‫«ترجمه از محمد سید»
‫آنچه گذشت...
‫زاییدۀ ذهن مَردی به اسم «بروگل» بوده.
‫اگه بتونیم ائتلاف تشکیل بدیم،
‫بابل جدید هیچ شانسی در برابرمون نداره.
‫هنوز منتظریم بروگل جواب بده.
‫ما متان داریم، شما ندارید!
‫از جون کی گذشتی؟
‫این شهر برات یه‌جور جذابیت خاص داره؟
‫من طرف توئم، مگی.
‫از این به بعد، کارها رو با هم پیش می‌بریم.
‫ببینید، برق برابر است با قدرت!
‫معادله‌ش به همین سادگیه.
‫نمی‌تونم از فکرت در بیام.
‫صرفاً کلیسا نبود، کل محله بود.
‫تالار موسیقی «شهر رادیو».
‫حس می‌کنم در زمان به عقب سفر کردم.
‫انگار از یه کابوس طولانی بیدار شدم.
‫چقدر باحال می‌شه که دوباره برق رو وصل کنیم،
‫یا دوباره شهربازی «فان‌سیتی» رو ببینیم.
‫پس واقعاً گرسنه‌ـته. ‫خوبه.
‫روز خیلی بزرگی در پیش داریم.
‫با عقل جور در نمیاد.
‫یه ناوگان رو بدون کمک اون، قلع‌وقمع کردیم.
‫بروگل‌ـه که باید خودشو بچسبونه به ما.
‫تنها چیزی که مهمه اینه که ‫مایل به گفت‌وگوئه، مگه نه؟
‫می‌خواد درمورد شرایط صحبت کنیم.
‫یه آدم آب‌زیرکاهیه که نگو، ‫دنبال سود و منفعت خودشه.
‫نمی‌‌دونم چرا باید به یک کلمه از حرفاش اعتماد کنیم.
‫نباید اعتماد کنیم.
‫هنوز فقط توی یه نبرد پیروز شدیم، ‫نه توی جنگ.
‫بابل جدید برمی‌گرده
‫و از اشتباهات‌شون درس می‌گیرن.
‫ارتش لازم داریم ‫که یعنی به بروگل و افرادش نیاز داریم.
‫پس لازمه همین‌جوری رفتار خوب نشون بدیم
‫و یه قدم ازش جلوتر بمونیم.
‫این یکی رو بسپرید به من. ‫می‌شه گفت استعداد شناسایی نقطه‌ضعف...
‫و سوءاستفاده ازش رو دارم.
‫چیزی رو توی ماشین جا نذاری.
‫تو به همین راحتی‌ها از چیزی غافل‌گیر نمی‌شی.
‫نمی‌تونم اینو درمورد اونم تعمیم بدم.
‫بی‌دلیل نبود که بهت نیاز داشتیم.
‫اون خیلی احساسی عمل می‌کنه. ‫دمدمی مزاج‌ـه.
‫امروز اوضاع باید دوستانه بمونه.
‫حواست باشه یه موقع گند نزنه.
‫به روی چشم، رئیس.
‫فکر می‌کنم خانواده‌ات...
‫تا الآن در حال عبور از رشته‌کوه «آپالاش» باشن.
‫گذرگاه خیلی پُر خطریه.
‫خب، براشون دعا می‌کنم.
‫حالا برنامه چیه؟ ‫باید بریم زنگ درشون رو بزنیم؟
‫و وقتی هرشل رو پس گرفتم،
‫کروات نیگان رو برد.
‫گمون نکنم برای خوش و بِش رفته باشن.
‫یعنی تبادلش کردی؟
‫مگه با همدیگه همکاری نمی‌کردین؟
‫مگه نیگان کمکت نمی‌کرد؟
‫بابای هرشل رو کُشته.
‫منم باید پسرم رو برمی‌گردوندم.
‫منم جای تو بودم همین کار رو می‌کردم.
‫اون‌وقت تو دیروز توی پارک ‫با بوراتزی‌ها دیدی‌اش؟
‫داشت از یکی از نیزه‌های اونا استفاده می‌کرد.
‫حرفی هم زد؟
‫نه.
‫نیگان این مدت با بوراتزی‌ها بوده، ‫لابد خبر داره...
‫که متان رو کجا نگهداری می‌کنن.
‫اون تنها سرنخ‌مونه.
‫باید پیداش کنیم و بفهمیم چیا می‌دونه.
‫اینا رو چطور می‌خوای به ناروائز توضیح بدی؟
‫آخه اونا فکر می‌کنن تو نیگان رو کُشتی.
‫یه فکری براش می‌کنم.
‫به کس دیگه‌ای هم گفتی؟ به جینی؟
‫فکر نمی‌کردم ایدۀ خوبی باشه.
‫یه چیزی توی کیفش پیدا کردم. ‫یه تفنگ!
‫تفنگ؟
‫فکر کنم از یکی از افسرها برداشته.
‫و حس کردم دلش نمی‌خواد کسی بفهمه.
‫یعنی انگار نگه‌ش داشته برای یه نفر.
‫این قضیه فعلاً بین خودمون بمونه.
‫امیدوارم ترافیک اون‌قدرها هم سنگین نبوده باشه.
‫خوش اومدین. ‫خوش اومدین.
‫اون چیزی که توی پارک دنبالش می‌گشتید رو...
‫پیدا کردین؟
‫آممم... نه.
‫ولی پارک معمولاً چیزی رو زنده نمی‌ذاره ‫که بشه پیداش کرد.
‫و خلاصه، مسائل مهمتری پیش اومد.
‫از تغییراتی که توی اینجا دادی خوشم میاد.
‫تر و تمیزتر شده...
‫نسبت به اون زمان که کریستوس و آدماش ‫اینجا رو خونۀ خودشون می‌دونستن.
‫از نظر اون، بوم‌های نقاشی حکم هیزم رو داشتن ‫و مجسمه‌ها مناسب برای پرتاب‌کردن بودن.
‫وقتی شنیدم توی یکی از بازی‌های کوچولوتون
‫اینجا رو به تو باخته، جا خوردم.
‫یا شرط بزرگ ببند، یا بی‌خانمان شو.
‫اینجا کلی آینه داری، خوش‌تیپ.
‫برای بازتاب‌دادنِ نور طبیعی‌ایه که وارد موزه می‌شه.
‫مسلماً اگه برق داشتیم خیلی بهتر بود.
‫یا مشعل‌های متانی.
‫حالا که حرفش شد... ‫این از همون نوشیدنی‌های معروفه؟
‫یه هدیۀ ناقابل برای ادای احترام ما به شماست.
‫مواظب باش. انتظار ندارم اینو بدونی
‫ولی به‌شدت اشتعال‌زاست. ‫فقط یه کبریت لازم داره.
‫خب پس خوبه که...
‫هیچ‌کدوم‌مون امروز دنبال بازی‌کردن با آتیش نیستیم. ‫(کنایه از بازی‌کردن با دُم شیر)
‫حالا جداً، ممنون، ممنون.
‫با این همه متان، مطمئنم که احتمالاً می‌تونیم...
‫برق یه توستر رو تأمین کنیم.
‫شوخی کردم.
‫می‌خواید کُت‌هاتون رو در بیارید؟ ‫کُت‌ها، کُت‌ها، کُت‌ها.
‫شما کی باشید؟ ‫به جا نمیارم.
‫آقای پیرس یه مهاجر جدیده. ‫مورخ‌ـه.
‫با خودم آوردمش ‫تا تمام لحظات تاریخی‌ای که داریم می‌سازیم رو ثبت کنه.
‫خوشحال می‌شم وقتی تموم شد، کتابش رو بخونم.
‫بیشتر برای نسل‌های آینده‌ست.
‫عه، یه حکایت الهام‌بخش‌ـه. ‫مثل نبرد ترموپیل.
‫خیلی عذر می‌خوام که مجبورتون کردم این همه راه رو بیاید.
‫این چه حرفیه؟
‫حداقل کاری بود که می‌تونستم ‫برای چنین هدیۀ سخاوتمندانه‌ای بکنم.
‫مطمئن بودم از اثر «گویا» خوشت میاد.
‫ولی قبل از اینکه ادامه بدیم
‫و وارد بحث‌های مهم و اصلی بشیم، ‫دوست دارم اینجا رو نشونت بدم.
‫بیفت جلو.
‫چشم عزیزم.
‫می‌دونی، نتونستم تصمیمم رو بگیرم...
‫سگی که جوجه‌ها رو می‌خوره...
‫چرا حس می‌کنم داریم با مسئول موزه ‫می‌ریم بازدید موزه؟
‫یکی دو روزه برمی‌گردیم.
‫تنها دلیلی که ازت می‌خوام بمونی
‫اینه که حواست به اوضاع باشه.
‫نظرم اینه که الکی شلوغش نکنیم. ‫من و مگی و هرشل بریم،
‫چون ماها بوراتزی‌ها رو بیشتر می‌شناسیم.
‫از کنار حصرشون رد می‌شیم، ‫اطلاعات جمع می‌کنیم،
‫اگه شانس بیاریم
‫می‌فهمیم متان‌هاشون رو کجا نگه می‌دارن.
‫دیگه حصر و محاصره‌ای در کار نیست.
‫امروز صبح رفتن سمت موزۀ هنری قدیمی
‫که اون‌طرف پارکه.
‫که یعنی وقتشه شما هم برید.
‫طبق قول و قراری که داشتیم.
‫اگه یه روز بهمون وقت بدین،
‫تا بقیه آمادۀ رفتن می‌شن ‫می‌رم موزه رو می‌گردم.
‫وقتی برگشتم، حرکت می‌کنیم.
‫چشم قربان.
‫خیلی‌خب، همه‌چی آماده‌ست.
‫بهتره زودتر راه بیفتیم.
‫خورشید منتظرمون نمی‌مونه.
‫شب کریسمس، سال ۱۷۷۱،
‫ژنرال نقشه داره که ‫یه حملۀ غافل‌گیرکننده به ترنتون داشته باشه،
‫احتمال موفقیتش کمه،
‫ولی امیدواره که شگفتی‌ساز بشه و ‫ورق رو برگردونه
‫امیدواره دو سوم نیروهای انگلیسی رو اسیر کنه
‫و نتیجۀ جنگ رو به‌کل عوض کنه.
‫و خب، «واشینگتن» از ایالت «دلاور» رد می‌شه.
‫این اثر موردعلاقۀ من توی کل موزه‌ست.
‫آخه یه اتحاد کوچیک از مهاجرهای متحدشده
‫رفتن یه جزیرۀ قدرتمند رو تسخیر کردن؟
‫یا بهتره بگم...
‫یه جزیرۀ کوچیک، اتحاد مهاجرین متحدشده رو شکست داده؟
‫فکرش رو بکن، ‫اینو توی حراجی «ساتبیز»، ۱۵.۳ میلیون فروختن.
‫باورت می‌شه؟
‫البته پول که دیگه برای ما ارزشی نداره.
‫نیگان، کنجکاوم بدونم نظرت چیه.
‫باحاله خب. ‫ولی من هیچ‌وقت خیلی طرفدار نقاشی نبودم.
‫بیشتر از اون آدمایی‌ام که ‫پوستر فیلم‌ها رو می‌زنن به دیوارشون.
‫حالا که صحبت از شگفتی‌سازی شد؛
‫تو خودت هم همه رو انگشت‌به‌دهان گذاشتی.
‫زره‌ها، سلاح‌ها، تجهیزات.
‫حتی خود موزه!
‫همه‌شون رو توی یه شرط‌بندی بزرگ ‫توی میدان مبارزه برنده شدی، نه؟
‫تو چیز هستی... بهش چی می‌گن؟ آممم...
‫ستارۀ نوظهور.
‫به گمونم بخت بهم رو کرده.
‫نه، بخت نه‌تنها بهت رو کرده ‫بغلت هم کرده!
‫یه بغل محکم!
‫قهرمانت تا حالا توی چندتا مبارزۀ پشت‌سر‌هم برنده شده؟
‫- تا حالا نشمُردم. ‫- ۲۶تا.
‫- عجب! ‫- تا جایی که اطلاع دارم.
‫عجب!
‫حالا من اگه کسی بودم که بخت بهم پشت کرده بود...
‫مثل کریستوس،
‫برام سؤال می‌شد که قهرمانت چطور می‌تونه
‫دائماً پیروز بشه.
‫فکر نکنم خیلی معمای سختی باشه، مگه نه؟
‫گُنده‌ترین مبارز، برنده می‌شه.
‫و حتی از روی صندلی‌هایی که دیدِ خوبی نداشتن، ‫اون شب دیدم که رفیق...
‫تو گُنده‌ترین مبارز رو داری.
‫یارو در حد فرانکنشتاین بود.
‫آره واقعاً.
‫خب پس، همه‌تون قراره خوشحال شید ‫چون امروز...
‫از صندلی ردیف اول...
‫یه مسابقۀ تدارکاتی می‌بینید. ‫یه بازی دوستانه و هیجانی.
‫فارغ از اینا، من گرسنه‌ـمه. ‫شما هم گرسنه‌تونه؟ ناهار بزنیم؟
‫بفرمائید لطفاً. ‫دنبالم بیاید.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫موزه باید پنج‌تا بلوک اون‌طرف باشه.
‫چطور همیشه می‌دونی کجایی؟
‫بزرگ‌شدۀ اینجاست.
‫بچه که بودیم، ‫من و داداشم کلاس‌مون رو می‌پیچوندیم.
‫با مترو می‌اومدیم و ‫کل روز رو توی پارک می‌گذروندیم.
‫مسئولین مدرسه‌مون سخت می‌گرفتن ‫برای همین مجبور بودیم یواشکی بزنیم بیرون.
‫حسابش از دستم در رفته ‫که «جوئل» چند بار سامانۀ اعلام حریق رو به صدا در آورد.
‫سامانۀ اعلام حریق چیه؟
‫چیه؟
‫یه زنگوله‌ست. و خب...
‫- می‌کِشی‌اش. ‫- می‌کِشی‌اش.
‫خیلی‌خب، یه سؤال.
‫بیشترین خوراکی‌ای که دل‌تون براش تنگ شده چیه؟
‫برای من که شکی توش نیست: ‫ساندویچ صبحونه.
‫از اونایی که توی کافه‌های کوچیک می‌فروختن.
‫دونات مربایی.
‫شایدم شکلات «کیت کت».
‫♪ ولم کن، ولم کن، به‌جاش یه تیکه... ♪
‫- ♪ از اون شکلات کیت کت برام بکَن ♪ ‫- ♪ از اون شکلات کیت کت برام بکَن ♪
‫اون اوایل که دنیا به هم ریخته بود ‫شانسی یه وقتایی شکلات پیدا می‌شد.
‫آخرین باری که شکلات دیدم، ‫سه سال بعد از به هم ریختنِ دنیا بود.
‫تولدم بود...
‫و اون غافل‌گیرم کرد. ‫(شوهرش «گلن» رو می‌گه)
‫نمی‌فهمم دنیای قدیمی چه مزیتی داشته.
‫این‌طور که به‌نظر میاد
‫همه افتاده بودن به جون همدیگه.
‫همدیگه رو سرِ منابع می‌کُشتن.
‫می‌دونید؟ برای قدرت.
‫فقط که این چیزها نبود.
‫راست می‌گم دیگه.
‫هر چی مردم بیشتر سعی می‌کنن برگردن به اون زمان
‫درگیری‌ها و کشتارها بیشتر می‌شه.
‫کجا می‌ری؟
‫هرشل.
‫یه‌سری تمشک دیدم.
‫خیلی‌خب، فقط مراقب باش.
‫می‌دونم.
‫جالبه که حتی وقتی شرطی نبستید
‫بازم می‌ذاری قهرمانت مبارزه کنه.
‫«قهرمان» ‫«قهـ... رمان».
‫قهرمان!
‫ببخشید، نمی‌خواستم ادات رو در بیارم.
‫فقط اینکه لهجه‌ات واقعاً معرکه‌ست.
‫- صربستانی‌ـه؟ ‫- کرواتی‌ـه.
‫لهجۀ فوق‌العاده‌ایه.
‫«جالبه».
‫گرسنه‌ات نیست؟
‫نه.
‫می‌خوام برای غذای دوم جا داشته باشم.
‫شنیدم راکونِ فلفلی تو راهه.
‫همینه!
‫می‌دونستم قبلاً یه جایی دیدم‌تون!
‫ببین، من داشتم یه‌سری تحقیقات روی دنیای قبلی می‌کردم
‫و توی یکی از روزنامه‌های نیویورک،
‫همه‌ش به نقدهای تئاترها و نمایش‌های موزیکال برمی‌خوردم.
‫با زبون خیلی تند و تلخی بودن.
‫کنار هر نقد، یه عکس بود، عکس ایشون بود.
‫یه زمان منتقد بزرگی بودن.
‫در این حد که می‌تونستن ‫توی آیندۀ شغلی یه نفر، سرنوشت‌ساز باشن.
‫تا ده‌ها سال، فرهنگ رو دیکته می‌کردن.
‫عملاً شهر رو می‌گردوندن. ‫تا اینکه...
‫وای خدا، اون اتفاق افتاد، توی...
‫اسمش چی بود؟ ‫تئاتر پادشاه فلان؟
‫کدوم اتفاق؟
‫آممم...
‫یه نویسنده بوده که یه نمایش‌نامه نوشته
‫به اسم «ملکه کوچولو». ‫یه طنز هجوآمیزِ کاملاً آشکار بوده.
‫خب، با این اوصاف ‫حتماً خیلی گل کرده بوده.
‫در واقع درست حدس زدی.
‫و وسط یکی از نمایش‌ها...
‫مشاجره‌ای پیش اومده بین نویسنده و...
‫و...؟
‫خب، ایشون...
‫گازش گرفتم.
‫آقای پیرس،
‫اون نقاشی‌ای که نشونم دادی چی بود؟
‫همونی که پل هواییِ شکسته داشت.
‫آممم... چیزه...
‫مسحورکننده‌ست.
‫و... گفتی کی کشیده‌ش؟
‫همون پسره که در مسیرتون، ‫با خودتون همراه‌ش کردین.
‫هرشل، البته اگه اشتباه نکنم.
‫عه، نگران نباش.
‫از همون‌موقع که پسره علامت دود فرستاد
‫می‌دونستم قصد همکاری داره.
‫هویج‌ها رو بده بیاد، ‫(در حال تمسخر لهجه)
‫هویج لطفاً.
‫هویج بدین تا من بیشتر لذت ببرم.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫نظرت چیه؟
‫بوراتزی‌ها مراقب ماشین‌ها هستن، نه موزه.
‫متانی اونجا نیست. باید یه جای دیگه باشه.
‫پس صبر می‌کنیم تا نیگان بیاد.
‫مادر و پدر بودن...
‫ترسناک‌ترین کار دنیاست.
‫مخصوصاً وقتی تنها باشی.
‫من شب و روز فقط و فقط...
‫به حفظ امنیت دخترهام فکر می‌کنم.
‫اینکه کاری کنم هیچ‌وقت مجبور نشن ‫سختی‌هایی رو تحمل کنن که ما تحمل کردیم.
‫می‌دونم من از بیرون...
‫به‌نظر آدم پوست‌کلفتی میام.
‫ولی در اعماق وجود...
‫لحظه‌به‌لحظه وحشت‌زده‌ام.
‫وقتی از منهتن برگشتم،
‫می‌خواستم خانواده‌ام رو بردارم و برم.
‫ولی کجا می‌رفتیم؟
‫عجیبه که دارم انقدر زحمت می‌کشم تا...
‫دنیایی رو برگردونم ‫که دخترهام هیچ شناختی ازش ندارن.
‫اصلاً خودشون همچین چیزی می‌خوان؟
‫به گمونم باید این سؤال رو از خودمون بپرسیم:
‫چقدر از این کارها رو برای اونا می‌کنیم، ‫چقدرش رو برای خودمون؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫برای بابل جدید نیست، ‫از این بابت شکی ندارم.
‫اومدم مَردی رو بکُشم که بابام رو کُشته.
‫می‌دونی، من نزدیک شهر «جکسون‌ویل» بزرگ شدم.
‫کنار خانواده‌ام.
‫بعدش یهویی تنهای تنها شدم.
‫تا سال‌ها!
‫وقتی اومدم توی بابل جدید...
‫جوری بهم نگاه می‌کردن که انگار حیوون‌ام.
‫ولی یه نفر بود که حاضر نشد ازم قطع امید کنه.
‫طولی نکشید که خانم «برد»، فرماندار شد.
‫همین تفنگه رو هم اون بهم داد.
‫گفت باهاش باید نظم و عدالت رو برقرار کنم.
‫بهم یاد داد که هیچ جامعه‌ای ‫بدون قانون نمی‌تونه شکوفا بشه.
‫که هیچ جُرمی...
‫هیچ قتلی...
‫نمی‌تونه بدون مجازات بمونه.
‫اون مَردی که بابات رو کُشته
‫هنوز اینجاست؟ توی جزیره؟
‫اسمش نیگان‌ـه؟
‫ممنون. خیلی ممنون.
‫اگه اجازه بدید می‌خوام بگم که ‫اون قدیم‌ندیم‌ها...
‫من از قدرت و نفوذ بالایی برخوردار بودم.
‫بعضی از آدما دوستم داشتن ‫ولی خیلی‌های دیگه ازم متنفر بودن.
‫برای همین یه بادیگارد گرفتم ‫که امنیتم رو تأمین کنه.
‫اسمش «تونی» بود.
‫حتی بعد از اینکه جهان به گند کشیده شد،
‫وفادار موند، از پیشم نرفت.
‫بهم معنیِ واقعیِ خدمت رو یاد داد.
‫که وقتی می‌گم در خدمت‌تون هستم، ‫منظورم همینه.
‫به افتخار اتحاد نوپامون.
‫آره!
‫هیچ‌کدوم از مردم خارج از این جزیره ‫جرئت ندارن پاشون رو بذارن اینجا.
‫هیچ‌کدوم از مأمورین قانون جرئت ندارن ‫برای عبور غیرمجاز عابر پیاده از خیابون...
‫یا آشغال‌ریختن توی پارک، جریمه‌مون کنن.
‫چون امروز نه‌تنها تعدادمون بیشتر شده، ‫شور و انگیزه‌مون هم بیشتر شده.
‫و در همین راستا...
‫مایلم یه تبصرۀ خیلی کوچیک و ناچیز اضافه کنم
‫که اعتقاد دارم اتحادمون رو تقویت می‌کنه.
‫بیاید یه تشکیلات ثانویه برای تولید متان
‫همین‌جا توی موزه، بسازیم.
‫خروجی‌مون دو برابر می‌شه.
‫تنها چیزی که لازمه ‫اینه که تخصص علمی‌اش رو...
‫بهمون یاد بدید و در اختیارمون بذارید.
‫نظرت چیه؟
‫به هیچ وجه!
‫بد نیست بهت یادآوری کنم...
‫که در جایگاهی نیستی که چیزی بخوای.
‫ما بودیم که بابلی‌ها رو توی آب شکست دادیم.
‫تمام برگ‌های برنده دست ماست.
‫وایستا، وایستا، اینا صرفاً نظر شخصی‌ـته.
‫داره تقلب می‌کنه.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. موردی نداره.
‫قبلاً هم پرسیدم:
‫چطوریه که قهرمان بروگل هیچ‌وقت شکست نمی‌خوره؟
‫توی شرط‌بندی‌ها غنیمت‌های بی‌پایانی رو براش می‌بره.
‫چطوریه که اون و رفقاش پولدارتر می‌شن
‫درحالی‌که بقیه... بقیه توی فقر دست و پا می‌زنن؟
‫عکس‌العمل قهرمانت خیلی سریعه. نه؟
‫شاید بشه گفت بیش‌ازحد سریع!
‫احیاناً چیزی بهش تزریق نکردی؟
‫- از چی حرف می‌زنی؟ ‫- متیل‌فنیدات؟
‫اصلاً همچین چیزی ممکنه؟
‫دکستروآمفتامین؟ ‫آخه نیگان راست می‌گفت؛
‫اون واقعاً هیولای فرانکنشتاین‌ـه.
‫حرف‌هات انقدر مضحکه که ‫اصلاً نمی‌تونم جوابت رو بدم.
‫- آثار مواد شیمیایی... ‫- ادامه بده. «جالبه».
‫به‌راحتی می‌تونه با استفاده از «فن‌پروپورکس» شناسایی بشه
‫که با کمال میل حاضرم به کار ببرمش.
‫اگه کریستوس و بقیه‌شون ‫از این قضیه خبردار بشن
‫حتی نمی‌تونم تصور کنم ‫که چه واکنشی نشون می‌دن.
‫ولی فکر نمی‌کنم...
‫لزومی داشته باشه که همچین اتفاقی بیفته.
‫چون همۀ کسایی که اینجا هستن ‫با هم دوست‌ان.
‫می‌دونی...
‫داره دیروقت می‌شه.
‫کُت‌هاتون رو براتون میاریم.
‫می‌دونی چیه؟ بهت برخورده.
‫کاملاً هم قابل درکه.
‫اگه به من اتهام می‌زدن ‫که برای یه واکر دوپینگ کردم تا تقلب کنم،
‫منم کُفری می‌شدم
‫ولی مسئله اینه که بازم هر دو طرف، خواسته‌هایی دارن.
‫خب؟ پس، به روش تو پیش می‌ریم.
‫حله؟ اگه فرانکنشتاین برنده شد، ‫تو به متانی که می‌خوای می‌رسی.
‫ولی ما یه نفر رو انتخاب می‌کنیم ‫و اگه اون برنده شد...
‫به ائتلاف‌مون ملحق می‌شی، بدون هیچ تبصره‌ای.
‫قبوله.
‫ببین، داشتم به یه چیزی فکر می‌کردم.
‫چیز... چیزه رو یادته؟
‫خاطرۀ اون‌موقع که توی جاده بودیم
‫و یه کرم شب‌تاب پیدا کردی؟
‫واقعاً یادته؟
‫آره.
‫تو هم همون‌طور یادته که من تعریف می‌کنمش؟
‫همون‌جوریه که گفتی،
‫توی جاده بودیم.
‫گفتی پنج شش سالَم بود ‫ولی فکر کنم بزرگتر بودم.
‫صبح اون روز بهم گفته بودی ‫برم هیزم جمع کنم.
‫وقتی برگشتم، صدای...
‫صدای گریه‌ات رو می‌شنیدم. ‫تنهایی اشک می‌ریختی.
‫اون زمان مدام خیلی ناراحت بودی.
‫و هنوز نمی‌دونستی من برگشتم
‫برای همین، الکی یه‌کم طولش دادم.
‫ولی اون شب دلم می‌خواست یه کاری کنم تا...
‫نمی‌دونم والا، مثلاً شادت کنم.
‫یهویی یه کرم شب‌تاب رو از دور دیدم
‫و همین‌جوری...
‫ببخشید.
‫خبر نداشتم.
‫آهای!
‫چی شده؟
‫کی اون پایین‌ـه؟
‫نیگان.
‫دارن برمی‌گردن توی موزه.
‫پس باید یه راه ورود پیدا کنیم.
‫چطور گیرش بیاریم؟
‫من می‌تونم یه حواس‌پرتی‌ای چیزی درست کنم.
‫بعدش من می‌تونم تنهایی گیرش بیارم.
‫چطور؟
‫یه فکری دارم.
‫البته خیلی از ایده‌ام خوشم نمیاد.
‫مطمئنی انتخاب درستی کردی؟
‫دوست دارم همه انتظار داشته باشن شکست بخوره.
‫خیلی‌خب.
‫واقعاً هم انتظار می‌ره شکست بخوره.
‫کنترل متان، مهمتر از اونیه که ‫با یه بازی روش شرط ببندیم.
‫اونم جلوی همچین آدم حقه‌بازی!
‫خیلی‌خب، حالا قوانین رو می‌گم. ‫در هیچ لحظه‌ای تماس فیزیکی برقرار نمی‌کنید.
‫مبارزه اون‌قدر ادامه پیدا می‌کنه ‫تا یه نفر کُشته بشه.
‫دیگه چی؟ ‫زره!
‫هیچ محدودیتی توی نوع زره وجود نداره،
‫به‌شرط اینکه پشت سر باز باشه.
‫حالا که حرفش شد؛ ‫انتخاب کن.
‫می‌دونی، فکر نمی‌کنم لازم باشه.
‫گفتم که؛ ‫دوست دارم همه انتظار داشته باشن شکست بخوره.
‫خیلی‌خب.
‫بروگل!
‫چیه؟ چیه؟ چی شده؟
‫چی شده؟
‫وای خدا. ‫وای خدای بزرگ!
‫وای خدا! وای خدا!
‫چطور این اتفاق افتاد؟ چطور...
‫بیاید جلو! خاموشش کنید!
‫شمع‌ها رو جمع کنید! شمع‌ها رو بردارید!
‫خاموشش کنید، زود باشید! ‫هر چی آتیش هست خاموش کنید.
‫با بدن‌تون از تابلو محافظت کنید. ‫خرابش نکنید.
‫ناسلامتی ۲۰۰ سال قدمت داره!
‫پس معلوم شد ‫امروز با آتیش هم بازی می‌کنیم.
‫خیلی محکم نزنید، خیلی محکم نزنید، خیلی محکم نزنید.
‫با ملایمت. با ملایمت لمسش کنید.
‫اینکه از حریفی که انتظار شکستش می‌ره خوشت میاد
‫فرق داره با اینکه حماقت کنی!
‫گمون کنم فرقش رو بدونی.
‫خب، امیدوارم بدونم.
‫همینه. همین‌جوری خوبه.
‫چطور این اتفاق‌ها می‌افتن؟
‫خدا می‌دونه!
‫کجا می‌ری؟
‫دست به آب.
‫وقتی گوشت موش می‌خورم، ‫دل و روده‌ام به هم می‌ریزه.
‫مگی!
‫برگشتی؟
‫چرا؟
‫برای تو برنگشتم.
‫یه‌کم عجیبه که...
‫برگشته باشی کسی رو نجات بدی
‫که باعث شدی بیفته زندان.
‫البته اگه به این بشه گفت زندان.
‫این‌طور که من می‌بینم، برای خودت آزادی.
‫حال و اوضاعت خوب به‌نظر میاد.
‫آره.
‫خب موضوع چیه؟
‫کارت بانکی‌ات رو جا گذاشتی یا چی؟
‫اوه، گندش بزنن. ‫متوجه شدم.
‫بالأخره تو رو هم حقوق‌بگیرِ خودش کرد.
‫خب، اومدی سراغم که کمک بگیری؟
‫حس می‌کنم این چرخه برام آشناست، مگی.
‫صاف می‌رم سر اصل مطلب.
‫می‌دونم خیلی وقت نداریم.
‫باید متان رو بگیریم دست‌مون، ‫کل تشکیلاتش رو.
‫با قصد خِیرـه. ‫به کلی آدم کمک می‌کنه.
‫هر چی می‌دونی بهمون بگو، ‫کجا پالایش می‌شه،
‫- چطور می‌شه بهـ... ‫- منم از دیدنت خوشحالم.
‫می‌دونی چیه؟
‫می‌خوام با تو حرف بزنم.
‫تو و هرشل برید سر محل قرار، ‫منم میام پیش‌تون.
‫خداوکیلی معلوم هست چرا برگشتی؟
‫چه فکری پیش خودت کردی؟
‫فکر می‌کنی دلت می‌خواد اینجا باشم؟
‫پشیزی به متان اهمیت نمی‌دم.
‫هر چی زودتر کمک‌شون کنم، من و هرشل...
‫زودتر می‌تونیم برگردیم سراغ زندگی‌مون، ‫در آرامش و صفا!
‫اون‌وقت طبق معمول، کل ریسکش برای منه.
‫نمی‌خوام کاری بکنی، فقط آدرس بده.
‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫به خودم هم نمی‌تونم کمک کنم.
‫اگه بهت آمار بدم، حتی یه اطلاعات کوچیک،
‫جون عزیزانم به خطر می‌افته.
‫نمی...نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم.
‫کیا؟
‫آنی و جاشوا.
‫کلیسای جامع «سن پاتریک».
‫تقاطع خیابون پنجاه‌ویکم و خیابون پنجم.
‫مگی، یه موضوع دیگه هم هست.
‫درمورد هرشل‌ـه.
‫- این زنه یه‌جوری راضی‌اش کرده. هرشل داره کمکش می‌کنه. ‫- کی؟
‫کی راضی‌اش کرده؟
‫گوش کن چی می‌گم. ‫نمی‌شه بهش اعتماد کنی.
‫نه.
‫ببین، دارم می‌گم همین‌جوری بود که فهمیدن...
‫خودتم نمی‌فهمی چی می‌گی.
‫باید بری.
‫همین‌الآن! برو.
‫به‌به، چه سورپرایز قشنگی.
‫حالا که از حقِ پوشیدنِ زره، صرف نظر کردی
‫دیگه می‌تونیم مسابقه رو شروع کنیم.
‫عملاً از چیزی صرف نظر نکردم،
‫صرفاً چیزی توی تجهیزات‌تون نبود ‫که درخورِ مبارز من باشه.
‫آهای، روغن!
‫روغن؟
‫آها، فهمیدم. ‫جفت‌تون آب‌زیرکاه هستید و نمی‌شه راحت گرفتتون!
‫- ولش کن بره. ‫- باشه.
‫برو بریم.
‫فرانکنشتاین نمی‌تونه بگیرتش.
‫همینه، همینه. برو جلو، برو جلو.
‫هی، هی، هی، هی! ‫بیا اینجا.
‫یالا، بو کن، بو کن، بو کن، یالا، یالا.
‫بیا اینجا، کوتوله. ‫بیا!
‫آهای، آهای! ‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫قانون می‌گه تماس فیزیکی ممنوع‌ـه.
‫بیا، بیا، بیا.
‫عه، عه، عه، عه!
‫بیاید پسرها. بیاید پسرها.
‫- آهای! ‫- چی‌کار می‌کنی؟
‫چرا؟ چرا؟
‫تماس فیزیکی ممنوعه.
‫چی‌کار می‌کنی؟ ‫گیرش بنداز.
‫حقته! گیرش بنداز.
‫یالا! که این‌طور.
‫بگیرش، بگیرش، بگیرش.
‫یالا پسرها.
‫آهای، آهای، آهای! تماس برقرار نکنید.
‫حداقل خوب جنگید.
‫به‌به!
‫این خوراک کتاب‌های تاریخی بود، مگه نه؟
‫امیدوارم همه‌ش رو نوشته باشی، آقای پیرس.
‫حالا علی‌رغم اینکه مسابقه رو برنده شدیم،
‫فکر می‌کنم مهمتر از هر چیزی ‫اعتماد همدیگه رو کسب کردیم.
‫طبق قوانین بازی کردیم، ‫کم‌وبیش!
‫نمایش سرگرم‌کننده‌ای بود.
‫خب... در راستای کسب اعتماد بیشتر،
‫من حاضرم به ائتلاف ملحق بشم،
‫بدون هیچ شرط و شروطی.
‫خب، بزنید به افتخارش.
‫به افتخار شما.
‫و شما. ‫به افتخار جفت‌تون.
‫یالا، بزنید. بزنید!
‫به افتخار اتحادمون!
‫یالا!
‫مگی.
‫هرشل کجاست؟
‫من اولین نفری‌ام که رسید اینجا، ‫تو هم دومین نفری.
‫چی شد انقدر طولش دادی؟
‫هیچی. فقط...
‫یه‌کم طول کشید تا خارج بشم.
‫نیگان چیزی بهت گفت؟
‫واقعاً لازمه دوباره این کار رو بکنیم؟
‫نگران نباش.
‫بانو دنبال این هستن که برات...
‫یه خونۀ دائمی‌تر پیدا کنن.
‫نمی‌دونم چطور قضیه رو جمع‌وجور کردی
‫ولی همیشه کارِت همینه.
‫خوشم اومد.
‫خانواده‌ات اگه اینجا بودن خیلی بهت افتخار می‌کردن.
‫وقتی برسن، خیلی بهت افتخار می‌کنن.
‫نیگان.
‫بیا پیش من بشین.
‫برق چیز جالبی‌ـه. ‫سوخت‌مون رو تأمین می‌کنه.
‫راه‌مون رو روشن می‌کنه. ‫گرم‌مون می‌کنه.
‫دنیا برمبنای عوامل قدرتمندی مثل برق می‌چرخه.
‫حداقل دنیای قبلی این‌جوری بود.
‫امروز انقدر به موفقیت نزدیک بودیم ‫که تقریباً مزه‌ش زیر زبونم بود.
‫امروز گل کاشتی.
‫خوب راه می‌رفتی. ‫خوب جنگیدی.
‫دوران خوبی داشتیم.
‫دوران خیلی خوبی داشتیم.
‫بگو ببینم، تونی،
‫من این مدت باهات خوب رفتار می‌کردم، نه؟
‫تونی؟
‫بگو دیگه.
‫بله.
‫یه جاهایی تو فداکاری کردی، مگه نه؟
‫ولی دوست دارم این‌طور فکر کنم که تا حدودی...
‫منم بهت خدمت کردم.
‫ارزشمندترین چیزی که توی این دنیا وجود داره رو...
‫بهت دادم:
‫هدف!
‫ولی...
‫حالا که رازمون لو رفته،
‫دیگه به‌دردم نمی‌خوری.
‫چیزی نمونده بود به خواسته‌مون برسیم.
‫با این‌حال...
‫امروز یه خبر خیلی خوب بهم دادن.
‫نمی‌شه گفت احتمال موفقیتم بالاست ولی...
‫به قول معروف:
‫هر چی ریسکش بیشتر باشه، سودش هم بیشتره.
‫هنوز تمام حرکاتم تموم نشده.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫نیروهامون تقریباً آماده‌ان.
‫فقط مونده کریستوس.
‫[آنچه در آینده خواهید دید...]
‫واقعاً فکر کردی می‌تونی از پسِ بوراتزی‌ها بربیای؟
‫ازت می‌خوام نیگان رو بکشونی سمت ما.
‫من بهترین مُهره‌ای هستم که گیرت میاد. ‫جز من کسی رو نداری.
‫خیلی هم مطمئن نباش.
‫ظاهراً دیر به مهمونی رسیدم.