لعنت،
‫آلفی این رو بگیر.
‫پاشو، پاشو، پاشو، پاشو!
‫باید آتش‌بس کنیم. ‫برونی پیدامون کرده.
‫- آره. آتش‌بس. خوبه. ‫- زود باشین.
‫ثابت بمون.
‫هی. هی. بس کنین، لطفا!
‫هی! دیگه بس کنین!
‫دیدمشون!
‫لپ‌تاپ.
‫زود باش!
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫دنبالشون برو!
‫چطور پیدامون کردن؟
‫آلفی، فرار کن!
‫فکر می‌کنی چی سرش اومده؟
‫جنسن؟
‫نمی‌دونم.
‫احتمالاً خوبه، کم و بیش.
‫ما چی؟ من و تو؟
‫اوه، مشکلی واسمون پیش نمیاد.
‫نترس.
‫یک روزی...
‫دور و برت رو نگاه می‌کنی و می‌بینی ‫دوباره داری زندگی قبلیت رو می‌کنی.
‫و همه اینا می‌شه چیزی که
‫درباره‌ش حرف نمی‌زنی،
‫حتی واقعاً بهش فکر هم نمی‌کنی.
‫چون نه حرفش رو می‌زنی، ‫نه بهش فکر می‌کنی،
‫هی کمتر و کمتر واقعی می‌شه.
‫تا وقتی که هم‌سن من بشی...
‫اون‌وقت می‌شه یه چیزی ‫که نصفه‌نیمه یادت میاد
‫و توی کابوس‌ها پیداش می‌شه.
‫نمی‌تونم تصور کنم هم‌سن تو باشم.
‫منم همین‌طور.
‫- درد داره؟ ‫- اوه، خدایا، آره.
‫از وقتی نه سالم بود دعوا نکرده بودم.
‫همه‌اش تقصیر اونه.
‫آیریس.
‫خب، تا حدی.
‫راستش فکر کنم فقط داشت ‫کاری رو می‌کرد که فکر می‌کرد بهترینه.
‫به روش عجیب خودش.
‫نمی‌فهمم
‫چرا این‌قدر ازش می‌ترسه.
‫چارلی.
‫می‌ترسه که جهان شاید زیباتر از چیزی باشه
‫که بتونه تحمل کنه.
‫کی از همچین چیزی می‌ترسه؟
‫فکر کنم همه.
‫وایستا، وگرنه شلیک می‌کنم!
‫بچه‌ها. بچه‌ها. ‫باید کنار هم بمونیم.
‫نیکو، خواهش می‌کنم.
‫باید اینجا باشن.
‫خوبه.
‫بیاین مجبورشون کنیم بیان بیرون.
‫نمی‌تونم یه پلیس بکشم.
‫نمی‌تونم.
‫باشه ویتو،
‫تو پیش ماشین‌ها بمون.
‫کلودیا، دانیلا.
‫اونجا رو چک کنین.
‫وارد شدیم. برین!
‫باشه، بیاین.
‫- نزدیک بمون. ‫- آماده‌ام.
‫سرت رو بدزد!
‫برین! مخفی بشین.
‫رانی، از پله‌ها برو. یالا!
‫اینجا نیستن.
‫از دست اون زنیکه!
‫نیکو رو ول کنین.
‫برین سراغ آیریس.
‫زنده می‌خوایمش.
‫دو خط آنتن دارم.
‫باید به پلیس زنگ بزنیم.
‫اون‌ها خودشون پلیسن.
‫پس چی کار کنیم؟
‫آیریس، باید یه کاری باشه بتونیم بکنیم.
‫اوه، لعنت.
‫من پلیسم.
‫دارم می‌رم.
‫بذار برم.
‫متاسفم.
‫- اون چیزها رو جدی گفتی؟ ‫- کدوم چیزها؟
‫همون چیزهایی که
‫نیکو شنید توی پارک آبی گفتی.
‫نمی‌دونم. شاید.
‫یعنی اصلاً «جدی گفتن» یعنی چی؟
‫فکر نمی‌کنم واقعاً منظورت اون بود.
‫فکر کنم عصبانی بودی. آره.
‫آره. همه‌مون وقتی عصبانی باشیم ‫یه چیزایی می‌گیم.
‫خیلی متأسفم، آلفی. ‫نباید می‌کشیدمت توی این ماجرا.
‫باید تنها انجامش می‌دادم.
‫تنهایی نمی‌تونستی.
‫خب، معلوم شد که اصلاً نمی‌تونستم.
‫پس همین؟ اونا قسر در می‌رن.
‫سرپوش می‌ذارن، ‫ما رو میندازن توی یه گودال؟
‫فکر نکنم خودشون رو برای ‫یه گودال به زحمت بندازن.
‫خالیه.
‫برو، برو، برو!
‫حداقل درباره تو درست فکر می‌کردم.
‫تو صد درصد واقعی بودی.
‫هنوزم هستم. ‫حداقل تا چند دقیقه دیگه.
‫آیریس اینجا بود!
‫لعنت!
‫دو خط آنتن!
‫و واقعاً اینجایی!
‫دو خط آنتن و من اینجام چی؟
‫دو خط آنتن و تو زنده اینجایی
‫با ۸۰ هزار دنبال‌کننده!
‫- می‌تونیم پخش زنده بریم. ‫- وای.
‫همین کار رو بکنیم.
‫باشه.
‫این برنامه «دو ثانیه تا نیمه‌شب» ـه
‫و من آلفی بردم.
‫اینجا با آیریس نیکسون هستم.
‫و به کمکتون احتیاج داریم.
‫- لعنت. آنتن پرید. ‫- لعنت، زود باش.
‫آره.
‫خیلی‌خب، من و آیریس...
‫خب، دقیقاً نمی‌دونیم کجاییم، ‫ولی توسط پلیس‌های فاسدی
‫که می‌خوان ما رو بکشن
‫تا حقیقت بیرون نیاد، ‫دنبالمون افتادن.
‫اونا برای یه مردی به اسم
‫کمرون کار می‌کنن...
‫دنی، همونجا نگه‌شون دار.
‫من می‌رم تو.
‫آشغال وامونده.
‫پاشو! ببینم چی تو چنته داری.
‫حسابت رو می‌رسم!
‫نکشینش!
‫زانو بزن! زانو بزن لعنتی!
‫صبر کن. صبر کن!
‫اگه هر کدوم از ما بودیم،
‫برونی همین حرف رو می‌زد.
‫ما به خاطر پول وارد این قضیه شدیم...
‫و پول هنوز همینجا منتظر ماست.
‫پس باید یه تصمیمی بگیریم.
‫یعنی باید رای بگیریم.
‫کی می‌خواد پول رو بگیره؟
‫باشه پس.
‫توی لپ‌تاپ به اندازه کافی مدرک هست...
‫که برات محافظت رسمی جور کنه.
‫ولی فعلاً مخفی بمون.
‫تا کِی؟
‫تا وقتی تمومش کنم.
‫سلام، کمرون.
‫این برنامه «دو ثانیه تا نیمه‌شب» ـه
‫و من تو راهم.
‫به مختصاتش رسیدیم.
‫«ترجمه از خشایار»